Ben ik raarder?

“Waarom heb je me niet wakker gemaakt?”, roept de hooiman terwijl hij hinkelend de bank voorbij komt. Hij is zijn schoenen aan het aantrekken en hij heeft haast.
“Je lag zo fijn te…”
“Waarom niet? Waarom nou niet?”
“Je bent gew…”
“Nu kom ik te laat!” roept de hooiman.
Ik zit op de bank waarop hij zojuist wakker werd. Het dekentje is helemaal warm. Het ruikt nog naar mens. Chagrijnig was ik al. Vannacht vreselijk slecht geslapen en toen ik zo de hooiman zag slapen op de bank, vanmiddag.

Ach.
Ik kan er met mijn hoofd niet bij.
Hoe alles werkt. Hoe ik zoveel van alles om me heen kan houden.
Ik zag pas een handschoen in de sneeuw. Een leren, ‘s avonds onder een lantaarnpaal. Het frustreert me dat ik dat niet vast kan leggen. Het opschrijven verandert het, een foto verandert het. Niemand voelt wat ik voel als ik naar die handschoen kijk en het mooi vind.
“Als je dan daar ligt, heb ik geen zin om dat beeld stuk te maken.”
“Hè?”

Gister vroeg ik het hem nog.
“Vind je me raarder, de laatste tijd?”
Ik heb de laatste tijd geen zin meer om me in te houden. Of anders te doen, omdat iedereen zo normaal op me overkomt. Ik heb er geen zin meer in. Toen ik pas bijna uitgleed met de fiets in de sneeuw piepte ik. Ik riep “wieieiek!”. Per ongeluk.
Een oude man keek me aan. Ik besloot daarop volgend indringend naar mijn stuur te kijken en er een paar keer op te slaan.
“Ik vind je juist veel rustiger, de laatste tijd.”

“Echt, je houdt je alleen maar bezig met al dat gerammel in dat hoofd van jou!”
De hooiman slaat op zijn zakken.
Ik wijs naar de salontafel.
Hij pakt zijn portemonnee.
Hij kijkt erin.
Ik wijs naar de kast met de papieren.
Hij pakt een buskaart tussen de enveloppen uit.
“Ik heb er zo genoeg van”, bijt hij me toe, als hij voorbij loopt richting de deur.
“Ik ga je missen!” roep ik hem na “niet doodgaan, nu we boos zijn!”
“Maak er maar weer een grapje van!” roept hij vanuit de gang “daar heb ik al helemaal genoeg van!”

De voordeur slaat.
Ik maak er helemaal geen grapje van. Ik meen het.
Ook al zeg ik het op een cynische toon. Ik kan het toch nog wel menen?
Ik zou doodgaan als hij doodging. Nu.

De telefoon rinkelt.
Het is de hooiman.
Ik neem de hoorn op.
Het is de hooiman.
Hij heeft de bus gemist.
En zijn sleutels laten liggen.
“Is er nog koffie?”
Ik ga maar alvast de koffie aan en de voordeur open zetten

Hop.
Het wordt zo’n dag.
Na al dat gechagrijn.
Op de valreep.
Nog een zeugma.

Sepia

“En toen moest ik in drie woorden omschrijven hoe ik mezelf zag”, zegt de hooiman.
“Ik haat dat altijd, als je jezelf verkopen moet”, zeg ik “wat heb je gezegd?”
“Groot, log en gezellig.”
Ik hef een wenkbrauw.
Dat haat ik ook. Dat is gelijk aan als mensen zeggen dat ze spontaan zijn. Gezellig. Dat is zo spontaan, die moeten ergens wel wat liegen.
“Dan had je net zo goed kunnen zeggen dat je spontaan bent”, zeg ik “zie jij jezelf als gezellig?”
De hooiman krabt met zijn nagel een gedroogde jusvlek van het tafelblad.
“Groot, log en spontaan”, zegt de hooiman “dat had ik moeten zeggen.” Hij zucht. “Dat is veel beter.”
Hoe komt die jus daar nou, vraag ik me af. Ik eet nooit vlees waar jus vanaf komt.
“Of”, begint hij opnieuw. Hij weegt zijn woorden. “Of groot, log en eet veel.”
“Dat zijn vier woorden.”
“De en telt toch ook niet mee?”
“Nee, dat is waar. Daar hadden ze het mis.”
“Hoe zie jij jezelf dan in drie woorden en een en?”
Ik denk.
“Iets in sepia.”
“Dat is zonder de en”, zegt de hooiman geërgerd.
“En iets in sepia”, zeg ik.
Ja, dat is het.
En ik zie mezelf als iets in sepia.

