And I wonder why there is no choice in the things that we hear
We hear our lives inside these sounds
There's nothing good on the radio
There's never anything good on
There's never anything good on
There's nothing good on the radio
There's never anything so I stop to sing
And these things come rushing from behind
Life is changing so fast and there's nothing I can do to stop it
But when I crane my neck to kiss your head, I know
That there is something that I can rely on
And when I strain my thoughts to push this thread I sew
It's some kind of future that I can be sure of

Because I love you, because I love you
Because I love you, because I love you

Voxtrot - Every day

Bezingt Samir Lentjes vanaf de Amsterdamse grachten met hart en ziel ons schone kikkerland, ondertussen probeert amateurkok en wajangpopspeler Ton spartelend het hoofd boven water te houden door langs de snelweg nasi te slijten aan de medemens.

Nederland op z'n smalst.

Het lanceringsfeest hebben we al gemist, maar gelukkig is op bieslog een verslag te lezen.

Tunnelvisie.tv
Lach ende huiver!



"En toen heb ik lenen punt nl benaderd omdat die dan het verschil zouden betalen als ik een lagere rente zou vinden.
Maar ja.
Die heb ik niet gevonden."

Oké.
Het komt nooit meer goed met mij.
(Met mij èn met mijn neuroses.)

Ik heb zojuist bij de Albert Heijn bij gebrek aan boodschappentas een volle minuut staan twijfelen welke wijndoos het beste bij mijn outfit paste.

Nooit komt het meer goed!
Hoort u?
Nooit!

Het is trouwens de Swartland geworden en niet de Lindemans.

Take my hand, we'll walk through this together
But my hand gets sweaty
You somehow slip away

Barely enough to keep you around

Tindersticks - Patchwork

De meid uit de volksbuurt heeft een permanentje en een strakke spijkerbroek. Ze fietst. Naast haar fietst een jongen met een tulband. De meid heeft ongeveer een wielafstand voorsprong. De twee dragen eenzelfde windjack, paars met roze.
Ze kijkt om en roept tegen hem, heft een hand.
"Dat langzame fietse, dat trage, daar kan ik gewoon ook echt heelmaal niet tegen van jou!"
Hij fietst door.
Niet te hard.
Hij verrekt geen spier.

Naast het stoplicht staat een jongen van een jaar of tien. Een échte jongen van een jaar of tien, met kort bruin haar dat maar niet wil zitten, een bleke snoet en sproeten. Aan zijn schouder hangt een linnen tas met het opschrift Fuck me I'm rich.

"Weet je hoe een neef van de vriendin van een vriendin van me zijn zoon heeft genoemd?"
"Nee?"
"Alpacino."
"Als in twee namen?"
"Nee, als in één. Alpacino."
"Wauw."
"Niet te doen."
"Ik reed met de bus door de Wolfskuil toen ik een roze bord met een ooievaar zag staan."
"Een meisje."
"Een meisje en op het bord stond de naam Tramp."
"That's why the lady is a tramp."
"Ik ben er bang voor."
"Supertramp."
"We moeten er niet te lang over nadenken."
"Nee."

Ik ben er uit. Ik word hacker.

Trudging slowly over wet sand
Back to the bench where your clothes were stolen
This is the coastal town
That they forgot to close down
Armageddon - come armageddon!
Come, armageddon! Come!

Hide on the promenade
Etch a postcard:
How I dearly wish I was not here
In the seaside town
That they forgot to bomb
Come, come, come - nuclear bomb

Everyday is like sunday
Win yourself a cheap tray
Share some greased tea with me
Everyday is silent and grey

Morrissey - Everyday is like sunday

"Ik zit op de bank, hè, als je me zoekt."
"Nou, ik zit hier."
Ik kijk om me heen.
Een tafel met een laptop en verder alleen maar potten chocopasta, jam, pindakaas. Bakjes humus, tahina, blokken kaas, potten thee en flessen water.
Oh ja, en een hoop papier en een busje vitaminepillen.

