Hij heeft er moeite mee.
Dat het allemaal maar een beetje pijn doet.
En dat niets zo groots en meeslepend is als hij zou willen.
Zelfs niet zijn pijn.
"Ja, en als het dan groots en meeslepend pijn doet, dan krul ik mezelf op in foetushouding en dan lig ik kwijlend in een hoekje."
Hij wil altijd wat hij niet wil hebben.

Hij heeft moeite met getallen.
En met hoofdrekenen.
"Dat heb ik nooit gekund", zegt hij. Terwijl hij diep in zijn hart weet dat hij gewoon lui is en hij herinnert zich dat hij op de lagere school al niet het nut in kon zien van hoofdrekenen. In plaats van dat hij gewoon deed wat er van hem gevraagd werd, keek hij uit het raam. Naar de bomen in het park.
En nu heeft hij er last van. Als hij bij de Albert Heijn maar een tientje te besteden heeft.

Hij heeft er moeite mee dat ik er nu ben.
Want ik zit op zijn bank en drink al zijn sap op. Dat terwijl hij normaal vijf dagen met een pak doet. Hij is het niet gewend om mij in de buurt te hebben.
"Ik krijg soms gewoon geen hoogte van je", zegt hij.
Hij vindt het lastig als hij geen hoogte krijgt.

Ik kijk op.

Hij heeft er moeite mee. Om eens een dagje niks te doen.
"Ik moet steeds van alles en uiteindelijk dan doe ik nog niks", zegt hij en hij kijkt verfrommeld als ik zeg dat hij dan net zo goed naast me kan komen zitten.
Hij verplaatst stapels spullen en dat noemt hij opruimen. Hij duwt me wat opzij en trekt de doek van de bank af om in de wasmachine te doen.

Ik pak zijn hand.

Hij heeft er moeite mee als ik door zijn haar ga. Maar ik doe het lekker toch. Ik ben een tijd geleden opgehouden met dingen niet te doen omdat ik denk dat die ander denkt dat hij niet wilt dat ik dat doe en dat ik niet wil dat hij denkt dat ik er zo eentje ben.
Ik ben er niet zo eentje.
Evengoed streel ik zijn haar.

Hij heeft er moeite mee.
Zijn hoofd ligt op mijn schoot.
Hij sluit zijn ogen.
En zijn ademhaling wordt langzamer.

In de ene hand de afstandbediening.
Met de andere hand door zijn haar.

Hoe moeilijk het ook is.

Morgen staan er twee pakken sap.