P de DJ en ik reden over de dijk, de ramen stonden open en mijn haar wapperde in de wind. We waren de kater weg wezen zwemmen.
Ach, soms zijn we wandelende cliché's. Rijdende cliché's. We reden langs fietsers met rare hoeden, oude dames op de Sparta-met.
Ik had mijn elleboog op het portier en ik leunde met mijn hoofd op mijn arm.
Mijn huid rook naar water uit een meer.

Ik denk dat ik nog nooit in een rustiger meer heb gezwommen, dan het meer achter de... Ach, ik ga het ook niet vertellen. Misschien is het wel het best bewaarde geheim van de stad. Nee, van de omstreken.
Zwemmen is goed voor mijn arm.
Ik heb pijn aan mijn arm.
Ik zit alweer twee uur achter de pc.
Deze week koester ik mijn verslavingen.

We reden over de dijk.
En we draaiden twee nummers steeds weer opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

"De laatste tijd duren de goede periodes langer dan de slechte. Ik voel me eigenlijk net zoals dit nummer" en opnieuw the Knife "een beetje vals, maar verder wel te gek" (ik zei te gek met een Brabants accent. Dat u dat weet) "ik hoop met heel mijn hart dat het 't houdt."
Het klopt, het klopt.

Nummers lopen vaak voor op wat komen gaat.

sharing different heartbeats
in one night
to call for hands of above
to lean on
wouldn't be good enough
for me, no

En opnieuw.
New Order, New Order, the Knive, the Knive.
Ik was verbrand en ik kreeg een bult op mijn arm van een steekvlieg.
De wind waaide door mijn haar.
New Order, New Order, the Knive, the Knive.
En de lucht had roze wolken.
Ik had mijn ogen wagewijd open.
Ik had mijn ogen open.
Ik heb alles gezien.
En opnieuw en opnieuw.

Het was goed.

Ik ben wakker.