De Kinderverjaardag

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Vandaag een stuk van Tefke van Dijk, die u iedere week als boodschappenbriefjesanalist in Volkskrant Magazine kunt tegenkomen. Daarbij komt ze ook gewoon bij ons in de kroeg. Wel zo gezellig.

white_square.jpg

***

white_square.jpg
torte.jpeg
white_square.jpg

De Kinderverjaardag

‘Nu moet papa naar beneden om slingers op te hangen en de muziek aan te zetten’, zegt zoon als hij bij ons in Het Grote Bed kruipt. ‘Roep maar als je klaar bent, pap. En foto’s maken, hè! En een filmpje!’ Beneden staat alles al klaar. Inclusief slingers en de nieuwe iets te grote op-de-groei-gekochte fiets met strik.
Waar ik acht jaar geleden in de eindfase kwam van een langdurige bevalling, staat mij vandaag wederom een uitdaging te wachten: De Kinderverjaardag voor de familie. Wederom dirigeert mijn zoon de dag.
Terwijl man de nodige drank en hapjes inkoopt, ga ik de keuken in voor De Taart. ‘Binnenin de taart moet een verrassing, mam. Van vruchtjes. En bovenop wil ik een vogel die een wormpje eet.’ Ik houd wel van een uitdaging, dus ik bak een ronde cake en snijd die doormidden voor de vulling. Man heeft vlaaivulling gekocht, twee blikken voor de zekerheid. Ik trek een blik open en verdeel de aardbeiensmurrie over de cake.
‘Dat tweede blik moet ook, mam.’
‘Nee hoor schat, één blik is genoeg.’
‘Ik wil dat tweede blik ook.’
‘Dat is niet nodig. Kom, we leggen de bovenste helft er weer op.’
‘Mam, dat tweede blik moet ook.’
‘Nee lieverd, echt niet.’
Woedeaanval. Tranen.
Ik sta alleen in de keuken met die stomme taart. Mijn zoon koelt af in de trapkast. Met het tweede blik vlaaivulling.
‘Heb je dat blik nou werkelijk opengetrokken? Eet het nu ook maar op dan. Helemaal.’ Ik geef hem een lepel. Na twee happen verdwijnt het blik in de prullenbak.
Ik kom net op tijd onder de douche vandaan als de eerste familie aanbelt. Om drie uur, het afgesproken tijdstip, steken we de kaarsjes aan. Iedereen zingt ‘lang zal hij leven, in de gloria, hieperdepiep hoera’. Mijn zoon huilt. Hij heeft zijn arm gestoten tegen het stuur van zijn nieuwe fiets toen hij de poort wilde opendoen voor opa en stiefoma. Met een betraand gezicht blaast hij de kaarsjes uit.
‘Wil er iemand nog iets drinken?’, vraag ik wanhopig. ‘Bier!’, roept stiefopa. Een uur later staat de andere stiefopa een Playmobil-vakantiehuis in elkaar te zetten. Buiten vraagt opa luidruchtig of de nieuwe buren leuk zijn.
Vier en een halve fles wijn, een halve tap bier en opgewarmde bami verder, ligt zoon te slapen en ploffen wij op de bank. We kijken uit over een slagveld van glazen, borden, plastic zakjes en legoblokjes. Operatie Kinderverjaardag zit erop, denken we tevreden. Daar zijn we van af. Toch zeker voor een maand. Dan is dochter jarig…

white_square.jpg

***

white_square.jpg
Stemt u ook even op de Academica? Klik!