Ik werd wakker en kon niet meer slapen.
Met de klaptop naast me is het in het holst van de nacht, bij alleen het licht van het beeldscherm, goed toeven.
Waarvan akte.
Voor u.
Nu.
De laatste.
Weet u nog? Toen alle jongens (en misschien u ook) dit haar hadden?
ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schlijp zodiac flik al leid mat de pezen crepe ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb ik schrijf zodat ik altijd wat te lezen heb
De hooiman stopt me in en haalt nog een glaasje water voor me. Ik moet altijd glaasjes water naast mijn bed. Ik kan me nog dromen herinneren van toen ik klein was, toen ik in de kamer sliep die ook meteen de doorgang was voor een kamer van mijn broers. Dat was toen helemaal niet erg. Gezellig juist.
"Nu kost het me allemaal zoveel energie", zeg ik.
"Wat?", vraagt de hooiman die binnenkomt.
"Andere mensen", zeg ik. Hij geeft me het glas aan.
Dan droomde ik dat ik alleen maar water aan het drinken was, emmers, bekers, kranen, hele wasbakken dronk ik leeg, maar nog hield ik die dorst.
Als ik eraan terug denk lijkt het bijna in sepia.
Misschien is het wel sepia geworden.
Ik neem een slok.
"Hoe slechter ik me voel, hoe meer ik praat."
"Ik weet het", zegt de hooiman en hij zucht.
"Dan wil ik alles uitleggen, maar hoe meer ik uitleg, des te minder word ik begrepen."
"Ja, ja", zucht de hooiman. Hij kijkt naar het plafond.
"Nee, nee, des te minder ben ik begrijpelijk."
Het ligt misschien helemaal niet aan die anderen.
"Het ligt inderdaad niet aan mij", zegt de hooiman.
"Je begrijpt me niet", zeg ik.
De hooiman kijkt me aan.
Ik drink nog wat.
"Niet zoveel, nu is 'ie alweer bijna leeg", zegt de hooiman.
Hij pakt mijn glas en loopt de kamer uit.
Ik wikkel me in de dekens.
Ik heb het koud.
"Neem je dat winterdekbed even mee uit de gangkast?", roep ik vanuit bed.
"Wáár?", hoor ik vanuit de gang.
"Gangkast!", roep ik.
"Nee, waar ik de gangkast?!"
"Het licht is stuk!", roep ik.
"Dat vráág ik toch niet?!"
"Nee, maar dat bedoel ik zodat je niet nog naar het licht aan het zoeken bent!"
Ik hoor gerommel.
"Mens!", roept de hooiman, "Wááháár?!"
"Bovenste plank!"
De hooiman stoot zijn kop.
Dan hoor ik, naar wat ik aanneem, de doos met stomme boeken vallen. Die staat namelijk naast het winterdekbed en daarbij klinkt het ook wel naar een doos boeken die omvalt.
"Moet je geen trapje?", roep ik.
Ik hoor de hooiman mompelen en de gevallen spullen opruimen.
Hij heeft een rooie kop gekregen.
"Dat wordt een bult", zeg ik als ik over zijn hoofd aai.
"Moet je nou nog water?", vraagt de hooiman terwijl hij weer opstaat.
Ik sla de dekens over mijn bed uit.
Het liefst slaap ik met drie dekbedden.
"Dat jij het ooit presteerde om bij vijfendertig graden nog onder een donsdek te slapen", zegt de hooiman "ik zou gillend gek worden."
Toen ik ooit aan iemand vertelde dat ik onder een donzen tweepersoons, een slaapzak en een eenpersoons dekbed sliep, zei diegene dat ik dan wel heel eenzaam moest zijn.
"Weet je wat het eenzaamste is?", vraag ik de hooiman als hij het licht uitklikt.
In het licht van de gang zie ik dat hij zijn schouders ophaalt.
"Nee. Of ja", hij denkt na "nee."
"In je eentje een tweepersoons dekbedovertrek proberen op te vouwen."
"Op een dag til ik je op en dan draag ik je overal mee naar toe? Oké?", zegt de hooiman.
"Is goed", zeg ik.
"Kun je slapen?"
"Ja", zeg ik.
Hij sluit de deur.
De dekens drukken en ik neem nog een slok water. Misschien houden die twee wel verband, is het laatste dat ik denk voor mijn hoofd het kussen raakt en ik slaap.
Dit geprek had letterlijk twee keer plaats vandaag
"Draait hij nou alweer Drive van REM?"
"Inderdaad."
"Dat is al de vijfde keer."
"Ik ben allang blij. Soms heeft hij een Shania Twain-fase. Of erger: Roxette."
"Ai."
"Ja, ik weet het."
Nu klinkt the Boss door zijn deur.
Hopelijk houden we dit de komende tijd.
P de DJ en ik reden over de dijk, de ramen stonden open en mijn haar wapperde in de wind. We waren de kater weg wezen zwemmen.
Ach, soms zijn we wandelende cliché's. Rijdende cliché's. We reden langs fietsers met rare hoeden, oude dames op de Sparta-met.
Ik had mijn elleboog op het portier en ik leunde met mijn hoofd op mijn arm.
Mijn huid rook naar water uit een meer.
Ik denk dat ik nog nooit in een rustiger meer heb gezwommen, dan het meer achter de... Ach, ik ga het ook niet vertellen. Misschien is het wel het best bewaarde geheim van de stad. Nee, van de omstreken.
Zwemmen is goed voor mijn arm.
Ik heb pijn aan mijn arm.
Ik zit alweer twee uur achter de pc.
Deze week koester ik mijn verslavingen.
We reden over de dijk.
En we draaiden twee nummers steeds weer opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
"De laatste tijd duren de goede periodes langer dan de slechte. Ik voel me eigenlijk net zoals dit nummer" en opnieuw the Knife "een beetje vals, maar verder wel te gek" (ik zei te gek met een Brabants accent. Dat u dat weet) "ik hoop met heel mijn hart dat het 't houdt."
Het klopt, het klopt.
Nummers lopen vaak voor op wat komen gaat.
sharing different heartbeats
in one night
to call for hands of above
to lean on
wouldn't be good enough
for me, no
En opnieuw.
New Order, New Order, the Knive, the Knive.
Ik was verbrand en ik kreeg een bult op mijn arm van een steekvlieg.
De wind waaide door mijn haar.
New Order, New Order, the Knive, the Knive.
En de lucht had roze wolken.
Ik had mijn ogen wagewijd open.
Ik had mijn ogen open.
Ik heb alles gezien.
En opnieuw en opnieuw.
"Ik vind je meer een Bart."