Volgens mij ben ik mezelf aan het ingraven.
Overvloed is een kunst.
En overdrijven overigens ook.

"Ik ben helemaal leeg."
"Zullen we een stukje gaan wandelen?", zegt huisgenote.
"Ik moet nog douchen, ik moet nog eten, ik moet nog stofzuigen.."
"De stofzuiger is kapot."
"Oh ja, ik moet nog een nieuwe stofzuiger kopen, ik moet nog de was, de afwas èn de rammelcomputer naar de kringloop."

Ik kijk naar buiten.
Het waait heel hard en de zon schijnt.
De kerkklokken beginnen te luiden.
Het lijkt wel zondag.
Ik ben moe.

"Ja, we moesten maar eens gaan wandelen."

Ik heb de hele nacht in rondgerend en om me heen geslagen.
Door trappenhuizen, waar ik mensen uit bepaalde kamers moest houden.
Door straten. Gevochten om een stereotoren die gabber aan het draaien was.
Met die gabber welteverstaan.
Ik heb woest om me heen geslagen.
Woest.

Een alarm klinkt in de gang.
"Is dat die van jou?"
"Ik moet opstaan."
Huisgenote staat op en loopt de gang in.
"We moeten allemaal opstaan", mompel ik.

"Nee, we moeten echt even naar buiten", zegt huisgenote.
"Slapen hoort niet vermoeiend te zijn."
"Je kunt er gewoon niet tegen dat alles af is."
"Bijna alles."

De afwas rinkelt achter me in het teiltje en de stofvlokken waaien me om de oren.
Het raam staat open.
De rozen wuiven in de wind.
Buiten schreeuwen kinderen.
Een oude man met een stok loopt voorbij.

Het lijkt wel zondag.
Ik moest maar eens naar buiten.
Eindelijk naar buiten.
Het wordt hier binnen te grijs.

Vorig jaar braken ze mijn hart.
Maar vandaag vult dat arme ding, met littekens en al, zich met pure vreugd'.

I don't like cities
But I like New York
Other places
Make me feel like a dork

Als in: leuk.

Ik begrijp niet dat mijn ouders me ooit naar dit walgelijk moraliserende geneuzel hebben laten kijken.

Als u me zoekt ben ik in de stad.
Een bontjas kopen.

Ik leid vandaag aan een zeer ernstige vorm van mededelingsdrang. Ik sms, bel, mail en skype mezelf gans suf. Sterker nog: op moment van spreken, nee, schrijven ben ik aan de telefoon met d'n Lee. Die is nu de de titeltune van de Snorkels aan het zingen. Hoe je dat noemt weet ik niet.

Niet dat dit alles ook maar enige relevatie heeft met wat dan ook dat gebeurt in uw leven. Maar goed, ik wilde het gewoon even kwijt.

Daarbij vind ik dat de met zilververf overgespoten plastic wisseltroffee voor de beste foto met beste bovenschrift met veel trompetgeschal en lauwerkransen én stip naar Marten Hoepla gaat. Hoe in mijn triestige leven toch nog ergens hoop kan gloren. Hulde! Hulde! (Driewerf!)

Als in: hoezee.

- Met huisgenote in de tuin. "Hoe komen hier zoveel friet-gerelateerde zaken in het gras?", vraag ik. Papieren zakken, plasic bakjes. Zonder op te kijken van haar telefoon wijst huisgenote omhoog. Ik kijk naar het balkon van de bovenbuurjongens met de sociëteitsshirts en zeg "aha."

- Uitgaande sms, 15u07
Gelukkig ben ik niet in vijf minuten COMPLEET nat geregend. Anders zou m'n coupe nu wel naar de klote zijn.

- Hoe komt het dat ik het niet meer erg vind om nat te regenen? Dat terwijl ik vroeger daar echt, tijdens het fietsen, woest om kon worden. Zou dit nou ouder worden zijn? Nu ik weet dat ik toch wel weer droog word.

