Tijd gaat in rook op.
We hebben het warm.
Ik roer met mijn teen in het water rond de fontein. De hooiman zit andersom en schopt kiezelstenen naar de eendjes, die rond de stenen bak van de fontein lopen. Hun poten fleppen op de kinderkopjes van het pad.
"Hoe zou je dat nou noemen? Dat geluid dat de poten van eenden maken", zeg ik terwijl ik me omdraai "flep? Fleppen?"
De hooiman raakt een eend. Die springt snaterend op.
De hooiman heeft weer eens een frons.
Ik heb er geen zin an.
Ik heb het warm.
Wij hebben het warm en dan moet er niet nog iemand gaan lopen zeiken.
Altijd maar die ander. Die eeuwige ander.
Was hij maar eens mij.
Dan hield hij zijn mond misschien eens.

"En er is altijd die hoop", zegt de hooiman.
"Ja."
"Het hopen op hoop."
"Ja."
"Hopen op hoop is hoop in het kwadraat."
"Jij praat in slagzinnen", zeg ik.

Het is de wanhoop.

"Die hoop dat iemand", stokt de hooiman, hij bijt op zijn lip. Er hangen vellen aan. Hij is bruin van de zon. Op steiger-staan-bruin.
"Ja."

"Ik ben intens alleen", zegt de hooiman.
Hij heeft mij.
Hij heeft mij.
Hij heeft mij en ik heb hem.
"Er is altijd iemand anders", zeg de hooiman "die is er juist meer als 'ie er niet is."

"Het is de hoop op dat er iemand komt, en het maakt niet of diegene komt", zeg ik "want je zult nooit zoveel van iemand gaan houden als dat je van diegene hield toen je 'm miste."

Hij is niet zoals de anderen. Hij is zoals ik.
Een mens zit toch altijd in zijn eigen hoofd.
Hij ook.
Hij lijkt soms mijlenver.
Maar de hooiman kan ik er altijd bijhebben.
"Krankzinnig", zegt de hooiman.
"Liefde."
"Wat?"
"Ach, niks."
"Je bent een wandelend cliché. Met je fleppen. Wat heeft dat nou weer voor zin?"

Ik denk niet dat ik zoveel moet praten.
Ik praat teveel.
Ik kijk naar de lucht.

Onder me hoor ik het geluid van de pootjes.
In een lange mars naar waar het gras het water raakt.
We houden onze mond.