"Dat is ook dezelfde categorie."
"Inderdaad."
"Maar hoe heet jij dan?"
"Raad maar."
"Marieke."
"Hanneke."
***
"Volgens mij zijn wij de enige twee hier die over Derrida, Kant en het burkaverbod aan het praten zijn."
We keken de Waalkade af. Dennie Christiaan zong.
***
"Het leven is op zijn mooist als het een film lijkt."
"Ik ben dronken."
"Ja."
"Ja."
***
Links de Waalbrug en rechts de lucht die langzaam paars kleurde.
Het leven is op zijn mooist als het een film lijkt.
***
"Waar zijn mijn sokken?"
"Daar."
"Nu is het inderdaad wel raar."
"Ja."
"Ja."
In het park.
Anna en Bram zijn op zoek naar de lievelingskip van hun geadopteerde zoontje Wamberto.
ANNA
Ik heb vanaf het begin af aan al geweten dat je slappe lul was, maar ik werd godverdomme verliefd op je.
En niet gewoon verliefd, maar je brak mijn hart meteen de eerste keer dat ik je zag. Nee, de eerste keer dat ik over je hoorde. En ik wist: ik ben verloren.
Je had me nog niet eens gezien en je maakte me al kapot.
En ik dacht, nou wordt mijn hart ook nog eens door een slappe lul gestolen.
Gestolen en kapot weer terug gegeven.
BRAM
Ik ben geen slappe lul.
ANNA
Ik denk niet dat jij mij hoort.
BRAM
Je hebt helemaal nooit gezegd dat je me vanaf het begin een slappe lul vond. Ik bedoel, je wordt toch niet verliefd op een slappe lul?
Ik heb geen slappe lul. Ik heb niks van een slappe lul in me.
ANNA
Je hoort me niet.
BRAM
Ik pak straks mijn spullen thuis.
ANNA
En dan, Bram?
En dan?
BRAM
Ik pak mijn spullen en ik ga.
Ik blijf nog een nacht.
Met mijn slappe lul en dan ga ik morgenvroeg.
Ik stap in een van onze auto's en dan ga ik.
ANNA
Jij kunt helemaal niet weg.
Je vergeet je zoon.
"En dan denk ik dat als ik in het water spring, ik een hartaanval krijg en dat ik dan verdrink."
We zitten aan de waterkant en de hooiman staat tot zijn enkels in het water. Ik zit op een badmat en ik lees een boek. Ik kijk op.
"Jij gaat hier nu niet dood!", zeg ik.
"Dan heb je maar drie dagen om al mijn mijmeringen op te schrijven voor mijn begrafenis", zegt de hooiman.
"Dus ik lees op jouw begrafenis."
"Ja", zegt de hooiman en hij loopt een stukje verder het water in "ik ga een meerkoet voor je vangen."
"En jij leest op die van mij?"
De hooiman kent me het beste.
"Volgens mij zou ik dat echt ongelofelijk goed kunnen", zegt de hooiman.
"Dus dan lezen we op elkaars begrafenis."
De hooiman loopt nog wat verder het water in. Hij slaat naar twee libelles die rond zijn hoofd vliegen.
"Maar wat nou als we tegelijk dood gaan?", zeg ik.
"Dan moeten we dus eigenlijk elke week een nieuwe stuk over elkaar schrijven", zegt de hooiman.
"Ja", zeg ik.
"Wat een werk", zegt de hooiman.
Hij springt het water in en hij gaat niet dood.
Ik lig op de badmat en ik staar naar de wolken. De hooiman komt het water uitgedropen.
"Ik kan er niet tegen als mensen zeggen dat ze gewoon niet zo zijn", zeg ik.
De hooiman droogt zich af.
"Kijk, die daar lijkt op een tekkel", zegt hij wanneer hij mijn blik volgt.
"Ik bedoel ieder mens is er op zijn minst twee. Anders zou je niet kunnen zeggen ik kan niet met mezelf leven. Er moet een overkoepelend ik zijn die dat kan beoordelen, dat de ik niet met de andere ik door een deur kan."
"Dus wij zijn met z'n vijven."
"Nee, vieren."
"Nee, vijven. Als wij met zijn vieren niet door een deur kunnen, dan moet er nog een zijn die dat dan ziet."
"Nee, want die overkoepelende ik kan ook in de ons zitten."
"Nee, nee, nee, want dan moet de een dat tegen de ander zeggen en zo werkt het niet. Dan is het geen oordeel. Er is nog iets wat boven die vier zit die klem zitten in die deur."
Ik ben even stil.
De tekkel lijkt nu op een varken.
"Je hebt gelijk", zeg ik.
"Kijk, nu lijkt 'ie op een poedel", zegt de hooiman.
"Je hebt gelijk", zeg ik.
"Eej, mag ik vijf bier?", zegt de hooiman met een Brabants accent.
We lachen.
We vallen in slaap.
"Maar er gaat er altijd eentje eerder dood van ons!", roep ik
"Gooi mijn snorkel eens!", roept de hooiman.
"Dus we kunnen helemaal niet op elkaars begrafenis lezen!"
"Nogal wiedes!", roept de hooiman.
Hij duikt het water in.
Ik pak mijn pen.
Dan begin ik maar vast.
Je weet maar nooit.
Met al dat verkeer tegenwoordig.
Ik zwaai naar de hooiman en hij zwaait terug.
Dan zwemt hij al graaiend naar de meerkoetjes.
Ik kreeg gisteren met geen mogelijkheid de begintune van Southpark uit mijn hoofd.
De hele avond tijdens het bierschenken de stemmen van Kyle en Cartman.
Friendly faces everywhere!
Humble folks without temptation!
Ik heb hard gewerkt en het is gelukt.
Bij het slapen gaan, bij het wakker worden en nu nog steeds heb ik the day is done van Johan in mijn heufd.
Let niet, of ja, misschien juist wel, op de Dennis Bergkamp-tribute-clip. YouTube verschafte geen betere clip (en ook deze zin valt op verschillende manieren op te vatten).
And when the day is done and everybody's gone
There's still a ghost inside your head that's haunting you
And when the day is done, you're not the only one
Who's hanging on to something that is lost and gone for good
What's the matter with you, would you come down ..
Let it go if you wanna feel better
"En nu?"
"Nu moet je hier links."
"Maar goed, vertel nog eens van die neef."
"Als ik toen ik klein was hoorde dat 't neefje ook mee zou komen, dan moest mijn vader van mij altijd al het speelgoed op de kast zetten, want anders zou hij het zeker slopen."