Stramme vadsige Lasbril

“Ik ben helemaal stram”, zegt de hooiman.
Hij haalt me de woorden uit de mond. Toen ik vanochtend opstond deed zelfs het optillen van de koffiepot pijn. Maar ik lijd graag voor koffie. Doe ik ook eens iets terug.
“Wat heb je gedaan, dan?”, vraag ik.
“Helemaal niets”, zegt de hooiman “misschien is dat het wel. Ik doe nooit wat. Ik doe de hele dag alleen maar niets.”
“Je werkt toch hard?”, zeg ik en ik sla de krant dicht.
We zitten in de keuken.
“Ja-hááá.”
De hooiman zit op het krukje voor het raam en heeft zijn armen over elkaar gevouwen. Hij kijkt naar buiten. Ook zijn benen heeft hij over elkaar. Niet zomaar alleen zijn ene over zijn andere been, nee, de hooiman houdt ervan om het been dat óver het andere gaat ook weer onder dat been weg te vouwen.

De hooiman zit als een opgefrommelde klomp vlees op het krukje. Ik begin het idee te krijgen dat hij zijn dag niet heeft.
“Waar is die kleine eigenlijk?”, vraagt hij terwijl hij met laaghangende wenkbrauwen probeert om te kijken. Wat nogal lastig gaat, zo opgevouwen op een krukje.
“Heb jij je dag niet?”, vraag ik.
“Ik heb d’r al een tijd niet meer gezien.”
“Ze is naar school.”
“Saai”, zegt de hooiman en hij draait zich krakend weer naar het raam.
“Ja”, zeg ik “heel erg saai. Jij hebt je dag niet.”
“Hoe komt een lijf zo stram?”
“Ik heb me dat ook al eens afgevraagd”, zeg ik en ik gooi chocolade-gember op een schaaltje “gember?”
“Gatver”, zegt de hooiman terwijl hij onder veel gesteun opstaat en naar de tafel loopt. Hij begint van de gember te eten.
“Ik bedoel, dan hoor ik weer van de meisjes van de kantine dat ik zo’n fijne man ben. Dat ze zo goed met me kunnen praten. Goed met me kunnen praten terwijl ik ook een echte man ben.”
De hooiman is een echte man, hij zeurt alleen wat veel voor een echte man.
Hij schuift aan.
“Je bent ook een echte man”, zeg ik ” je zeurt alleen wat veel.”
De hooiman propt drie stukken gember in zijn mond en neemt een grote slok koffie.
“Ik weet gewoon niet wat ik er mee aan moet. Allemaal die mooie meisjes. Waar waren die meisjes toen ik twaalf was? En ik van dat vettige haar had en een dikke bril. Ze noemden me vroeger altijd de Lasbril achter mijn rug om. En ik kon ook helemaal niet goed leren. De domme Lasbril en nu krijg ik steeds van die opmerkingen van echte man, en zo leuk en knap en breed en ik heb van die fijne handen en ik ben zo gevoelig.”
“Voor een bouwvakker doe je het prima.”
“Ik vertrouw al die dames voor geen cent.”
“Je hoeft er toch ook niets mee?”
“Ik word er niet goed van.”
Soms wordt een lijf stram als het te vaak alleen in een bed ligt.
Maar misschien is dat ook niet erg.
“Volgens mij doe jij het prima alleen”, zeg ik “nee, ik vind dat jij het gewoon heel erg goed doet, zo alleen. En daarbij, je hebt mij toch?”
Ik sla hem met de krant.
Hij lacht alweer.
“Jij bent anders”, zegt hij “jij was ook een Lasbril toen je twaalf was.”
“Gaan we het nu over mij hebben?”
“Jezus, wat was jij lelijk”, zegt de hooiman “zo’n ronde bril en die dunne slierten blond haar. En toen al altijd verliefd zijn. Geen wonder dat jij geen man kan houden!”
Mensen veranderen niet zoveel. Ook al drogen ze goed op.
“Ik was in de vierde al veel anders! Toen was ik echt geen Lasbril meer!”
“Met je Hein de Kort-truien.”
“Vanaf de vierde droeg ik die heus niet meer”, roep ik “toen kon iedereen zo goed met me praten! Ik heb ooit nog gezoend met de populairste hockey-jongen.”
“Na een fust bier, ja!”, roept de hooiman en hij slaat op de tafel. Het servies maakt simultaan een sprongetje. Hij lacht hard en snurkend en eet het laatste stukje gember op.
“Ik had jou nooit dat fotoalbum moeten laten zien!”, roep ik terug.
“Heb je nog meer?”, vraagt hij terwijl hij een traan uit zijn oog veegt met de rug van zijn hand.
“Ik hoop dat jij heel erg vadsig wordt van hier komen tussen de middag”, zeg ik.
Ik sta op en loop naar het snoepkastje.

