Soap!

~Voor vieze mensen…~

Jean-Jacques en Marie-José zitten met en kopje thee achter de balie van Maries buurtgalerie.
De klok tikt aan de wand, verder schilderijen van vergezichten van stad en platteland.
De galerie is verder leeg.

MARIE-JOSÉ
Nou.
Het zal mij benieuwen.

JEAN-JACQUES
Anders mij wel.

MARIE-JOSÉ
Het is toch iedere dag weer afwachten.

JEAN-JACQUES
Ik vind dat jij lekkere koffie zet.

MARIE-JOSÉ
Een galerie is niet alleen kunst.

JEAN-JACQUES
Nee, ook een bakkie troost.

Een dame wandelt binnen en bekijkt de schilderijen.
Neemt wat koffie.

DAME
Wat mooi allemaal.

JEAN-JACQUES
Ja, hè.

DAME
Dank jullie wel, hoor.
Ik kom elke maand even kijken.
Echt leuk.
Leuk voor de buurt.
Kunst.

JEAN-JACQUES
Graag gedaan, hoor mevrouw.

De dame loopt weer langs de schilderijen.
Marie- José staat boos op, grist de mok uit de hand van de dame en loopt naar de keuken.

MARIE-JOSÉ
Smerig wijf.
Hier met die mok.
Ik ben godverdomme geen museum.

Er klinkt een treurige trombone.