De tent was bekleed met rood fluweel en langs de bankjes en tafeltjes liepen goudkleurige leuningen. Er was geen bediening aan tafel, en het was er altijd druk.
De platenmeneer was de beroerdste niet om een plaatje drie keer op een avond te draaien.
Voor bier, of wat dan ook, liepen we om de beurt naar een ander gedeelte van de bar, waar het nog voller en nog bezweter was en waar ze het fluweel en de leuningen maar achterwege hadden gelaten. Daar koste alles een dollar.
De bierglazen waren klein, destijds.
Maar wij kniesden niet om een wandelingetje meer of minder.

Afijn. To the piont.
Ik refereer gewoon aan een stukje van Jnnk (die overigens jarig is vandaag: driewerf hoezee!).
Klikt u even door? Want wat een ongeloof'lijk goed idee!
Ik ben al dagen lijstjes aan het maken en aan het proberen te bepalen welk nummer nu het beste past bij mijn Eddie Vedder gelijkende zangstem.

Heute:
1. You just haven't earned it yet, baby
2. Miserable Lie
3. You've got everything now

en natuurlijk niet te vergeten de Paradise by the Dashboardlight onder the Smithsnummers: There' s a light that never goes out.
Dat wordt nog vechten volgende week.

Ooit, toen ik nog een paar noten hoger kon zingen dan nu. Ooit, toen ik nog iedere woensdag bij one dollar drinks night in the Chancery zat, mocht er ab-so-luut geen Meatloaf worden gezongen totdat de zeer brede Maoriman en zijn vrouw Paradise by the Dashboardlight hadden gedaan. Het scheen dat er om die reden, en het negeren van 't één en 't ander, wel eens rake klappen waren gevallen.

Dan deed Mark altijd zijn weergaloze David Bowie imitatie. En wel zo dat we hem ooit door elkaar hebben geschud en dreigden een staak door zijn hart te slaan als de Bowie-demon niet meteen onze Mark los zou laten. En zong ik met Lindon Don't go breaking my heart en was ik Kiki en hij Elton, compleet met achter-elkaar-aanloop-en-dan-
omkijk-dansje.

Ik deed alleen niet de tuinbroek. Ik deed zeer zeker niet de tuinbroek.

In een filmpje van Lindon zie je flitsen beeld van de boerderij in Banks Peninsula waar Lindon en Ciaràn woonden.
Ach, toen.
Hoe we daar met z'n allen in het gras lagen, hoe we daar aan de kraan vastvroren in de winter, want er was maar in één kamer een potkachel, hoe ik op de bank met Miles en Adam midden in de nacht Jesus Christ Superstar via de videoprojector op de muur keek en dat Miles en Adam alles mee konden zingen, ook de hoge stukjes.
Figoa's rapen in de tuin.

Ik hoorde een tijdje geleden van Ciaràn dat de boerderij er waarschijnlijk niet meer staat.

Vreemd eigenlijk.
Dan sta ik straks daar, volgende week vrijdag.
Met een sigaret en een Dab.
In een jurk.
Met een lach.
Met al die flitsen van boerderijen en mensen die ik al jaren niet meer zag, met al die schijnbaar nutteloze informatie achter mijn voorhoofd.
Met een hele rits aan filmfragmenten die voorbij schieten.
Daar in dat hoofd van mij.
En niemand die dat ziet.
Waarom maak ik nog foto's?
Het leven is mooi als het net een film lijkt.
Met Kiki en Elton.
Wetende dat over een paar jaar ik misschien deze vrijdagavond dan weer in flitsen terug zie en denk aan toen en hoe mooi het was om daar te zijn.

Ik moet meer gaan leven.