Hart

“Wat zit jij op mijn stoep?”
“Nou, gewoon.”
“Het is goddomme één uur. Ik ga meteen naar bed.”
De hooiman drentelt achter me aan de gang in.
“Ik ga echt meteen naar bed”, zeg ik.
“Jajajajajaja. Ik wilde gewoon nog duuzend en één dingen doen thuis. Dat was het plan toen ik op de fiets naar huis.”
“En dat rijmt. Maak je zin eens af. Jij maakt nooit je zinnen af.”
“Ik wil een boek. Of een film. Of een toneelstuk. Of een gedicht. Of allerlei dingen die iedereen kan lezen. Maar dan is het thuis weer zo’n puinzooi. Ik dacht, jij bent vast wel thuis. Dan ga ik toch gewoon naar jouw huis? Toch?”
“Ik ga naar bed.”
“Mag ik niet even bij jou tiepen? Heel even.”
“Jij tiept nooit. Ik tiep. Jij niet. Nou, hup. Ik wil m’n pyjama aan.”
“Maar wat dan met mijn boek?”
“Wat nou, jouw boek. Jij doet geen boek.”
Ik loop de badkamer in.
De hooiman positioneert zich ondertussen achter de typemachine die op mijn eettafel staat.
“Het gaat over de liefde! En dat dat dan niet gaat!”, roept hij vanaf de gammele keukenstoel waar hij op is gaan zitten. Ik ben benieuwd of de poten het houden.
“Het gaat altijd over de liefde”, roep ik hem toe met mijn mond vol schuim “dat is helemaal niet interessant.”
“Jawel!”, roept de hooiman en ik hoor hem een vel papier in de machine draaien “het gaat over de ware.”
“Niemand gelooft nog in de ware”, ik spuug in de wasbak “en jij tiept niet.”
“Gooi die asbak eens leeg”, roept de hooiman “hij stinkt.”
Ik hoor de toetsen gaan.
“Ik moet douchen!”
Ik doe de deur op slot.
Als ik de badkamer uit kom liggen er vier vellen papier opgefrommeld naast de typemachine.
“Ik ga nu echt naar bed, lief”, zeg ik terwijl ik over zijn schouder lees.
“Mag ik nog even door?”
Hij heeft al één regel.
Ik zucht.
Er staat:
Als een hart een hart is, dan zou het toch moeten kloppen.
De hooiman zucht.
“Toe?”, zegt hij “ik heb de thermostaat al omhoog gedraaid. Ik had kouwe vingers.”
De asbak is leeg.
Ik kruip in bed.
Mijn mond is droog, ik slaap niet graag met de verwarming aan.
Door de muur klinkt het tikken van de toetsen.
Ik ben benieuwd.
Als een hart een hart is dan wordt het hard werken, hooiman.
Hart voor de goede zaak.
Laten we hopen dat we het hebben, dat hart.