- Waarom staat iemand in een regenpak onder een boom te schuilen? Waarom?

- Uitgaande sms 15u37, en meteen de langste sms van het laatste half jaar (638 tekens)
Ik vind het jammer dat het niet sociaal geaccepteerd is om mensen wegens enorme domheid op hun bek te rammen. Ze hebben ook altijd duf haar. Duf haar en de hele dag alleen maar heel veel praten over hun saaie leven. Ik bedoel, ik heb ook saai leven, maar goed, dat is een ander verhaal. Ik heb m'n walkman maar opgezet. Aan de andere kant van het gangpad zit een nerd de hele tijd naar me te staren. Hij reageert niet op 't feit dat ik hem al 3 vuile blikken heb teruggeworpen. Hem ga ik zo ook op z'n bek slaan. Met Het theater van de wreedheid, zou Artaud leuk hebben gevonden. Zie je: mijn mededelingsdrang wordt erger als ik brak ben.

- In de trein op weg naar Limburg ineens Gé Reinders in mijn hoofd. In de eerste sjtraot rook 't van wiet weg en ich realiseerde mich verrek, hiej trek nag emus sondigse soep. Moet ik er bijna van huilen. Maar dat doen we maar niet, Han, zo in de trein.

"Wat heb je dan?", vraagt het meisje.
"Blurgh", zeg ik.
"Is het weer zover?", zegt de hooiman.
"Ik herinner me bijna niks. Ik kan me niet eens herinneren dat mijn hoofd het kussen raakte."
Ik neem een pil.
"Je kunt beter paracetamol slikken", zegt de hooiman "die roze dingen zijn echt heel ongezond."
"Denk je dat gezond doen ook maar iets te maken heeft met het feit dat ik deze dingen aan het slikken ben?"
En ik gooi mijn hoofd achterover om de derde weg te krijgen.
We hebben de platenspeler in het gras gezet en we draaien plaatjes in de achtertuin.
"Zo is het wel weer genoeg", zegt het meisje.
Ze zet de naald op de plaat.
De hooiman en ik kreunen simultaan.
Ik zou sterven voor dit nummer.

"Ik zou sterven voor dit nummer", zegt de hooiman en hij staart naar de grote boom. Het waait.
"Hij heeft hier twee versies van", zegt het meisje.
"Ik heb eigenlijk ook best wel hoofdpijn", zegt de hooiman.
"Hoezo heb jij nou weer hoofdpijn", zeg ik.
"In de ene zingt hij van I remember our first affair."
"Jij moet altijd hebben wat ik heb."
"Hoezo dat nou weer?"
"En in de andere zingt hij over our last affair."
"Ik kan nooit eens iets hebben, pijn of verdriet, zonder dat jij dat dan ook moet."
"Jij hebt het ook altijd over jezelf", zegt de hooiman bits.
"Door één ander woordje zijn het twee totaal verschillende nummers", zegt het meisje.
"Dit is precies wat ik bedoel. Ik heb het juist niet over mezelf. En nou zeg jij tegen mij precies wat ik van jou zeg", zeg ik.
"Zegge, zegge, zegge", zegt de hooiman.
"Er zit zoveel meer tragiek in die met last affair."
"Zegge, zegge, zegge?", zeg ik.
"De eindigheid. Het definitieve."
"Zegge", zegt de hooiman.
"Wat een onzin!", roep ik en ik gooi mijn handen in de lucht.
"Nee, jij!"
"Ik heb het niet over mij!"
"Welles! Je doet alsof je het over mij hebt!"
"Ik ga het ook gewoon niet over jou hebben!"
"Dat bedoel ik!"
"Jij bent zo intens saai!"
"Je zou het niet over mij hebben!"
"Inderdaad!", roep ik.
"Hey!", schreeuwt het meisje en de naald krast van de plaat.
We schrikken.
"Ophouden! En luisteren! Godverdomme."