"Ach, we zijn allemaal kind geweest zalkmaarzeggen."
"En nu?"
"Wat? Nu is 'ie lang genoeg om het zelf van de kast te pakken."
De stad is weer in rep en roer.
Tijdens mijn tochtje van en naar de kroeg waar ik bier schenk, om aldaar weer eens te zitten schrijven, ben ik drie keer door toeristen naar de weg gevraagd.
Eén groepje deed goed zijn best om Nederlands te spreken.
Dat ging zo:
*** Bieb?
Een korte impressie van een moment van een momentopname
Personages
MEISJE Duitse studente met wandelgids
JONGEN Haar kompaan
ZWIJGER Haar kompaan met duf haar en serene glimlach
IK Hanneke Hendrix op de fiets
Locatie
Grote Markt, naast een evenzo grote hijskraan
Tijd
Heden
Hanneke Hendrix, op fiets, wordt staande gehouden door drie Duitse studenten die Nederlands proberen te spreken.
MEISJE
Waa' ies de bieb?
IK
De bieb?
JONGEN
De bieb?
MEISJE
De bieb.
IK
Nou, kijk, je loopt hier rechtdoor en dan ga je...
JONGEN
Rechtz!
IK
Nou, ja, dat wel..
JONGEN
Daa' rechtz!
IK
Ja, maar dan de tweede rechts en niet meteen hier erin.
MEISJE
Ja. (werpt geërgerde blik naar jongen)
IK
En dan loop je straat uit en dan zie je links een kerk.
JONGEN
'n Kehrk!
MEISJE
Ja.
IK
Inderd...
JONGEN
(onderbreekt) En dan zain we er baina.
IK
Ja, want dan...
Jongen trekt meisje mee. Jongen en meisje af.
IK
Is de bieb aan je linkerhand om het hoekje...
ZWIJGER
Danke...
Zwijger schuifelt achterwaarts af.
Een grote hijskraan wordt opgereden en plet Hanneke Hendrix.
***
Alleen die kraan. Die is natuurlijk geloge'.
Maar hoe dan ook: ik hou van de bedrijvigheid in de stad.
Dan voel ik me zo Nijmeegs. Zo weinig toerist.
Ik had daar wel eens ruzie over met een vriendje. Dat ik nooit de weg wilde vragen in Amsterdam, omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik een toerist was.
Dat ging zo:
En op de valreep is het me vandaag toch nog gelukt om een alinea vol met het woord dat te proppen. Hoezee!
*** Gemist
Een korte impressie van een moment van een momentopname
Personages
IK Hanneke Hendrix
VRIENDJE Haar vriendje
WACHTERS Op de buswachtende mensen
Locatie
Een tramhalte in Amsterdam met een plattegrond erin. Vier mensen staan te wachten.
Tijd
2001
Hanneke Hendrix en haar vriendje die niet weten waar de kroeg is waar ze heel wilden gaan. Ze weten wel de straatnaam. Die heeft Hanneke op internet opgezocht. Hanneke is er ooit wel eens geweest, maar toen was ze dronken.
VRIENDJE
Dan kijken we toch even op de plattegrond? (wijst naar bushalte)
IK
Euh, nou, ja.
VRIENDJE
Kijk, daar hangt een plattegrond.
IK
Nee, volgens mij is het echt hier de straat uit en dan rechts.
VRIENDJE
Ja, maar dan kunnen we net zo goed even kijken.
Ik
Jamaar, jamaar.
Vriendje beent naar de bushalte en trekt Hanneke mee.
VRIENDJE
Even kijken.
Hanneke kijkt ongemakkelijk rond.
VRIENDJE
Oh.
Nee, deze kaart is niet gedetailleerd genoeg.
We zoeken wel een andere.
Een wachtende mens kijkt om en staart even.
IK (zeer luid)
NOU. DIE TRAM HEBBEN WE GEMIST.
KOM, WE GAAN WEL LOPEN.
(kijkt scheef glimlachend om zich heen)
Een bus rijdt voorbij.
Als de bus weg is, blijken Hanneke en haar vriendje de enige twee bij de halte.
Hanneke lacht nog steeds scheef.
VRIENDJE
Jij bent echt niet te geloven.
Vriendje af.
Hanneke gaat op het bankje van het hokje zitten, nog steeds met scheve lach.
***
Ook hierbij was het einde anders. We hebben uiteindelijk de kroeg gevonden en 't vriendje heeft de hele dag "Nee, we gaan wel lopen" tegen me gezegd.
Hoe dan ook.
1. De stad is druk.
2. Ik ben blij dat het 2007 is en niet 2001, noch 2006 (wat een k*tjaar)
3. Gaat dat zien op 't Valkhof: Meidert Talma & the Negroes, Roy Santiago, Do-the-Undo, St. Paul, the Rapture
4. En in de St. Stevenskerk: Johan, en (wie kent 'm nog?) Garland Jeffreys
Zo. Ik heb mijn taken weer gekwijt in de chaotische dimensie die dit leven heet.
Ik meen dit serieus.
Vannacht keek ik 'm nog een keer.
Ik denk dat iedere vrouw deze documentaire gezien moet hebben.
Ik ben een cynische trut, maar dit alles is veel te waar.
En ik ben er deel van.
- Ik honger als ik me slecht voel
- Ik weeg me elke dag
- Ik vind elke foto van mezelf lelijk
- Ik moet mezelf ertoe dwingen om na het douchen bodylotion op te doen
Mijn leven speelt zich voornamelijk af in mijn hoofd, zo blijkt.
En daarom raakte deze docu me zo, omdat het factoren aanstipt waar ik zelf nog niet aan denk. Aan veranderende tijdsgeest, aan wij, die vrouw zijn en die samen moeten zijn.
Ik ben geenzins een zweverig... ach, u weet wel.
Maar toch moet ik steeds denken aan ons, als aan wij als vrouwen zijn.
De tijdsgeest blijkt niet alleen te veranderen, het ideaal wordt steeds moeilijker te bereiken.
Ook ik honger en spuit een bus haarlak in mijn haar.
En ik vind Sunny Bergman een heldin.
Ik moet huilen bij alles wat er gezegd wordt.
Ik honger niet meer.
Haal ik nu een prijs?
En ik zit hier met mijn botten.
Waar ben je?
Red me.
Alsjeblieft.
Red me.
Zojuist op Canvas.
Wat een schokkerende documentaire door Sunny Bergman.
Dokter Matlock: "Well, beauty is in the eye of the beholder." Stilte. "Oh, and those arms, those gotta go too. And the chin. The double chin has to go too."
