Caitlin Rose is een held

Geschreven tijdens en voor Into The Great Wide Open Festival te Vlieland

Uitgaande tweet, 14u51, Podium Naar Buiten: @amhhendrix en @Gaensgaens vinden dat @leamusicnl en @caitlinrose een stand up-duo moeten gaan beginnen.

“En d’n Lee moet dan in het Duits,” zegt Gaens. “Pas zei ze tijdens een optreden in Berlijn: Nicht um das eines oder das anderes, aber ich euh… wist du wol?”

Bij Caitlin Rose zitten we in het gras en de dennennaalden prikken. De zon schijnt en ik moet aan Komrij denken. Tenminste: volgens mij was het Komrij. Hij schreef: “Beter een half uur gelukkig in de zwaveldamp, dan tien jaar maf tussen de dennennaalden.”
Cailtin Rose praat veel tussen de liedjes door en wij zijn gek op singer songwriters die veel tussen de liedjes doorpraten. “Kun je een seintje geven als we moeten stoppen,” zei Rose vlak voor ze op moest tegen Ewout de stage manager. “We zijn nooit zo goed met inplannen van de tijd.”
Achter haar gniffelden de bassist en de gitariste.
Eenmaal een paar nummers in de set klaagt Caitlin Rose dat ze dik wordt van bier en dat we daar in “Hooollland” geen last van hebben omdat wij hier toch allemaal blowen. Ze slaat op haar kont, zegt: “Hiney” en zet meteen het volgende nummer in.
Het publiek lacht. Er zit een gul publiek, en dat is logisch, want dit is het mooiste podium van Vlieland. We hebben zon, we hebben een bar, we hebben prachtige muziek en we hebben de schaduwen van de takken op onze gezichten.
“Prachtig, prachtig,” fluister ik tegen Gaens.
“Konden we maar een kleine versie van Caitlin Rose meenemen,” zeg ik tegen Gaens. “Die je dan in de kast kunt zetten en iedere ochtend even aan kan zwengelen.”
“Nooit meer een ochtend humeur,” zegt Gaens’ vrouw die naast me tegen een boom leunt.
“Ja,” zegt Gaens, “we nemen haar gewoon mee naar huis.”
“We hebben nog wel een schuurtje,” zegt zijn vrouw.
Ondertussen schuift d’n Lee aan in ons kuiltje in de dennennaalden.
“Ze heeft de Emmy Lou Harris Special Edition,” fluistert d’n Lee.
Aan Caitlin Rose zit immers gans niks fout. Ze zingt over Shanghai Cigarettes en daarna speelt ze een liedje dat ze schreef op haar zestiende dat gaat over voortplanten en Fleedwood Mac en Dillard en Clark komen voorbij.

De bassist zet zijn bril af.
“Hij ziet er ineens uit alsof hij heel goed kan sjoelen,” fluistert Gaens.

Dan valt er een dennenappel op Lee’s hoofd. We horen een luide plok en de dennenappel blijft steken in haar haar. Mensen kijken om en er vliegt nog net geen kudde meeuwen op.
“Wat probeert God me hiermee te vertellen?” fluistert d’n Lee terwijl ze over haar hoofd wrijft.
Ze krijgt een aai en de dennenappel gaat in de tas.
Ik heb zin om naar het podium te roepen dat d’n Lee een dennenappel op haar heufd heeft gekregen.
“Hoe noem je een dennenappel eigenlijk in het Engels?” fluister ik tegen Gaens.
“Iets met pine,” fluistert hij terug.
“Pineapple?” fluister ik.
Ik moet het standuppen maar aan D’n Lee en aan Ons Rose overlaten.
Ze zingt: “There’s an answer in one of these bottles, So I’m drinking till I forget the question.”
We zingen allemaal mee.
Voor me zie ik hoofden wiegen, mensen die een arm om elkaar heenslaan en babies die in draagzakken kijken naar alles wat boven hen waait en wuift.
En Cailtin Rose hangt haar gitaar aan de wilgen.