De hooiman mompelt iets van waar ze die taal nou toch leert.
We zijn stil.
Ik hang mijn hoofd.

Het meisje zet de naald weer waar het nummer begon.
Tim Hardin zingt.
We zouden immers sterven voor dit nummer.

Why can't you be
The way I want you to be
Why can't you see
You've got to change
And love me?

It'll never happen again

I remember.
I remember.

... hoe het in 's hemelsnaam komt dat er mensen zijn die zeggen dat ze niet zoveel met the Smiths hebben.

***

How can you stay with a fat girl who'll say:
Oh! Would you like to marry me?
And if you like you can buy the ring
She doesn't care about anything
Would you like to marry me?
And if you like you can buy the ring
I don't dream about anyone - except myself

***

What she'd ask of me
At the end of the day
Caligula would have blushed

***

Nothing's changed
I still love you, I still love you
Only slightly
Only slightly less

***

And if you ever need self-validation
Just meet me in the alley by the railway station

***

I dreamt about you last night and I fell out of bed twice

***

I had a really bad dream, it lasted 20 years, 7 months and 27 days

***

And when I'm lying in my bed
I think about life
And I think about death
And neither one particularly appeals to me

***

There's a club, if you'd like to go
You could meet somebody who really loves you
So you go, and you stand on your own
And you leave on your own
And you go home
And you cry
And you want to die

***

Under the iron bridge we kissed
And although I ended up with sore lips
It just wasn't like the old days anymore
No, it wasn't like those days

Am I still ill ?

***

In the midst of life we are in death, ETC

***

You think you were my first love
You think you were my first love, but you're wrong
You were the only one
Who's come and gone

***

Love peace and harmony.. Love peace and harmony
Oh very nice, very nice, very nice, very nice.. but maybe in the next world

***

Spending warm summer days indoors
Writing fringhtening verse
To a buck-toothed girl in Luxembourg
Ask me, ask me, ask me
Ask me, ask me, ask me
Because if it's not love
Then it's the bomb
That will bring us together

***

And if you have 5 seconds to spare
Then I will tell you
The story of my life

***

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine

***

If you're so funny
Then why are you on your own tonight ?
And if you're so clever
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very entertaining
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very good looking
Why do you sleep alone tonight ?
I know
'Cause tonight is just like any other night
That's why you're on your own tonight
With your triumphs and your charms
While they're in each other's arms

***

Met het oog op vanavond:

I was happy in the haze of a drunken hour
But heaven knows I'm miserable now

***

And when you're dancing and laughing and finally living
Hear my voice in your head and think of me kindly

***

En tot slot: klik en maak de blits bij vrienden en familie, op partijtjes of in de beslotenheid van uw huiskamer.

- Wraak in India en het bijpassende toneelstuk.

- "Waar is toch de romantiek in mijn leven"? En: "oh, hier!".

- Mijn rij-instucteur zakte zelf ook twee keer, maar goed, het kan altijd nog erger. Laten we het maar hier en hier op houden.

D'n Lee tipte me op mooie wolken.

~'n Dringende mededeling voor Kipsten, wanneer ze terug komt van vakantie.~

Lieve Kipsten,

Ik weet zelf ook niet precies hoe ik het je moet vertellen, maar laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: we zijn verliefd. Heel erg erg.
Het doet vast wel pijn, zo ineens, dit nieuws. Ik bedoel, jullie hadden elkaar ook al een tijdje, toch?
Langzaam aan zijn we meer en meer naar elkaar toegegroeid. En je moet toch toegeven dat je gewoon de andere kant op keek als ik weer eens een hele avond met jouw aanwinst optrok. Daarbij vind ik echt dat je hem helemaal niet de aandacht geeft, die zulks een schoonheid verdient.

Ondertussen begin ik me schuldig te voelen. Dan kijk ik in de spiegel en dan zie ik hoe goed hij me staat en dan denk ik: ik kan het niet en ik wil het ook niet meer tot alleen de dinsdag- en de zaterdagavonden beperken.