Een zestienjarig meisje over haar schaamlipcorrectie:
"I just wanna look like... Like... I don't know. Like everybody else."
En alles was mooi. De twee cello's, de viool, de koortjes, de trompet en de xylofoon.
Ik stond daar en ik keek en rookte.
Ik keek en ik dacht.
Ik denk niet dat ik meer dacht tijdens een concert dan dat ik vandaag deed.
Je stem en je teksten die ik verstond, ook al stond ik recht voor de linkerbox, omdat je veel eerder begon, omdat je voorprogramma was gecancelled, hoorde ik.
Ach.
Ik moest rennen tegen de trappen op omdat je al zong toen we binnen kwamen. En alles wat je zong, want ik kende helemaal niet zoveel, zo bleek, bleek zo waar.
Ik verstond veel meer dan dat ik dacht.
So love me now
Hell is coming
En voor me stonden een stuk of vijf groupies die in Engels accent om liedjes riepen en die uit de maat klapten.
En ze roken naar vriendinnen van me en nog ergerde ik me aan ze. Ze luisterden niet. Ze dansten alsof je een soort van Jantje Smit was.
Klappen en dansen terwijl ik daar recht naast stond en moest huilen omdat dat wat je zong eigenlijk was wat ik wilde zeggen.
Ik stond daar maar, met mijn frons en af en toe dan gaf ik d'n Lee een aai.
En alles, ja, alles dat kwam wel goed.
En nu zit ik hier.
Het was, nee, is, wat jullie speelden was, nee, is het mooist.
Ach, wat ik zeg dekt de lading niet.
Het was wat je zong en hoe en de koortjes en de strijkers en ach, en ach, je pedal steel guitar.
Remember the time you drove all night
Just to meet me in the morning
And I thought it was strange you said everything changed
You felt as if you'd just woke up
And you said "this is the first day of my life
I'm glad I didn't die before I met you
But now I don't care I could go anywhere with you
And I'd probably be happy"
So if you want to be with me
With these things there's no telling
We just have to wait and see
But I'd rather be working for a paycheck
Than waiting to win the lottery
Besides maybe this time is different
I mean I really think you like me
Je gezicht was 't eerste wat ik zag.
Het komt goed.
Ik ga met mijn hand langs je wang.
Ruw gaat het.
Ooit stop je mijn hand.
Ik ga slapen.
Nu.
Tijd.
Mocht iemand me een schouderklop, een biertje of een hand willen komen geven, of me vertellen dat het allemaal nog goed komt in 't leven: ik ben gemakkelijk te herkennen.
Ik ben het meisje dat waarschijnlijk het gehele optreden staat te huilen.
Godverdomme, wat is dit toch mooi.
Hoezee!
And you said, "This is the first day of my life.
I'm glad I didn't die before I met you.
But, now I don't care, I could go anywhere with you
And I'd probably be happy."
Er is niets beters dan op een eerste hele dag vrij in tijden de heule dag op de bank te hangen in een huispak, pindarotsjes te eten en de eerste zeven afleveringen van Hertenkamp te kijken. Op een videoband van Jnnk welteverstaan.
Maar niet helemaal. WANT, zoals u misschien in de eerste instantie zou denken, was het woord NIET telefoon.
Neen, mijn lieve vrienden, het woord bleek telefoTO.
Jammer. De man die het zou gaan raden spelde het eerstens nog fout. Hij zei T-E-L-E-F-O-U-T. Serieus. Maar hij had zulks een sterk accent dat hij nog een keer mocht.
En wij won de drrrrrrrrrrrrrrrie geggggggggggggggggarandeerde gggggggggggggeldkofferrrrrrrrrrrs.
Met dank aan de broer. Of ja, allebei de broers trouwens. De ene gaf de link een paar dagen geleden en de andere kwam vijftien jaar terug met dit nummer op de proppen. Hij had alles van Japan en David Sylvian, totdat iemand bij hem inbrak en echt al zijn cd's stal. Ik had het willen zijn, maar ik was het niet.
Hij heeft er moeite mee.
Dat het allemaal maar een beetje pijn doet.
En dat niets zo groots en meeslepend is als hij zou willen.
Zelfs niet zijn pijn.
"Ja, en als het dan groots en meeslepend pijn doet, dan krul ik mezelf op in foetushouding en dan lig ik kwijlend in een hoekje."
Hij wil altijd wat hij niet wil hebben.
Hij heeft moeite met getallen.
En met hoofdrekenen.
"Dat heb ik nooit gekund", zegt hij. Terwijl hij diep in zijn hart weet dat hij gewoon lui is en hij herinnert zich dat hij op de lagere school al niet het nut in kon zien van hoofdrekenen. In plaats van dat hij gewoon deed wat er van hem gevraagd werd, keek hij uit het raam. Naar de bomen in het park.
En nu heeft hij er last van. Als hij bij de Albert Heijn maar een tientje te besteden heeft.
Hij heeft er moeite mee dat ik er nu ben.
Want ik zit op zijn bank en drink al zijn sap op. Dat terwijl hij normaal vijf dagen met een pak doet. Hij is het niet gewend om mij in de buurt te hebben.
"Ik krijg soms gewoon geen hoogte van je", zegt hij.
Hij vindt het lastig als hij geen hoogte krijgt.
Ik kijk op.
Hij heeft er moeite mee. Om eens een dagje niks te doen.
"Ik moet steeds van alles en uiteindelijk dan doe ik nog niks", zegt hij en hij kijkt verfrommeld als ik zeg dat hij dan net zo goed naast me kan komen zitten.
Hij verplaatst stapels spullen en dat noemt hij opruimen. Hij duwt me wat opzij en trekt de doek van de bank af om in de wasmachine te doen.
Ik pak zijn hand.
Hij heeft er moeite mee als ik door zijn haar ga. Maar ik doe het lekker toch. Ik ben een tijd geleden opgehouden met dingen niet te doen omdat ik denk dat die ander denkt dat hij niet wilt dat ik dat doe en dat ik niet wil dat hij denkt dat ik er zo eentje ben.
Ik ben er niet zo eentje.
Evengoed streel ik zijn haar.
Hij heeft er moeite mee.
Zijn hoofd ligt op mijn schoot.
Hij sluit zijn ogen.
En zijn ademhaling wordt langzamer.
In de ene hand de afstandbediening.
Met de andere hand door zijn haar.
Vannacht sliep ik voor het eerst weer fatsoenlijk. Voor het eerst werd ik weer eens wakker zonder dat ik het gevoel had dat ik de hele nacht had moeten vechten, had moeten rennen met een elastiek aan mijn rug.
