De stad is weer in rep en roer.
Tijdens mijn tochtje van en naar de kroeg waar ik bier schenk, om aldaar weer eens te zitten schrijven, ben ik drie keer door toeristen naar de weg gevraagd.

Eén groepje deed goed zijn best om Nederlands te spreken.
Dat ging zo:

***
Bieb?
Een korte impressie van een moment van een momentopname

Personages
MEISJE Duitse studente met wandelgids
JONGEN Haar kompaan
ZWIJGER Haar kompaan met duf haar en serene glimlach
IK Hanneke Hendrix op de fiets

Tijd
Heden

Hanneke Hendrix, op fiets, wordt staande gehouden door drie Duitse studenten die Nederlands proberen te spreken.

MEISJE
Waa' ies de bieb?

IK
De bieb?

JONGEN
De bieb?

MEISJE
De bieb.

IK
Nou, kijk, je loopt hier rechtdoor en dan ga je...

JONGEN
Rechtz!

IK
Nou, ja, dat wel..

JONGEN
Daa' rechtz!

IK
Ja, maar dan de tweede rechts en niet meteen hier erin.

MEISJE
Ja. (werpt geërgerde blik naar jongen)

IK
En dan loop je straat uit en dan zie je links een kerk.

JONGEN
'n Kehrk!

MEISJE
Ja.

IK
Inderd...

JONGEN
(onderbreekt) En dan zain we er baina.

IK
Ja, want dan...

Jongen trekt meisje mee. Jongen en meisje af.

IK
Is de bieb aan je linkerhand om het hoekje...

ZWIJGER
Danke...

Zwijger schuifelt achterwaarts af.
Een grote hijskraan wordt opgereden en plet Hanneke Hendrix.

***

Alleen die kraan. Die is natuurlijk geloge'.
Maar hoe dan ook: ik hou van de bedrijvigheid in de stad.
Dan voel ik me zo Nijmeegs. Zo weinig toerist.

Ik had daar wel eens ruzie over met een vriendje. Dat ik nooit de weg wilde vragen in Amsterdam, omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik een toerist was.
Dat ging zo:
En op de valreep is het me vandaag toch nog gelukt om een alinea vol met het woord dat te proppen. Hoezee!

***
Gemist
Een korte impressie van een moment van een momentopname

Personages
IK Hanneke Hendrix
VRIENDJE Haar vriendje
WACHTERS Op de buswachtende mensen

Tijd
2001

Hanneke Hendrix en haar vriendje die niet weten waar de kroeg is waar ze heel wilden gaan. Ze weten wel de straatnaam. Die heeft Hanneke op internet opgezocht. Hanneke is er ooit wel eens geweest, maar toen was ze dronken.

VRIENDJE
Dan kijken we toch even op de plattegrond? (wijst naar bushalte)

IK
Euh, nou, ja.

VRIENDJE
Kijk, daar hangt een plattegrond.

IK
Nee, volgens mij is het echt hier de straat uit en dan rechts.

VRIENDJE
Ja, maar dan kunnen we net zo goed even kijken.

Ik
Jamaar, jamaar.

Vriendje beent naar de bushalte en trekt Hanneke mee.

VRIENDJE
Even kijken.

Hanneke kijkt ongemakkelijk rond.

VRIENDJE
Oh.
Nee, deze kaart is niet gedetailleerd genoeg.
We zoeken wel een andere.

Een wachtende mens kijkt om en staart even.

IK (zeer luid)
NOU. DIE TRAM HEBBEN WE GEMIST.
KOM, WE GAAN WEL LOPEN.
(kijkt scheef glimlachend om zich heen)

Een bus rijdt voorbij.
Als de bus weg is, blijken Hanneke en haar vriendje de enige twee bij de halte.
Hanneke lacht nog steeds scheef.

VRIENDJE
Jij bent echt niet te geloven.

Vriendje af.
Hanneke gaat op het bankje van het hokje zitten, nog steeds met scheve lach.

***

Ook hierbij was het einde anders. We hebben uiteindelijk de kroeg gevonden en 't vriendje heeft de hele dag "Nee, we gaan wel lopen" tegen me gezegd.

Hoe dan ook.
1. De stad is druk.
2. Ik ben blij dat het 2007 is en niet 2001, noch 2006 (wat een k*tjaar)
3. Gaat dat zien op 't Valkhof: Meidert Talma & the Negroes, Roy Santiago, Do-the-Undo, St. Paul, the Rapture
4. En in de St. Stevenskerk: Johan, en (wie kent 'm nog?) Garland Jeffreys

Zo. Ik heb mijn taken weer gekwijt in de chaotische dimensie die dit leven heet.