Hoe blij was ik gisteren toen ik hem gewoon vanuit het bierschenken mee naar huis mocht nemen. Mocht je 'm dus kwijt zijn: hij is bij mij.

Dus echt, lieve lieve Kipsten, wanneer je terug bent, vertel me en het liefst snel, want ik kan echt niet meer zonder 'm:

Voor hoeveel geld mag ik in 's hemelsnaam dat zwarte t-shirt van je overkopen?!?!





Heel veel groetjes,

Het meisje dat op dinsdag en zaterdag altijd bier loopt te schenken in jouw shirt

Van Jnnk's koffie in de Waaghals werd het een bier en een koffietik bij de buren.

Met veel te weinig tijd typte ik gisteren mijn literatuurlijst in elkaar. Veel te weinig tijd, want veel ingewikkelder en meer werk dan dat ik had ingeschat. Natuurlijk.
Ik ben immers Hanneke, naar schijnt.

(Vandaag riep ik "oh, waarom ben ik vandaag toch zo vreselijk chaotisch?", terwijl ik onder luid gedender de trap weer opholde om boven het zoveelste vergeten item te halen. "Vandaag?", hoorde ik degene aan de bar tegen degene achter de bar zeggen. Degene achter de bar gniffelde van "gja".)

Stapel boeken voor lijst omstreeks 18u12, dinsdag 19 juni 2007. Om 19u15 zou ik moeten beginnen met werken. U weet wel: bier schenken op dinsdag.

Mijn grote liefdes in tijden van stress, en wel gisteren:
- Koffie uit mijn thermos
- Camel, want blauwe Gauloises op
- Respectievelijk Justin Timberlake, Destiny's Child, Missy Elliott en, ja, soms moet dat gewoon, alstublieft, leeft u zich eens in in mijn stress, Kylie Minogue heel hard uit mijn speakers

Na het noteren van een boek gooide ik deze met een royale zwaai over mijn armleuning op de grond. Ondertussen had ik een tik aan mijn oog gekregen, waardoor ik als een soort Popeye met mijn rechteroog knijpend hardop jaartallen en uitgeverijen zat te prevelen.



Boekenberg voor lijst omstreeks 19u55, dinsdag 19 juni 2007, veertig minuten na het begin van mijn dienst, u weet wel: bier schenken op dinsdag.


Huisgenote maakte de foto. "Ga eens recht staan!", riep ze. "Ik heb haast!", riep ik. "Kan me geen klote schelen", zei ze "je staat erbij als een debiel."
Ik ging recht staan.

Mijn collega oét Ruiver saved the day.
"Doe maar rustig aan, er is hier toch nog niks te doen."

Drie kwartier te laat kwam ik binnen gestoven.
Als ik zou liegen zou ik zeggen dat ik struikelend over de drempel binnenkwam, maar dat was niet. Ik stoof echt.
Een wervelwind van bladeren en stof achter me latend.
"Doe maar rustig aan, had ik toch gezegd?", zei mijn collega oét Ruiver.

Maar goed.
Ik ben immers een soort van Hanneke.
En schijnbaar niet alleen vandaag.

Neen.
Blijkbaar niet alleen vandaag.

Dan ben ik moe en dan wil ik eigenlijk naar bed maar dan bedenk ik me wat ik allemaal nog moet doen, nee, wil doen.
Dus vannacht, zo voor het slapen gaan, besloot ik dat ik me maar eens moet laten omscholen. Tot iets nuttigs.

Iets voor de mensheid!
Kopjes thee uitdelen aan dames van middelbare leeftijd.



Het geinige is dat ik precies zo'n bril heb als de dame die een beetje van het kopje thee schrikt. Hoe dan ook, ik ben dan natuurlijk de dame die het kopje aanreikt. "Dankbaar werk", zou ik zeggen als iemand me naar mijn baan vroeg.
Maar ja, on the other hand, ik hou heel'maal niet van mannen met snorren.


Of iets met dieren!