Ik droomde dat ik voor moest dragen zonder mijn opschrijfboek en dat ik daarom maar een soort stand up-act deed. En niemand wilde luisteren.
Met een glimlach die niet van mijn gezicht te rammen was liep ik gisteren tussen de dansende mensen in Ekko door. Met stip is het de tent waar ik het meeste dans met het minste bier op.
In de auto terug vertelden P de DJ en ik elkaar steeds maar opnieuw over "en toen die dit deed" en van "toen je dit draaide" en "hij dit zei".
En van "och, zijn ze niet geweldig", "het brak mijn hart" en "wat een fijne man", "wat een fijne vrouw". De zon begon al op te komen en we draaiden liedjes van die avond nog een keer.
Bij de frietkraam haalden we biertjes en thuis bakte ik tosties.
Nog meer plaatjes en nog meer praten en nog meer licht door de ramen tot de woorden eindelijk verstomden en we alleen nog maar luisterden.
***
Dit is het stuk dat ik gisteren las.
Ik heb er wat filmpjes bijgezet.
Neuroot.
***
Grubbenvorst
Ik rij mijn geboortedorp uit op weg naar huis.
Nog wel mijn huis.
Morgen verhuis ik.
Het is tijd.
Het is al laat en ik heb zojuist de auto bij mijn ouders opgehaald.
Ik hou van in het donker rijden en vandaag hou ik van alleen rijden.
Ik hou van alleen rijden.
Ik vind dat heerlijk.
Alleen rijden.
Het regent.
Ik denk niet dat muziek maakt dat ik doe wat ik doe, maar ik weet dat sommige liedjes mijn leven gered hebben. Misschien als ik braaf naar the New Kids on the Block was blijven luisteren was ik wel gewoon getrouwd geweest en woonde ik nu in een huisje in Waddinxveen en had ik een auto en een konijn in een hok in de tuin.
Een fatsoenlijke baan.
Step by step.
Liedjes zijn geen antwoord, zei je, maar alleen een soundtrack.
Je bent een dromer, zei je ooit, nog veel eerder, toen de zon nog scheen en we in het gras lagen.
Ik denk niet dat je dat nu nog zo ziet.
De auto is nieuw maar heeft nog steeds hetzelfde cassettedek dat ook in de voorgaande auto’s van mijn ouders zat. Onder de bijrijderstoel staat vast gewoon weer de bak met cassettebandjes.
Sommige dingen veranderen niet, zeg ik hardop.
Sommige dingen veranderen niet.
Ouders veranderen niet.
Hun auto's veranderen niet.
En de collectie muziek in die auto’s ook niet.
Ik buig me voorover en voel met mijn hand onder de stoel naast me.
Stoffige ruggen van hoesjes ratelen onder mijn vingers.
Randy Newman, Ry Cooder.
Mijn ouders wilden eigenlijk nooit een autoradio, maar ze moesten wel, hoe konden ze anders nog iets positiefs uit die Fiat Panda halen die ze toch nooit echt voorgoed de provincie uit zou rijden.
Mijn broers vulden destijds de schamele collectie aan met meer.
The Waterboys,
James,
Ride,
the Stone Roses,
This Mortal Coil.
Van die cassettes wipten ze meestal de hoekjes aan de zijkanten eruit, zodat er niet meer overheen getaped kon worden. Ik wilde namelijk die tapejes nog wel eens stelen om er liedjes van de radio op op te nemen.
Whitney Houston,
Gloria Estefan,
John Secada.
Dat hield op toen mijn broers op een goede dag begonnen met mijn kamer binnen te stormen, mijn cassettedek open te klikken en een serpentine aan roestbruine slierten uit mijn bandjes te toveren.
Het was feest.
Ik kreeg er bandjes van the Smiths voor terug.
En toen ik eenmaal the Pixies voor het eerst hoorde heb ik alles wat met the New Kids on the Block te maken had de deur uitgeflikkerd.
"Is dat zoiets als Bon Jovi?", vroegen ze op school.
"Neehee", zei ik dan "jullie snappen het niet."
Jij kunt niet lang alleen zijn, zei je.
Ik verander niet.
Jij verandert niet.
Je wilt gewoon aandacht, zei je.
Je bent er klaar mee.
Ik duw een cassette de autoradio in.
Rukwinden maken dat ik slinger en de regen slaat tegen de ruiten. Ik hou van regen en van het geluid dat ruitenwissers maken bij slagregen. De banden maken een zwaar brommend geluid door de grote waterplas als ik een bocht draai, de streekweg op die naar de snelweg leidt.
Grubbenvorst.
Huizen en boerderijen en het bos waar ik vroeger in speelde schieten aan me voorbij.
Ik vraag me af wat voor invloed dat had op mij. Als kind. Dat ik dacht dat Grubbenvorst een normale naam was voor dorp. Dat iedereen dat deed, kuilen graven in Grubbenvorster grond. Ik at het wel eens, dat zand en soms denk ik nog aan dat knarsen als ik sla eet. Ik vind dat ieder kind zijn moedergrond eens gegeten moet hebben.
Maar een dorp als Grubbenvorst kan niets anders doen dan je mee naar beneden sleuren. Grubbenvorst is zoals het klinkt. Als een moeras. Als modder.
Ik kijk naar mijn handen aan het stuur.
“Jij bent mager geworden”, zei mijn moeder en toen ze mijn hand vastpakte. Op het fornuis stond soep. Mijn vader kookt altijd soep voor me als hij weet dat het weer eens mis is.
Boven hoorde ik water de badkuip instromen.
Ouders moeten ouders zijn.
"Ik kan maar even blijven", zei ik. De hond duwde zijn neus in mijn zij.
Ik vind het niet eerlijk dat je nu zelf weg wilt gaan.
Ik zei van alles en in wezen meende ik dat vanalles wel, maar eigenlijk wilde ik alleen niet zeggen dat ik niet wilde dat je ging. Dus zei ik dingen als "we zijn altijd alleen, of we nou samen zijn of niet" en dingen als "het gaat me niet om jou. Ik ben altijd zo."
Ik zie wel of ik er nog ben, zei je.
Ik ben een goed mens. Echt. Ik probeer het.
Ik zag ooit op televisie Otis Redding I've been loving you to long zingen, en sindsdien noem dat gevoel een chronisch gebroken hart.
"Wat heeft ze nu weer gedaan?" zei mijn vader toen hij de keuken binnen kwam.
Hij begon in de pan te roeren.
"Ze is gewoon een eigenheimer", antwoordde mijn moeder.