We hebben de wollen kleren gekregen

Het regent weer.
En de hooiman en ik staan met een grote zwarte paraplu langs de weg, het verkeer raast voorbij.
Grote plassen water in de goot aan onze voeten.
Zei ik al dat het verkeer raast?
Het verkeer raast.
We staan daar al een tijdje.
Een uur, en we zijn nat tot op ons ondergoed.
We zaten met een kop koffie op de verwarming voor het raam.
“Mijn leven is nutteloos”, zei de hooiman.
“Je was toch verliefd?”, vroeg ik.
“Ach ja”, zei de hooiman “heb je ook bier?”
“Jij houdt niet van bier.”
“Nee.”
“Het is pas net middag.”
“Ja.”
“Verliefd zijn is nutteloos”, zei de hooiman.
“Ja”, zei ik “er is wel meer nutteloos.”
“Ik kreeg drie kussen toen ik haar gister zag.”
“Tegenwoordig weet ik ook niet meer hoeveel kussen ik iemand moet geven. Drie of één.”
“Op mijn wang.”
“Gewone?”
“Ja, gewone.”
“Oh.”
“Ja.”
Buiten stond een mevrouw in een mantelpakje op het stoplicht te wachten en een vrachtwagen sproeide een laag water over haar heen. Met haar handen wreef ze het water uit haar ogen. Het mocht niet baten, haar kleren bleven nat. Het stoplicht sprong op groen.
“Dat is nogal vervelend als je nog naar een sollicitatiegesprek moet”, zei ik.
“Ja”, zei de hooiman.
We waren even stil.
“Ik heb geen sollicitatie”, zei de hooiman.
“Ik ook niet”, zei ik.
Met een paraplu staan we langs de weg voor mijn huis.
“Zeg! Gaan jullie nog wat nuttigs doen?”, roept het meisje vanuit de deuropening. Ze heeft de kraag van haar trui naar haar kin getrokken.
“Nee!”, roepen wij.
Ik draag mijn rubberen laarzen en de hooiman heeft zijn werkschoenen met stalen neuzen aan, dat wel. Natte voeten een uur gaat wel erg ver. Buiten dat vonden we het verstandig om zoveel mogelijk wol aan te trekken. De hooiman heeft een wollen pull-over en een wollen borstrok. Ik vond nog een oude pantalon op zolder en die heeft hij dan ook maar aan gedaan. Ik draag een groene wollen jurk, een maillot en ik heb een muts op.
Als er even geen verkeer rijdt horen we de regen op de paraplu tikken.
“Het jeukt”, zegt de hooiman.
“Nogal”, wil ik zeggen, maar lijn 8 naar Weurt sproeit een fontein recht in mijn knijter.
“Ik voel me klote!”, roept de hooiman.
“Ik ook”, roep ik terug, “en het is zó niet nodig!”
“Hoei!”, roepen we bij de volgende vlaag.
Het nut der dingen kan wat ons betreft de klere krijgen.
De vreselijk natte klere.

Ach…

“Hallo? Waar ben je?” hoor ik de hooiman vanuit de keuken roepen “je hebt nog geen koffie gezet!”
Ik lig met een dekentje op de bank en ik huil.
Het was het laatste wat ik deed toen ik vannacht naar bed ging (dronken, dat wel, dus dat telt eigenlijk niet) en vanochtend toen ik wakker werd.
Net ook onder de douche. Huilen onder de douche heeft zo weinig zin, bedacht ik mij terwijl ik met de straal in mijn nek mijn tanden probeerde te poetsen. En tanden poetsen krijgt ook een andere dimensie. Schuim prikt, kwijl niet.
“Ik ben hier,” piep ik vanaf de bank.
De hooiman huppelt de woonkamer in.
“Ik ben verliefd!”, roept hij, terwijl hij z’n armen uitstrekt.
“Heel erg verliefd. Ze heeft donker haar en blauwe ogen. En hele lange winpers. Als ze me zoent dan ontploft mijn buik. Ik wist niet dat ik dat kon, vlinders houden. Houden! Hebben is houden!”
Volgens mij moet de hooiman geen koffie meer drinken.
“Zet je nu nog koffie?”, vraagt de hooiman.
“Volgens mij heb jij al genoeg koffie op”, zeg ik vanonder het dekbed.
“Koffie? Koffie? Het is de liefde! Ik krijg ineens zoveel werk af op het werk. Vanochtend was ik om half zeven al uit de veren.”
Ik kreun.
De hooiman dendert weer de kamer uit.
In de keuken hoor ik hem in de weer met koffiekan en kopjes.
“Zo”, zegt hij als hij me een mok aanreikt “melk toch?”
Ik neem een slok. Mijn maag krimpt samen. Het lepeltje blijft nog net niet rechtop in de mok staan. Ondertussen is de hooiman mijn platencollectie door aan het spitten en af toe rent hij de gang op. Ik weet eigenlijk niet wat hij allemaal aan het doen is.
Hij moet vast veel plassen van al die liefde.
Is weer eens wat anders dan tranen.
“Waarom zit je eigenlijk niet in de keuken?”, vraagt hij “je zit altijd in de keuken. Ik had net zo’n zin in soep.”
“Ik heb pijn”, zeg ik.
De hooiman kijkt naar mijn volle mok die koud is geworden naast de bank.
“In je buik? Ben je ziek?”
“Overal.”
Het is even stil. De hooiman houdt zijn hand tegen m’n voorhoofd.
“Je bent helemaal warm.”
“De schipper is weggevaren”, zeg ik “hij komt niet meer terug.”
“Ach, de vorige keer kwam hij ook gewoon weerom.”
“Nee, deze keer niet. Ik heb het hem gevraagd. Hij zei dat hij niet meer terug kwam.”
Ik begin weer te huilen.
“Ach”, zegt de hooiman “ik heb je nog nooit zien huilen.”
“Ach”, zeg ik “maak maar een foto.”
“Ach”, zegt de hooiman.
Ik huil harder nu. Ik kan niet meer zo goed praten.
“Ach”, zegt de hooiman en hij tilt me met deken en al op.
Met mij als een bundeltje lappen in zijn grote armen loopt hij met me de tuin in.
Ik word gewiegd, want zijn lijf dat schommelt zo fijn.
Eenmaal buiten blijft hij staan.
Er schijnt wat zon op mijn gezicht.
En zo staan we daar, buiten in de wind.