Kijk toch eens hoe trots! "En dan weet je toch weer waar je het allemaal voor doet." Ik laat mij geen knollen voor citroenen verkopen. Qua geld niet en ik prefereer bechamèl op de vis.


Of net zoals de hooiman toch maar in de bouw gaan werken. Of in de werf.



Lekker met de manne, lekker blikje van 'teen of 'tander, lekker lache en een lekker wijf. Wat wil een meisje dat op dinsdag het bier schenkt nog meer?


Nou ja, uiteindelijk denk ik dat ik een heel verlegen jongen zou zijn.



Waar stiekem naar gewezen wordt als ik niet kijk.


Misschien dat electricien nog wel de beste keuze is. Dan krijg je gewoon een schok als je iets verkeerd doet. Dat is wat duidelijker dan "mja, mja, kweenie, traaktmegwoonniezo".



"Met één druk op de knop zet ik Mien om de hoek gewoon een avondje in het donker. Zalderleren, dat keffertje om half zeven op een zondag buiten te laten."


En anders kan ik altijd nog gewoon een hobby nemen.



Heb altijd al eens van mijn hobby m'n beroep willen maken.

Zo.

Ik vind dit echt heel erg mooi en ik vind dat iedereen haar plaat moet kopen.

"Nou ja, het is natuurlijk gewoon een hele mooie badkamer."

Het is weer maandagochtend!
Een vrolijk deuntje voor de maandagochtend!
Het liefst zou ik u allemaal overladen met karaokeversies van dit nummer!

Zing mee!
Hoezee!
Uitroepteken!

***

I've just been to see my best friend
He's got another girl
Says she's just about the best thing
In the whole damn world

Right, that's enough

Joe Jackson - Happy loving couples

Mogelijke onderschriften voor het bovenstaande clipje:

- What's with the outfit? (En dan heb ik het over haar en niet over Joe. Om over de rest van de band nog maar te zwijgen).

- Dit is eigenlijk een guilty pleasure, dat terwijl ik eigenlijk vind dat Joe Jackson eigenlijk altijd toffe muziek maakt. Eigenlijk.

- What's with the outfit? (En dan heb ik het over Joe en niet over haar jurk, laat staan haar hoedje. I mean, that's stating the obvious).

- Waar haalt hij nou ineens die saxofoon vandaan?

- Als ik dit meezing heet het krijsen en niet zingen.

- De Joe Jackson in deze clip zou zo mijn beste vriend mogen worden. Hij is een beetje een kruising tussen wat er af en toe aan triestigs op een regenachtige dinsdagnacht bij me aan de bar hangt en mijn zevenjarige nichtje. Dat terwijl ik noch mijn zevenjarige nichtje, noch het triestigs dat wel eens op een regenachtige dinsdagnacht bij me aan de bar hangt ooit mijn vrienden zou willen noemen.

- What's with the outfits?

- Één van mijn favoriete meezingnummers onder de douche. (Anderen zijn Troy van Sinead 'o Connor, Falling off the edge of the world van Gavin Friday en Maria McKee, Build me up, buttercup van the Foundations en Hit van the Sugarcubes. Het is hier vervelend vertoeven als mevrouw Hendrix doucht).

Ik was een tekst aan het herschrijven, want misschien is dat wat ik doe als ik niet kan slapen, herschrijven. En nu ik dat zo schrijf: misschien doen we dat allemaal wel als we niet kunnen slapen. Maar goed, van piekeren word ik wel moe maar niet moe genoeg om te kunnen slapen, dus een betere keuze is, zoals altijd in dit trieste bestaan, het licht van een beeldscherm.

De originele tekst schreef ik negen maanden geleden en ik moet zeggen dat ik de nieuwe versie een stuk beter vindt. Of de ouwe een stuk slechter, het is maar hoe je het bekijkt.
Lang leve de paradigma's! Kies er een stel en flikker wat er niet inpast zoveel mogelijk uit.

