Dataladen

In alle dingen die ik mij niet meer herinner, namen, mensen, spelletjes, gebeurtenissen waar ik weken op wachtte en waarvan ik nu nog wel ergens weet dat dat verlangen er ooit was, moet ergens iets verscholen zitten. Wat is het nut van die keren dat er een geur voorbij komt of een naam die je doet denken aan iets wat je vergeten bent en dat je denkt: wat was dat ook alweer? Wat maakte me toen zo nerveus? Wat maakte dat ik toen niet kon slapen? Terwijl hoe ouder ik word, hoe onbelangrijker alles lijkt te worden en alles van nu is als tinnen soldaatjes rechtgezet met en precisie naast elkaar gezet. Doordacht. Het gebeurt me de laatste tijd steeds vaker, dat ik in mijn vingers knip en niet meer weet wat er toen aan de hand was, dat ik alleen weet dat het toen het belangrijkste was dat er bestond. Terwijl alle herinneringen gefilmd zijn met mijn eigen ogen, dezelfde ogen als nu, ik las ooit dat je ogen je hele leven even groot zijn, als baby al, dezelfde ogen, maar dat mijn dataladen ergens achter in mijn hoofd door elkaar gehusseld worden, elke keer als ik zoek naar een naam, als ik moet graven naar met wie toen en waarom, naar die keer dat ik, naar waarom wij toen, en dat op een dag alles alleen maar met elkaar verbonden is door een gevoel van daar was iets mee. Als alles op de grond ligt. Alle dingen die ik me herinner. En dat er dan iemand een vlaggetje uit die stapel steekt. Misschien is dat alleen alles waar je op kunt hopen.