Ik meen dit serieus.
Vannacht keek ik 'm nog een keer.
Ik denk dat iedere vrouw deze documentaire gezien moet hebben.
Ik ben een cynische trut, maar dit alles is veel te waar.
En ik ben er deel van.

- Ik honger als ik me slecht voel
- Ik weeg me elke dag
- Ik vind elke foto van mezelf lelijk
- Ik moet mezelf ertoe dwingen om na het douchen bodylotion op te doen

Mijn leven speelt zich voornamelijk af in mijn hoofd, zo blijkt.
En daarom raakte deze docu me zo, omdat het factoren aanstipt waar ik zelf nog niet aan denk. Aan veranderende tijdsgeest, aan wij, die vrouw zijn en die samen moeten zijn.

Ik ben geenzins een zweverig... ach, u weet wel.

Maar toch moet ik steeds denken aan ons, als aan wij als vrouwen zijn.
De tijdsgeest blijkt niet alleen te veranderen, het ideaal wordt steeds moeilijker te bereiken.

Ook ik honger en spuit een bus haarlak in mijn haar.
En ik vind Sunny Bergman een heldin.
Ik moet huilen bij alles wat er gezegd wordt.

Ik honger niet meer.
Haal ik nu een prijs?

En ik zit hier met mijn botten.
Waar ben je?
Red me.
Alsjeblieft.
Red me.