***

De dame

De hal van het hotel ziet eruit als in een film. Zoals de hal waarin Dustin Hoffman wacht in the Graduate. De hal is groot en betegeld en in een rode pluche stoel zit een dame. Ze drinkt een gin-tonic en ze wacht. Ze heeft haar benen over elkaar heen, zoals ze dat meestal doet. Zoals het hoort. Of zoals het ooit moest.
De poetser heeft een uniform aan en komt voorbij met zijn kar.
Hij veegt.
Ze praat.
"U denkt dat u mij kan helpen, maar dat hoeft u helemaal niet."
Ze stampt haar citroentje.
"U hoeft helemaal niets te denken. Niets te doen. Voor een dame op leeftijd is pluche genoeg."
De poetser lacht. Kort, ze kijkt naar zijn hoektanden.
"Wat denkt u? Een gin-tonic? Het pluche is geplet hier in de hal. Ziet u dat? Al die achtersten die allemaal op deze stoelen zaten. En nu zit ik hier. Nog steeds. Alweer. Al die mensen die hier waren en al die verhalen."
Ze legt haar hand op de arm van de poetser, hij zet zijn kar op de rem.
"Wat u? Heeft u nog een verhaal?"
"Misschien moest u maar weer eens gaan lopen", zegt hij en glimlacht.
Een man en een vrouw doorkruisen de hal. Ze wanen zich alleen en ze lachen, raken elkaar aan, kussen. De dame en poetser volgen ze met hun ogen. Dan sterven hun stemmen weer weg, de gang in. De poetser hangt met zijn wang op de stok van de bezemsteel.
"Gelukkige koppels maken me aan het kotsen", zegt de dame.
"Mij ook, mevrouw, geloof me. Mij ook", zegt de poetser.
"En hij liet me. Ik zat in de hal, had ik u dat al eens verteld? Ik zat in de hal van een duur hotel."
Ze zwaait haar arm naar achter. Puft rook terwijl ze spreekt.
"Ach, hij was zo rijk. Hij was zo knap. We zouden een weekendje naar Antwerpen. Ik zat daar maar in dat hotel en hij kwam niet."
"Nee, dat had u nog niet verteld."
"Ik dacht dat ik hem niet nodig zou hebben."
"Een pittige tante als u heeft toch niemand nodig?", zegt de poetser.
De dame gaat met haar tong langs haar tanden en kijkt hem aan.
"U denkt dat u mij kunt helpen, meneer, maar dat kunt u helemaal niet."
Ze drukt haar sigaret uit.

De poetser geeft haar kort een knikje en veegt verder. Met zijn kar trekt hij in cirkels door de hal tot hij uiteindelijk door de deuren verdwijnt. Ze is alleen nu, maar ze praat evengoed.

"Het was een goede dag. Ik denk bij god, het was een goede dag."
Er zal zo wel weer iemand binnenkomen.
Bij god kan de boel nog steeds een goede dag. Een goede, een betere en ze klakt haar hakken drie maal tegen elkaar. Dames op leeftijd blijven soms gewoon nog een vleugje meisje in zich houden. Daar doe je niks aan.

Een klerk komt door de deuren de hal ingelopen. Met een natte zakdoek is hij bezig een vlek van zijn zwarte pantalon te vegen.
"Als het jagen stopt en het zoeken niet meer hoeft dan zie ik alleen nog maar jou. Ik ben alleen als ik met jou ben. Ik zocht om alleen te zijn en toen was jij daar ineens. Met je niets en je leeg."
De klerk kijkt op, stopt zijn zakdoek in zijn zak en loopt op haar af.
"Kan ik u helpen, mevrouw?"
"Dat denkt u wel, maar hij is weg."
"Ik..."
"In principe vroeg ik het hem zelf. Om weg te gaan, bedoel ik."
"Qua drank. Of u nog wat nodig heeft."
Hij pakt het lege glas van het tafeltje naast haar.
"Niet met zoveel woorden, maar hij ging. Ga maar verder, jongen. Ik denk niet dat ik nog wat hoef."

