Ik leid vandaag aan een zeer ernstige vorm van mededelingsdrang. Ik sms, bel, mail en skype mezelf gans suf. Sterker nog: op moment van spreken, nee, schrijven ben ik aan de telefoon met d'n Lee. Die is nu de de titeltune van de Snorkels aan het zingen. Hoe je dat noemt weet ik niet.

Niet dat dit alles ook maar enige relevatie heeft met wat dan ook dat gebeurt in uw leven. Maar goed, ik wilde het gewoon even kwijt.

Daarbij vind ik dat de met zilververf overgespoten plastic wisseltroffee voor de beste foto met beste bovenschrift met veel trompetgeschal en lauwerkransen én stip naar Marten Hoepla gaat. Hoe in mijn triestige leven toch nog ergens hoop kan gloren. Hulde! Hulde! (Driewerf!)