~ of: hoe mevrouwen achter balies me nooit begrijpen ~

"Je rekeningnummer klopt niet", zei de mevrouw van de bieb "volgens mij heb je een cijfer vergeten op te schrijven."
Ik pakte mijn pen weer en verbeterde het nummer.
"Ik probeerde natuurlijk gewoon te frauderen", zei ik tegen de mevrouw.
"Nou", zei de mevrouw, terwijl haar stem wat omhoog ging "onze computers hebben dat meteen door."
"Nee hoor, ik doe flauw", zei ik.
"Onze computers hebben dat meteen door", zei de mevrouw terwijl ze met de muis klikte en naar het scherm bleef kijken.
Met mijn tien boeken in een te klein tasje en mijn gebruikelijke volgestouwde handtas liep ik de bieb uit.

Mijn tassen koop ik graag bij 't Goed.
Want daar kosten handtasjes met een sepiawaas en klik-sluiting bijna niks.
Vandaag tikte ik er twee op de kop voor respectievelijk twee negentig en drie negentig.
"Ik hoef er geen tasje bij", zei ik met een brede glimlach tegen de dame achter de balie.
Ze keek me aan en zuchtte.
Ik lachte nog.
Ze keek me nog steeds aan.
Ik besloot om schuin naar het plafond te kijken en achterwaarts de zaak uit te lopen.

Bij de Waaghals pakte Peer mijn cd's aan.
"Vrolijke deuntjes voor zonnige dagen", zei ik, terwijl ik een cd van Smog over de toonbank naar hem toeschoof.
Gelukkig zijn platenboeren geen baliemevrouwen.
"Inderdaad", zei Peer.