orange is the new black

Pekske Caballero zonder filtar

1.
Het meisje naast me in de trein bekeek de filmpjes van haar vlog op haar laptop. In één daarvan pakte ze in haar ondergoed haar vakantiekoffer in. Ik keek naast me, ze had geen koffer bij zich. In een ander filmpje lag ze met haar vriend op bed. Een weelderig bed met schone witte lakens om de donzige dekbedden. Niemand had last van het warme weer, niemand had last van geen tijd om het bed te verschonen. Soms maakte ze selfie van zichzelf, waardoor het leek alsof ze me vanaf haar scherm aankeek, maar ze zag natuurlijk alleen zichzelf. Toch voelde ik me betrapt.

2.
“Ik moet wel in de zon zitten natuurlijk, om dit kleurtje een beetje bij te houden,” hoorde ik een vrouw in het voorbijgaan zeggen. Ze had een hese raspende stem, het soort stem dat mijn broer altijd Un pekske Caballero zonder filtar noemde. Op de televisie zou deze scène zijn afgeketst omdat de vrouw te oranje was, haar haar te blond en haar stem te hees.
Nu was het echt en moest ik lachen, maar dat heeft niemand gezien of gehoord.

3.
Nu drink ik koffie op een terras en wacht ik hierop.
Een enge meneer groette me, ik knikte minzaam terug.
Misschien schrijft hij nu ook wel een stukje op zijn website.
Over die wijven tegenwoordig.
Die groeten nog niet eens fatsoenlijk.