"Ik ben helemaal leeg."
"Zullen we een stukje gaan wandelen?", zegt huisgenote.
"Ik moet nog douchen, ik moet nog eten, ik moet nog stofzuigen.."
"De stofzuiger is kapot."
"Oh ja, ik moet nog een nieuwe stofzuiger kopen, ik moet nog de was, de afwas èn de rammelcomputer naar de kringloop."

Ik kijk naar buiten.
Het waait heel hard en de zon schijnt.
De kerkklokken beginnen te luiden.
Het lijkt wel zondag.
Ik ben moe.

"Ja, we moesten maar eens gaan wandelen."

Ik heb de hele nacht in rondgerend en om me heen geslagen.
Door trappenhuizen, waar ik mensen uit bepaalde kamers moest houden.
Door straten. Gevochten om een stereotoren die gabber aan het draaien was.
Met die gabber welteverstaan.
Ik heb woest om me heen geslagen.
Woest.

Een alarm klinkt in de gang.
"Is dat die van jou?"
"Ik moet opstaan."
Huisgenote staat op en loopt de gang in.
"We moeten allemaal opstaan", mompel ik.

"Nee, we moeten echt even naar buiten", zegt huisgenote.
"Slapen hoort niet vermoeiend te zijn."
"Je kunt er gewoon niet tegen dat alles af is."
"Bijna alles."

De afwas rinkelt achter me in het teiltje en de stofvlokken waaien me om de oren.
Het raam staat open.
De rozen wuiven in de wind.
Buiten schreeuwen kinderen.
Een oude man met een stok loopt voorbij.

Het lijkt wel zondag.
Ik moest maar eens naar buiten.
Eindelijk naar buiten.
Het wordt hier binnen te grijs.