evan

Veertien uur the Lemonheads

Toen ik dertien was mocht ik met een vriendinnetje mee op vakantie naar het zuiden van Frankrijk, samen met haar moeder en haar stiefvader. Het was herfstvakantie en we gingen met de auto. Ik ging niet vaak op vakantie, mijn ouders hebben daar nooit heel veel aangevonden. Daarbij hadden we een huis met een grote tuin en een park om de hoek en het bos op tien minuten lopen, dus waarom zouden we ergens op de camping gaan zitten. Ik wilde graag op vakantie. Ergens heen. Andere kinderen ontmoeten.
Dat vond ik toen zo gecompliceerd, die leeftijd dat je jezelf en je leeftijdgenoten geen kinderen meer wilt noemen, dat je een nieuwe term moet gaan verzinnen voor bij elkaar spelen. Ik weet nog dat ik met mijn twee beste vriendinnen ervoor ben gaan zitten en dat we hebben vergaderd over een nieuwe terminage. We kwamen uit op bij elkaar langs gaan. “Kom jij donderdag anders bij me langs?” Dat klonk volwassen, maar betekende gewoon hetzelfde als spelen. Ik ben nog steeds heel erg tevreden over die benaming die we verzonnen. Slim, simpel en doelstreffend.
Hoe dan ook: ik mocht met Gem mee op vakantie. Het was een treurige familie, de familie van Gem. Haar ouders waren gescheiden in een vechtscheiding, haar broer had zelfmoord gepleegd en ze lag constant in de clinch met haar moeder. De stiefvader was een internist die weinig zei. Hij reed de wagen en Gem en ik zaten achterin met onze walkmans.
Na de eerste nacht in Gruissan wilde ik al naar huis. Ik heb dat toen niet gezegd, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te vertellen dat ik het vreselijk vond, dat hele principe van vakantie. Later leerde ik dat vakantie ook iets is dat je moet leren, maar ik wilde gewoon thuis zijn, bij mijn broers en mijn ouders en mijn boeken en de kersenboom. Niet de hele tijd te hoeven converseren. Want dat is wat er gedaan werd, er werd geconverseerd over kunst en aardkleuren en de natuur en het milieu en hoe, maar dan sjieker gezegd, alles naar de klote zou gaan. Ondertussen leefde ik van gebakje tot gebakje, want dat hadden ze wel goed in de smiezen: dat het leven draait om taartjes.
Taartjes en muziek.
Ik had gelukkig mijn walkman.
Met Gem wandelde ik ‘s avonds rondjes door de uitgestorven badplaats. Ik vond de jongens daar eng. Ze waren Frans en ze maakte grapjes die ik niet kon verstaan. Gem vond alles even interessant, ze rookte stiekem, en nam de biertjes aan die ze haar aanboden, iets dat ik toen met mijn dertien jaar vreselijk eng vond.
Ik vertrouwde het allemaal niet.
Ik wachtte op de hoek, ik keek naar de zee en naar hoe Gem aan het geinen en het zoenen was met de jongens.
In het huisje zetten we dan allebei onze walkman op.
Ik luisterde The Lemonheads. Steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw en als je ondertussen een week samen bent dan hou je steeds meer op met beleefd te zijn, en dus had ik de hele terugreis mijn walkman op.
Veertien uur lang, de hele terugreis naar huis, alleen maar The Lemonheads.
It’s a Shame about Ray en Come on Feel the Lemonheads en ik dagdroomde al die uren dat ik en Evan Dando, dat ik en hij, en dan in die band en dat ik zong, dat ik Juliana Hatfield was, maar dan als mezelf en dan trouwen, in een kerk ergens in een veld in het bos met een witte jurk aan en voor eeuwig en altijd en altijd en altijd gelukkig. Zoals je denkt dat het gaat als je dertien bent. Enough about you. Let’s talk about me. If not about you. It’s not about sunshine. It’s about time.
In mijn herinnering zie ik Gem helemaal niet meer in de auto tijdens de terugreis. Ik zie alleen het landschap voorbij schieten en hoor alleen Evan Dando zingen. Ik was heel erg gelukkig tijdens die rit. Je kunt prima in je hoofd leven, dat wist ik zelfs op mijn dertiende al.

Inkomende sms, vandaag, van d’n Lee, om 8u23:
Hannie, Evan Dando komt naar Merleyn zie ik net.

We zijn ondertussen meer dan drieëntwintig jaar verder. Ik heb vrienden die jonger zijn dan dat. Ik draai weer eventjes The Lemonheads voordat ik mijn dochter ga ophalen van het kinderdagverblijf en ik denk aan Gem, die dit jaar twintig jaar dood is.
En het is niet dat ik oud word, al zeg ik dat vaak voor de grap, maar ik meen dat helemaal niet, het gaat er alleen om dat alle herinneringen, al die keren dat deze ogen landschappen zagen en dat deze oren muziek luisterden en dat liedjes en herinneringen en een flits, als een foto, van wat er toen te zien was, in die veertien uur terug naar huis, eindelijk naar huis, dat die zaken goeie vrienden worden. Goeie vrienden die alleen maar in de laatjes in je geheugen zitten, gezellig bij elkaar, maar toch afgescheiden van alles wat me hier in het echte leven vergezelt.

Dus ik heb zojuist maar een kaartje gekocht.
En even naar de wolken geknikt, naar Gem, die daar vast met een walkman op zit te paffen.