running-815302_960_720

Spandex fukker

Ik fietste mijn straat in en ik zag een man in een strak spandex fluorpak met knipperende lichtjes een paar rondjes rennen rond een mollig meisje in een te groot grijs katoenen trainingspak met een wollen muts op. Ze hijgde. Hij liep licht, alsof hij eigenlijk een balletter was. Gespierde kuiten, slanke armen, zo’n nek met zo’n adamsappel. Hij maakt een huppeltje en stoof in een draf de straat in. Het meisje bleef lopen. Ze was rood en ze had een snotneus. Dat kon ik zien, want ze passeerde net mijn voordeur toen ik het felle licht in ons halletje aanklikte.

En ik had het bijna gedaan, ik dacht: ik doe het gewoon, waarom zou ik het niet doen?

Ik had het bijna gezegd: “laat die fukker lekker rennen, kom hier naar binnen, dan trek ik een bier voor je open en dan breken we die worst aan die ik uit Frankrijk heb meegenomen. Misschien heeft de buurvrouw wel borrelnoten, dan leen ik een zak. Zet ik de tv aan en dan plof je gewoon hier op de bank en dan kijken we iets als The Dog Whisperer of een herhaling van een serie met iedere aflevering hetzelfde plot, met iedere aflevering dezelfde moord en dan laat je die gast van jouw lekker die fukking berg oprennen, kan jou het schelen. Wat een lul, in z’n spandex fluorpak.”
Ik had het bijna gedaan.