"Als ze denkt dat het leven nog gaat beginnen dan heeft ze het fout", zei mijn vader "het is al bezig."
"Wat weet jij daar nou van?", zei mijn moeder "ze moet gewoon even alleen zijn."
"Iedereen is alleen", zei mijn vader.
"Ik ben niet alleen", zei ik "alles wordt nu gewoon anders."
"Mensen veranderen niet", zei mijn vader.
Toen we gisteren tegenover elkaar in de woonkamer stonden zei je dat ik nooit gelukkig zou worden als ik niet zou veranderen.
"Mensen veranderen heus wel", zei mijn moeder.
Mijn vader begon in de soep te roeren. Hij praat niet graag.
Het ligt niet aan jou.
Pijn doet het toch wel.
Het is chronisch.
Ik moest vroeger een half uur fietsen van huis naar school. Dat was meestal precies de kant van een cassettebandje.
Tenzij ik Nine Inch Nails draaide en dat deed ik, veel, toen mijn haar nog zwart was en ik Dr. Martens droeg. Dan was ik er binnen twintig minuten.
Als het regende moest ik een regenpak aan, maar soms dan reed mijn vader me met de auto naar school. En dan playbackte ik de liedjes die uit de boxen kwamen terwijl ik naar mezelf keek in de buitenspiegel. Dan deed ik alsof ik de zanger van de band was en in een videoclip zat. In een film en de liedjes de soundtrack. Ik weet nooit of mijn vader dat gezien heeft.
Vroeger.
"Ik ben niet gelukkig, maar ik vind het leven heus wel mooi", zei ik tegen mijn moeder en die lachte zoals moeders doen wanneer meisjes dingen zeggen als "ik ben niet gelukkig, maar ik vind het leven wel mooi".
Ik at de soep.
"Pittig", zei ik tegen mijn vader en ik wreef een traan uit mijn ooghoek.
Ik rijd de snelweg op.
Slight return van the Bluetones begint. All this will fade away, so I'm coming home.
Don't go hoping for a miracle.
Liedjes zijn geen antwoord, zei je.
Ik blaas een lok uit mijn gezicht.
Nog even en dan ben ik thuis.
Soms zit ik in de trein met mijn koptelefoon op en dan kan ik om alles huilen. Om de dikke dame met steunkousen die een folder leest waarin ik 'vetten zijn gezond' zie staan. Om de bomen die in dezelfde golf als het strijkorkest voorbijschieten. Dan lijkt de meneer met de snor en de aktetas en het windjack waarvan ik bij god hoop dat 'ie niet past bij het windjack van zijn vrouw ineens deel uit te maken van wat ik hoor. En is de roze plas die uit een omgevallen bekertje drinkyoghurt richting het gangpad stroomt ineens mooi.
Jij wil teveel, zei jij.
Ik kan niet doorgaan, zei ik, ik moet dit doen. Ik moet alleen.
Jij wilt teveel, zei jij weer.
De snelweg is leeg.
Ik rijd te hard.
Dan zit ik in de trein en dan ben ik
James Mercer
of Harriet Wheeler van the Sundays. Ach wie kent Harriet Wheeler nog?
Dan ben ik Morrissey.
Dan kan ik nooit kiezen of ik in mijn dagdroom wel gitaar kan spelen, want ik kan eigenlijk helemaal geen gitaar spelen en een dagdroom moet altijd een balans hebben tussen wat echt kan en wat een droom is. Ik zou nooit zo kunnen zingen als Wheeler. Maar dan OOK nog gitaar kunnen spelen. Dat gaat te ver.
Ik lepelde mijn soep op.
"Wil je nog in bad?", vroeg mijn moeder.
Sit down van James begint.
Ik ben er nog niet klaar mee.
Ik ben het er niet mee eens.
Ik kom niet vooruit.
Het is de modder.
Dingen veranderen niet.
Dan zit ik in de trein en dan stel ik me voor dat ik
Tunnels van the Arcade Fire schreef en het met mijn viersporen recordertje opnam en aan iemand liet horen, die dan zou zeggen dat het geweldig was. Maar ik kan niet zingen.
De soep was op en ik haakte de sleutels uit het kastje.
Mijn vader klopte me op mijn rug en gaf me het mapje met de autopapieren.
The Stone Roses nu.
I wanna be adored.
De ruitenwissers zwaaien op de maat en ik zing mee.
Hard en vals.
Ik draai de rotonde op.
Het kan me niet schelen.
Vandaag rijd ik alleen.
Vandaag rijd ik graag alleen.
Ik rij nog een rondje.
En nog een.
Ik zing door.
Mijn moeder liep mee met me naar de autodeur. Over het hek heen zag ik mijn vader zwaaien. Ik stapte in de auto. Ik kreeg nog een kus.
Ik heb ooit mijn nagels geknipt zodat ik beter piano zou kunnen spelen. De realiteit was dat ik gewoon geen piano kon spelen. Of ik nou nagels had of niet.
Ik was fout.
Je had gelijk.
Ik stop voor mijn deur.
De motor slaat af.
Ineens is het stil, alleen de regen op het dak.
Ik ben thuis.
De ramen zijn donker.
Je bent weg.
"Hou je mond maar, die grond is heel niet koud."
Ik buig me over de hooiman heen.
Iemand moet hier het gras maaien. Hij blaast een pluim uit zijn gezicht.
"Wat ben je aan het doen?"
"Ik lig hier", zegt de hooiman "dat zie je toch?"
Vanuit mijn raam zag ik een buik in een blauwe gebreide trui boven het hoge gras uitsteken. Verkeer raasde voorbij het soort van perkje voor mijn deur, dat tussen twee weghelften in ligt. Tussen een vrachtwagen en een auto met een bejaarde man met een dikke bril die naar zijn hoofd wees door, rende ik met een dekentje de weg over.
"Waarom lig je hier?"
"Ik bid."
"Hoe lang lig je hier al, dan?", vraag ik.
"Sinds vannacht half vier."
"Je bidt je hier het eelt op de ziel."
Ik refereer graag aan eelt bij de hooiman.
Hij is eelt.
De vrachtwagens en bussen maken dat mijn haar wappert in de wind. Ik draai mijn gezicht in de wind en kijk omhoog. Boven ons drijven wolken voorbij. Grijs, maar niet grijs genoeg om te gaan regenen.
Ik kijk weer naar het verkeer. Een vrouw achter het stuur met drie kinderen in een Hyundai Atos. De vrouw zit met haar neus bijna tegen het raam, alsof ze dan sneller thuis is. Twee kinderen zijn elkaar aan het slaan en aan het raam op de achterbank zit een klein meisje dat naar me kijkt. Ze draait zich om totdat de auto de bocht om gaat.