Frisse lucht

De hooiman is stil. De hooiman is normaal nooit stil. Normaal praat hij aan één stuk. Vandaag niet.
Het is wel fijn, zo stil.
“Het is wel fijn zo, stil”, zeg ik.
Hij heeft zijn dikke vingers rond zijn mok en ik sta aan het fornuis.
Ik roer in de soep.
Snij prei.
Gooi af en toe een klets koffie in de hooimans mok.
“Volgens mij heb ik een tumor”, zegt de hooiman ineens, alsof dat moment de enige seconden waren waarin het van het universum toegestaan was om ze te zeggen.
Hij schraapt zijn keel. Op de manier waarop mijn vader altijd zijn keel schraapte als er weer een Fa-reclame op de televisie was.
“Wat is een tumor?”, vraagt het meisje.
(Oh ja, weet u nog? Dat meisje voor de deur? Haar de deur uitwerken is tot dusver niet gelukt. Ze heeft op een gegeven moment zelf de meterkast maar uitgeruimd en ingericht, toen ze de bank moe was. Ze smeert veels te veel stroop op haar brood, maar verder zorgt ze prima voor zichzelf…
Dat is eigenlijk ook helemaal niet gezond, denk ik nu zo. Zo’n klein meisje dat al helemaal voor zichzelf zorgt. Er moet toch eigenlijk iemand zijn die de haren van zo’n deerndel kamt. Ik doe het niet.
Afijn, dat is een heel ander verhaal. Het punt is dat ze dus ook aan tafel zit. Daar zit ze nu eenmaal ‘s middags, om roosvicee te drinken en plakhanden te krijgen.
Maar goed, verder met het verhaal.)
“Wat is een tumor?”, vraagt het meisje.
Ze kijkt op. Haar kin is nat, ze drinkt haar roosvicee graag uit een soepkom met één oor. De hooiman zucht.
Hij deelt mij niet graag.
“En wat doe jij hier eigenlijk?”, zegt de hooiman terwijl hij over de tafel heen naar haar toe buigt “ik ken jou helemaal niet.”
“Ik woon hier in de gangkast. Het koordje van het peertje hangt tot op de grond, dus ik hoef mijn bed niet uit als ik het licht uit wil doen.”
“Dus jij woont hier in de gangkast”, snuift hij “en je hebt een lampje met een koordje bij je bed.”
“Gehad van haar”, ze wijst naar mij ” en er hangt een kraal aan het eind.”
“Nou, leuk is dat. Ik krijg nooit niks hier.”
“Je mag ook wel een keer”, zegt het meisje “maar jij hebt toch al een tumor gehad?”
“Ik kook gewoon die soep en niemand heeft hier een tumor gehad”, zeg ik en ik brand mijn lip aan de soep die ik proef.
Ik vloek.
“Dat heb jij niet gehoord”, zegt de hooiman tegen het meisje.
“Wat is een tumor?”
Ik heb mijn bovenlip in mijn mond gezogen en ik kijk de hooiman aan. Ik hef vragend mijn wenkbrauwen op. Met een theedoek dep ik de plas roosvicee van het tafellaken.
“Dat is zo iets als kanker”, zegt de hooiman bits “en daarom heb ik ook liever niet meer dat zij loopt de roken in de keuken als ik koffie kom drinken.”
“Ik bepaal nog altijd lekker zelf wel of ik in de keuken loop te roken als jij koffie komt drinken.”
“Weet jij wel dat ik nu heel veel frisse lucht nodig heb?”
“Weet jij wel hoe erg jij kan zeuren?”
“Weet jij wel hoe erg dood ik van jouw rook ga?”
“Weet jij wel hoe erg jij kan zeuren?”
“Ik zeur niet, ik weet alleen dat ik van jou steeds heel erg meerook.”
“Jullie lijken wel een potje ping pong!”, zegt het meisje “ping, pong, ping, pong.”
Triomfantelijk houdt ze een koekepan omhoog.
Ik sla het deksel met een klap op de soeppot.
“Nou. Klaar. Jij pakt zelf maar, dat gaat prima met die stomme tumor van je en die dikke armen. En jij, met je vlechten, waag het niet om weer een hele landkaart op dat tafellaken te maken.”
“Ik kan dit er nu echt niet bij hebben”, zegt de hooiman en hij masseert met zijn wijsvingers zijn slapen. Met een zwiep gooi ik de natte theedoek naar zijn hoofd.
“Het zit allemaal in je kop!”, roep ik terwijl ik de gang in been.
“Ja! Wrijf het er maar in!”, roept de hooiman me na.
“Ja!”, hoor ik het meisje nog net “heel gemeen van jou!”
Ik sla de buitendeur achter me dicht.
Er waait een nat herfstblad tegen mijn wang. Laat maar plakken. Ze doen allemaal maar.
Ik sla op mijn zakken voor mijn sigaretten.
Eerst even wat frisse lucht door de filter trekken.

