Een tijdje geleden overleed Pepeyns mooie mallamut Qimmiq.

Ik dacht de laaste tijd vaak aan haar, als ik de oprit van de Tempelhof opliep om op de koffie te gaan doen (och nee, ik bedoel, om zaken te doen) bij Pepeyn. Normaal kwam Qimmiq me altijd voorzien van een warm onthaal, nu rende alleen Freya Kortekaas rond mijn benen. Blij kwispelend van: heel leuk, heel leuk, maar wie ben jij eigenlijk?

Ach, Qimmiq was zo'n lief hondje.

Maar nu is Nukka daar dan.
Ze lijkt veel op Qimmiq, maar ik zie in al haar bewegingen dat ze toch een heel ander beestje is.
Afijn, Pepeyn zou Pepeyn niet zijn als hij niet meteen met een camera achter het arme beest aan zou rennen.
(Heb jij onderhand geen pijn in je rug?)