De hooiman heeft zijn ogen dicht.
Ik ga naast hem liggen.
"Kijk", zeg ik.
We kijken naar de wolken.
Over ons heen waait de wind.
De vrachtwagens, de auto's, de bussen, scooters, brommers. Iemand gilt. Een hond blaft. We horen een groepje mensen lachen. Wind draagt ver.
Er wordt naast ons getoeterd.
Ik krul me op in zijn oksel. Duw mijn gezicht tegen hem aan. Hij ruikt naar man, naar kast.
Met zijn duim gaat de hooiman over mijn rug.
"Als ik hier lig heb ik tenminste nog wat hoop. Als ik loop dan doe ik het allemaal zelf. Ik heb niemand nodig, ik wil iemand nodig hebben, ik heb die hoop nodig. Ik wacht wel."
"En als ik nu naast je blijf liggen."
"Als niemand me komt oprapen kan ik hier net zo goed blijven liggen."
"Ik raap je niet op."
Ik voel de hooiman zuchten.
"Als jij blijft liggen moet ik een ander plan gaan maken."
Zijn duim gaat nog steeds over mijn rug. Het voelt een beetje tussen kietelen en schroeien in nu. Dat gevoel krijg ik altijd als iemand eenzelfde stukje huid steeds aanraakt. Maar ik zeg niks. Ik hou ervan als hij met zijn duim over mijn rug gaat.
Ik denk niet dat hij er iets van voelt, met zijn dikke eeltlaag.
Op zijn vingers, op zijn handen.
"Ik ben mijlenver van waar jij bent", zegt de hooiman.
Ik kijk op en wijs naar de lucht.
"Daar", zeg ik.
"Ja", zegt de hooiman "maar ik bid heel hard."
"Heb je al een nieuw plan?", vraag ik.
De hooiman legt zijn hand op mijn rug. Zijn hand is warm.
"Nee", zegt hij "maar wel bijna."
~ Of: Hoe ik hardnekkig verstrooid een mooi woord blijf vinden.~
Laten we het maar gewoon opsommen.
een
Ik liep van de stofzuigerzakkenwinkel naar mijn werk om een voorschot te halen. Ik boek namelijk altijd grote bedragen naar mijn spaarrekeningen zodat ik niet 'perongeluk' mijn lopende rekening leeg kan halen. Om ook weer te voorkomen dat ik met telebankieren mijn spaarrekeningen leeghaal heb ik op één spaarrekening het telebankieren weggehaald, zodat ik alleen thuus achter d'n pc de boel kan overhevelen.
Lang verhaal. Ook niet echt interessant, maar hup dan, het kwaad is zojuist al geschied (of is het in mijn geval geschoten?).
Ik liep dus van de stofzuigerzakkenwinkel naar mijn werk (dat dichter bij de stofzuigerzakkenwinkel ligt dan mijn pc, so to speak) om een voorschot te halen. In de stromende regen onder een paraplu. Ik hou ervan onder een paraplu in de stromende regen te wandelen, maar ook dat is weer een ander verhaal.
Tijdens het wandelen bedacht ik me dat het ook niet zo vreemd was dat mijn geld op was, aangezien ik gisteren immers voor negentig euro chinees had gehaald.
Ik vroeg me af met wie ik dat nou ook weer had gedaan.
Bij een toneelstuk had ik nu stilte getypt.
Vervolgens realiseerde ik me dat ik het halen van negentig euro aan chinees die nacht gedroomd had.
twee
Thuisgekomen boekte ik snel wat geld over achter mijn pc, om vervolgens met huisgenote naar de supermarkt te gaan en om videobanden terug te brengen. We wandelenden naar de Albert Heijn.
Bij de kassa kwam ik er achter dat mijn portemonnee niet in mijn tas zat. Ik vond daarentegen wel het kastje van het internetbankieren in mijn tas.
Thuisgekomen zat mijn portemonnee in de bak waar ik altijd het internetbankierkastje bewaar.
En oh ja: de videobanden lagen nog op tafel.
drie
Mijn fiets stond nog op het station (het kan nog erger: 't Mannetje was pas zijn auto kwijt. Moest drie locaties af voordat hij herinnerde waar hij hem neer had gezet), dus ik vroeg aan huisgenote haar fiets om naar de videotheek te rijden.
Twee hangslotsloten, maar er zat er maar ééntje op, zo zei ze. Ze liet de sleutel aan de bos zien.
Ik liep naar buiten en frummelde het sleuteltje in het slot. Paste niet. Andere sleuteltje. Paste wel. Ik stapte op de fiets, die niet wilde fietsen. Ik stapte af en concludeerde dat er nu twee hangslotsloten door de wielen zaten.
Ik rende terug naar de deur om huisgenote mijn stomme fout te vertellen. Gelukkig hing er aan de bos van huisgenote een huissleutel, want ik bleek mijn sleutels vergeten.
vier
Het mag gezegd worden dat ik in gedachten de videotheek straal voorbij fietste.
NB
Niet vergeten: geld overmaken naar huisgenote die de boodschappen betaalde.
Hoe liedjes na tien jaar op een dag ineens weer in je hoofd zitten
En dat alleen doordat ik op de fiets afgesneeje werd door een Ford Mustang. Die mogen dat ook gewoon vind ik. Het stond op een verzamelbandje dat de broer voor me had gemaakt.
De geluidskwaliteit op het cassettebandje van broer was wel wat beter.
Het is een feit. Zo sinds twee weken.
We schrijven ons eerste stuk op dit moment en we hebben er zin in.
Wilnis. Babiche en ik zijn een theatergroep begonnen.
Het stuk heet Zelfzucht, staat nu nog in kinderschoenen, maar een ding is zeker: we spelen het tijdens de Haagse Broeddagen in september op Villa Ockenburg.
Penseel het maar vast met sierletters in uwen agenda's.
8 en 9 september.
***
Bram zit aan tafel, Anna af
BRAM
Ik heb daar altijd zo'n hekel aan, bij toneel, als mensen thee gaan zitten drinken op het toneel. Ik vind dat nog belachelijker dan roken op het toneel. Ik bedoel, wie rookt er nou op een toneel? Ik las ooit dat roken op het toneel een manier is om echt contact met het publiek te mijden.
ANNA (af, roept)
Kester Freriks!
BRAM (roept)
Wat?
ANNA (af, roept)
Dat schreef Kester Freriks!
BRAM
En daar heb ik ook een hekel aan trouwens. Dat mensen op het toneel het over toneel hebben terwijl ze in een stuk zitten. Dat is zo ontzettend makkelijk.
