Schuldig

“Het is zeker een man.”
“Ja! Ja!”
“Ach, wie was dat nou?”
“Ik heb ergens op m’n pc staan. Is het niet Diana Ross?”, zei ik, spuit elf.
De vier heren aan tafel vier brulden van neen.

Hoe het kan dat je tijdens een gesprek (en in sommige gevallen: geschreeuw) over Dolly Parton uitkomt op een hersenkraker over wie er nu weer een duet met Michael McDonald zong? Nu heb ik het graag over Dolly en evenzo graag over ons Michael.
Maar wil ik het ook over Patty laBelle hebben?
Ik ben er nog niet uit.

Dit is druk op weg om een guilty pleasure te worden.