Sop

De hooiman zit in bad. Hij is een beetje ziek. Ik zit op een krukje en ga af en toe met mijn handen door het schuim. De hooiman houdt van veel schuim.
“Ik hou van veel schuim”, zegt de hooiman “al wordt mijn huid er wel een beetje droog van. Ik kan niet te vaak in een bad met schuim.”
Ik blaas wat vlokken naar zijn hoofd.
“Sop”, zegt de hooiman en hij niest.
De hooiman is een beetje triest. Maar de hooiman is altijd een beetje triest.
Het past eigenlijk helemaal niet bij zo’n grote man.
Die middag regende het pijpestelen toen de bel ging. Toen ik de deur opendeed stond hij zijn neus te snuiten. Hij had zijn hoofd begraven in de opgezette kraag van zijn spijkerjackje en het regenwater liep in straaltjes van de zoom. De hooiman heeft een breed bovenlijf en hele korte beentjes. Zijn broek was nog helemaal droog.
“O, daar ben je al”, zei hij toen hij de zakdoek van zijn gezicht haalde.
“Koffie?”, zei ik.
De hooiman nieste. Hard. Zonder zijn hand voor de mond te houden.
“In bad dan maar?”
Ik veegde de druppels van mijn hoofd.
“Ik ben een beetje ziekig”, zei de hooiman.
“Met schuim?”
De hooiman speelt een beetje met het sop.
“Eigenlijk past het van geen meter.”
De hooiman is veel te groot voor mijn badkuip. Ik woon klein.
“Ik woon gewoon klein”, zeg ik “dan past er ook geen groot bad in.”
“Nee, wij.”
“Wij passen niet?”
“Nou ja, ik werk op de bouw. Jij zit de hele dag achter je tiepmachine.”
“Dat is gewoon verschillend. Dat wil nog niet zeggen dat het niet past.”
“En ik heb de hele dag de drang om te praten. Om bij iemand te zijn.”
“Ik praat toch ook graag. En daarbij, pas heb je een keer twee dagen niet gebeld.”
“Toen wilde ik alleen zijn.”
“Nou dan.”
“Maar dat wil niet zeggen dat ik dan niet de hele dag aan andere mensen zit te denken.”
“Je bent gewoon beetje sip. Dan neem je alles zo zwaar.”
“Dan denk ik aan iedereen en dan weet ik gewoon dat iedereen niet de hele dag aan mij loopt te denken.”
Ik droog mijn handen aan mijn rok en kijk naar de tegels. De tegels zijn vies.
“Ik weet dat ik gelijk heb. Je kijkt weg.”
“De tegels moeten schoon”, zeg ik.
“Het is heel frustrerend, weet je dat? Dat weet jij niet.”
Ik zucht.
“Wat is frustrerend?”
“Dat ik altijd bezig ben het iedereen naar de zin te maken. Jou ook. En niemand merkt het.”
“Ik ben heus niet niemand. Ik ben gewoon anders dan jij.”
“Dat zei ik net. Zie je wel, je luistert helemaal niet naar me. Ik zeg net dat wij niet passen.”
“Het is heus niet dat ik het niet merk.”
“We passen gewoon niet. Ik vind dat heel stom. Dat wij niet passen.”
Ik trek de stop eruit.
“Mijn sop!”, zegt de hooiman.
“Nu is het wel weer genoeg” zeg ik en ik sta op.
“Ik ga koken. Jij met je sip en je sop.”
Want soms moet de hooiman ook maar eens ophouden met dat gezeur.