Dan namen gaan roepen zoals Kester Freriks.
ANNA (af, roept)
En Reinders!
BRAM
Dat zinnen met en beginnen, steeds maar weer.
Dat woorden dan per ongeluk rijmen.
Ik ben meer een filmmens denk ik.
Toneel is zo.
Is zo.
Is zo.
Gestileerd.
Gestileerd.
Altijd die herhaling.
ANNA (af, roept)
Reinders!
BRAM
Reinders.
Ik ken iemand die ooit een heel stuk alleen maar Ja, nee. Ja. Jaja. Nee. Nee. Ja? Ja.Neeeee. schreef. Als grap. Als aanklacht.
Maar iedereen vond het geweldig.
(stilte)
En die stiltes altijd.
(stilte)
En die keukentafel!
Die eeuwige keukentafel!
In een film is het geloofwaardig als iemand bij een raam staat en naar buiten kijkt. Mijmert. Bij een toneelstuk den ik dan: ja, je staat nu gewoon tegen de betonnen wand van de schouwburg te kijken. Wie weet wat voor rommel daar allemaal in de coulissen staat.
(stilte)
Kester is wel een goeie naam. Dat klinkt als een film.
(roept)We zouden onze zoon Kester moeten noemen!
Stilte
BRAM (roept)
Hee!
ANNA (af, roept)
Neehee!
Stilte
BRAM
Maar thee!
Thee is echt het ergst! Wil jij nog thee lief?
Ja, lief, lekker.
En dat er dan eentje met een pot op komt lopen
Anna komt met een theepot op.
ANNA
We zijn hier dan gelukkig ook niet de spelers in jouw grote speelfilm. (schenkt in en gaat bij het raam staan)
Ik speel hier dageliijks iets van honderd liedjes.
Soms is het 't zelfde nummer, steeds weer en weer.
Vandaag niet.
Nu.
Niet.
Vandaag zijn het er meer. Het zijn er honderd in mijn hoofd. Tijd bepaalt nu niet de lengte. Ik ben maar opgestaan.
Ik ben gaan lopen en ik zing, nu. Niet hardop, ik mummel wat. Per meter wat maten, maar ik mummel ze. Alsof mijn leven er vanaf hangt en vannacht hangt het er vanaf.
Ik ben op weg.
Op een dag dan ben ik er, dat ik in bed mijn nek in een rare hoek buig en je hoofd kus.
Vannacht zijn het slechts straatlantaarns en zie ik mezelf in de winkelruiten.
En hoe verder ik loop, hoe meer ik mezelf zie in de reflecties in ruiten van woonkamers, waar banken en salontafels in het donker wachten op de eerste kindervoeten, op de eerste stappen van hakken die haasten omdat er weggegaan moet worden.
Ik heb geen huis.
Ik loop.
Ik heb de tegels.
Op mij wachten geen salontafels waar vannacht nog de asbak en lege glazen met plakkerige cola-rand vanaf werden gepakt en naar de keuken werden gedragen. Waar nog wat borden op het aanrecht stonden. Niet bij mij, want ik loop. Ik loop alleen maar. Want stil zitten is het zitten en het missen en het moeten kunnen kiezen om naar bed te gaan.
Ik loop.
Ik kies niet.
De straat maakt een bocht.
Soms kom ik in wijken waar ik nooit eerder was.
Ik zing. Niet lang. Ik verstil.
Nu.
Houdt u stil.
Hier sta ik.
Op een ruit zijn plakplaatjes geplakt. Daar ergens liggen ademende hoopjes onder een dekbed die niet weten dat ik naar hun plakplaatjes kijk. De wetenschap dat anderen naar de ruiten kijken van het huis waar je woont komt altijd later dan dat je ze plakt.
Ik kijk naar binnen.
Ik loop.
Nee.
Ik verstil.
Ik sta hier.
Nee.
Ik sta.
Kijk dan.
U.
Nee.
Nu.
Ik plakte altijd plaatjes op zijruiten die uitkwamen op de oprit. Een hoog raam dat met een hendel opengeklapt kon worden. Ik ben nu zo blij dat ik ouder ben en niet meer klein. Ik heb altijd al willen lopen. Ik liep nooit. Ik keek naar hoe druppels zich in het condens vormden. En hoe druppels zich konden voegen bij andere, tot een dikke druppel en verdwenen in het kozijn.
Ik hoor de hond weer blaffen.
Ik ben alleen.
Weer.
De wolken zijn zwaar.
Alle huizen zijn gelijk en niets zal ooit zijn zoals mijn huis was. Waar plakplaatjes waren en houten blokken waar ik forten mee bouwde.
En waar ik naar een scheur in het plafond staarde.
Dat huis is er nog wel.
Nee, ik ben anders.
Nee, het huis is anders.
Ik loop en ik wil nergens anders zijn.
Alles speelt zich af waar ik ben.
Dat was vroeger nooit.
Ik wilde nu zijn.
En voelen wat ik voel.
Ik hou van je.
Ik ben op weg.
En ik sla mijn handen in een boogje rond mijn ogen tegen het raam en kijk.
De sofa staat in de schaduw.
Drie afstandbedieningen netjes naast elkaar.
Een kussen in de hoek.
En alles is druilerig en ik ben ben blij dat nu nu is, en niet vorig jaar.
Mijn adem wasemt op het raam.
Ik trek mijn hoofd terug.
Stappen achteruit.
Tot op de stoep.
Ik loop.
Het is nog geen tijd.
Ik ben alleen.
Laat me niet alleen.
Het wordt al licht.
De zon schijnt tussen de takken van de laan waarin ik loop.
Het was vroeger het raam en de boom en het platgetrapte gras in tuin. Het is weg en het komt nooit meer terug en hoewel ik het allemaal met deze ogen zag ben ik in een ander lijf gegroeid. Ik voelde dit toen al.
Ik hou van je, lief.
Nu.
Nu.
Nu.
Ik draai me om.
Dat ik mijn nek in een rare hoek wilde buigen om je te kussen.
Het was de wil.
Nu is het zijn.
Tijd bepaalt niet de lengte.
Het is laat.
Het is vroeg.
Ik kom thuis.
En ik kijk naar mezelf in de spiegel. Ik mummel mee, met wat er nu weer in mijn hoofd speelt. Honderd en één en ik draai me om.
Het is tijd.
Het laat.
Het is vroeg.
Ik mummel mezelf in slaap.
Per meter deken.
Nu.
Ik ben alleen.
Licht door de ramen.
Wie me ziet.