Snotneus

De bel ging.
Ik schrok. Normaal klopt men op mijn raam. Ik vind het fijn als mensen op mijn raam kloppen.
Maar vandaag ging de bel.
Ik opende de deur. Niemand, maar ik voelde iets aan mijn rok. Ik keek omlaag.
Een klein blond meisje met twee staartjes en een duim in haar mond. Met haar andere hand had ze mijn rok vast.
“Hoe kom jij bij de bel?”, vroeg ik.
Ze bleef stil.
“Heitje voor een karweitje?”
Ze haalde haar duim uit haar mond.
“Wat is een heitje?”
“Dat is een soort kwartje.”
Althans, dat denk ik. Ik weet eigenlijk ook niet wat een heitje is.
“Wat is kwartje?”
“Wil je roosvicee?”, vroeg ik.
Ik hou helemaal niet van kinderen.
Ze knikte.
Ik zette haar op een keukenstoel en maakte een beker drinken voor haar. Ik hou niet van kinderen, maar ik hou van hoe ze dranken altijd gewoon drinken noemen.
“Waar is je moeder?”, vroeg ik.
“Ik blijf hier.”
“Pardon, lieverd. Dat gaat niet.”
“Ik was steeds aan het zoeken. Naar jou.”
“Nee hoor. Je gaat gewoon terug naar je moeder.”
“Weet je nog wat je zaterdagavond zei?”
“Ik zei wel meer zaterdagavond. Daar weet jij niks van.”
Snotneus. Ik hou niet van kinderen.
“Waarom jij zo graag tiept. Waarom jij zo graag pratende mensen tiept.”
“Drink je drinken.”
Ze dronk.
“En niet knoeien. Dat tafellaken komt net uit de was.”
Ze zuchtte.
“Je snapt het niet.”
“Ik snap het allemaal prima. Jij bent nog klein.”
“Je denkt dat het kan. Dat gesnap. Maar dat gaat niet. Echt niet.”
Ze nam een grote slok.
“Vandaar”, zei ze in haar beker.
“Vanwaar?”
“Jij denkt dat het een rekensommetje is. Dat tiepte je toch? Dat er een uitkomst kan. Als je maar goed rekent.”
“Jij bent een snotneus.”
Zo.
Het mag best wel eens gezegd worden. Die kleintjes worden steeds bij-de-handter.
“En jij kan niet rekenen. Jij hebt nooit kunnen rekenen. Bij juffrouw Maria al niet. Had je een onvoldoende voor tafeltjes. In je klas haalde niemand een onvoldoende. Ja, alleen Rob. Maar die was blijven zitten. En z’n vader was vrachtwagenchauffeur. Dan hoef je ook geen tafeltjes. Er hoeven geen tafeltjes in een vrachtwagen.”
Ik leunde mijn hoofd in mijn handen en keek naar haar.
“Wil je nog wat?”
“Je moet eens bij het begin beginnen. Bij mij. En mij drinken en eten geven.”
“Ik vraag je net of je nog wat wilt.”
“Voordat je de som kunt oplossen moet je eerst snappen hoe de cijfers heten.”
“Tellen.”
“Nee, eerst snappen voordat je gaat tellen. En niet alleen maar doen alsof naar de juf. Vandaar.”
“Wat heb jij grote neusgaten”, zei ik.
Ze had echt grote neusgaten voor zo’n klein hoofd.
“Kijk jij naar jezelf”, zei ze.
Nu ligt ze op mijn bank te slapen. Ik was haar al een beetje vergeten. Nu moet ik het er maar gewoon mee doen. En eens beginnen met de getallen in plaats van dat tellen en snappen de hele dag.
“Acht”, zeg ik “acht is mijn lievelings. Dat is een begin toch?”
Ze mummelt wat in haar slaap.
Snotneus.
Vooral met zulke grote neusgaten.

Jij ook altijd

“Ik dacht niet dat je altijd… Helemaal niet. Ik dacht alleen maar steeds dat je nooit…”
“Kom nou maar hier heen”, zeg ik.
Ik hang op.
Er moet maar weer koffie worden gezet.
Sterke koffie.
“Ik hoef geen koffie”, zegt de hooiman als ik met de koffiepot in mijn hand de deur open doe.
“Ik word de laatste tijd helemaal trillerig van koffie. Heb je iets anders?”
“Thee?”
Het blijft stil.
“Ik heb ook roosvicee. Met alleen fruit. Zonder suiker. Daar word je dun van.”
De hooiman kijkt me aan.
Ik maak een glaasje roosvicee voor hem.
“Wat dacht je nou dat ik niet altijd? Dat ik nooit?”, vraag ik
“Dan lig ik zo in bed en dan heb ik helemaal geen zin om op te staan. Dan lijkt het of ik alleen maar de dekens heb. En ik vergeet de laatste tijd zoveel. Niet van die grote dingen, maar woorden en namen. En wat ik gister deed. Dan lig ik in bed en dan weet ik niet meer wat ik gister deed. En dan wil ik er niet uit.”
“Je bent er nu toch uit.”
“Ik snap niet waarom je altijd voor me klaar zou staan. Ik dacht steeds dat je het nooit echt… Nou ja.”
“Dat ik nooit wat?”
“Dat je het nooit echt op prijs stelt. Dat ik er ben.”
“Hoe kom je daar nou bij?”
“Ik zeur alleen maar.”
“Ik vind grote mannen die zeuren juist leuk, hier zo aan mijn keukentafel. Ik dacht altijd dat je was zoals je eruit zag, maar dat is helemaal niet.”
“Log.”
“Groot. Iemand met grote verweerde handen lijkt altijd niemand nodig te hebben. Ik vind het fijn als je hier voor de deur staat.”
“Dacht jij altijd dat ik niemand?”
Ik vul zijn glaasje nog eens bij. Hij slurpt als hij drinkt. De hooiman heeft altijd dorst.
“Jij hebt ook altijd dorst.”
“Ik drink soms wel een liter water per nacht.”
Hij drinkt zijn glas leeg. Hij morst een beetje.
“Jij belt mij nooit om te vragen of ik roosvicee kom drinken.”
“Ik bel je toch heus ook wel eens?”
“Jij belt mij nooit. Nooit”, zegt de hooiman bits.
“Nooit?”
“Nooit.”
“Ik dacht dat ik soms… Ik bel heus wel soms.”
“Nee nooit. Ik altijd”, de hooiman kijkt nu zelfs boos.
“Nou zeg.”
Het is even stil. De hooiman houdt zijn glas aan zijn mond om de laatste druppel roosvicee zijn naar binnen te laten lopen.
“Ik bel jou nooit.”
“Nee”, zegt hij in zijn glas. Het beslaat.
“Nee, natuurlijk niet.”
De hooiman kijkt op. Hij wil het glas op weg zetten, maar het blijft halverwege de tafel in de lucht hangen.
“Natuurlijk nooit?”
“Als ik jou steeds zou bellen dan kan ik hier wel koffie en roosvicee aan blijven slepen. En wat te denken van al dat bier dat jij verstouwt ‘s avonds. Ik zou bankroet gaan. Door al dat vocht dat jij altijd.”
“Ik… Maar..”
De hooiman kijkt me aan. Hij zet het glas met een klap op tafel.
“Jij ook altijd!”, roept de hooiman. Ik lach.
“Ík ook altijd?”, roep ik terug.
Ik spring op zijn schoot. Ik sla mijn armen om hem heen en hij slaat die grote van hem om mij. Ik begraaf mijn hoofd tussen zijn nek en zijn schouder. De hooiman zucht.
“Jij ook altijd.”