In de hal hoor je overdag een constante stroom van zolen die de tegels raken. Ergens klinkt het een beetje zoals in een bos of aan zee. Iets dat golft of ruist. Maar ergens is niet buiten, ergens is hier, in de hal.

Weer voetstappen.
"Hakken", zegt de dame.
"Pardon?", vraagt het meisje met het dienblad. Het stampertje voor de citroen valt bijna uit het glas dat op het dienblad staat.
"U had nog een gin-tonic?", zegt het meisje. Ze heeft blond haar en bolle wangen. Ze bloost niet gauw, maar denkt daar wel vaak aan, aan gauw blozen.
"Nee meisje, het spijt me."
"Nee hoor, geen sorry", zegt het meisje.
"Het spijt me. Het spijt me altijd. Drie keer klikken en buiten klinkt de stad als zoals het daar doet. En ruikt mijn bed naar mij. Het ruikt altijd naar mij. "
Praat haar niet van spijt.
Het meisje zet het glas terug op haar blad.
"Ach", zegt ze "ik drink hem zelf wel op. Ik laat u alleen."

De dame staat op en loopt nu zelf over de tegels en laat de hal dit keer alleen achter met het geluid van wegstervende hakken.
De lift. Weer een gang. Haar deur. Haar handen trillen niet, al zou je dat verwachten. Maar dames op leeftijd blijven soms gewoon nog een vleugje meisje in zich houden.
De deur gaat open en een vierkant van licht valt kamer in. Ze zoekt met haar hand het lichtknopje om de hoek.

Ze zucht als ze op de rand van haar bed zit en ze denkt na. De dame wil niet meer lopen.
Ze is er klaar mee.
Als ze haar ogen sluit prevelt ze wat.
Woorden die haar ooit pasten als een jasje. Ik dacht dat ik je niet nodig had.
Ik dacht dat.
Ik dacht dat echt.
"Het spijt me", zegt ze als naar het bedlampje reikt en het dooft.
De dame slaapt in en het moment voor het wegzakken trekt ze met haar been. Een huidzak vol reflexen is al wat er rest. En het ademt.
De hele nacht, een warme hoop onder de deken.

Wil jij nog koffie, Dik,
Of liever thee, Lex
Staat op de plank, Ton
Neem een sigaar Ed
't Is jouw kanarie, Piet
Die zingt zo mono, Toon
Pas op je ballen, jong,
Vat geen kou, boy,

O wat zijn we grappig
O wat zijn we vreselijk leuk
O wat zijn we grappig
O wat is dit leuk bedacht, leuk bedacht

Jan Rot - Leuk bedacht

The gospels according to Trent op Pink is the new blog zijn al sinds jaar en dag mijn vaste prik tijdens de immense vlagen van typ-ontwijkend-gedrag die mijn gelukkig, simpel en roemrijk leven altijd een stapje voor zijn, alsmede behoorlijk in de weg staan.

Vandaag zat er wel een erg fijne kers op Trents spreekwoordelijke van der Valk-appelmoes. Naar aanleiding van John Mayer in een halflange broek:

Johnny boy, I have just two words for you regarding this fashion statement: Poop sandwich.
Nice haircut, tho.

De tent was bekleed met rood fluweel en langs de bankjes en tafeltjes liepen goudkleurige leuningen. Er was geen bediening aan tafel, en het was er altijd druk.
De platenmeneer was de beroerdste niet om een plaatje drie keer op een avond te draaien.
Voor bier, of wat dan ook, liepen we om de beurt naar een ander gedeelte van de bar, waar het nog voller en nog bezweter was en waar ze het fluweel en de leuningen maar achterwege hadden gelaten. Daar koste alles een dollar.
De bierglazen waren klein, destijds.
Maar wij kniesden niet om een wandelingetje meer of minder.

Afijn. To the piont.
Ik refereer gewoon aan een stukje van Jnnk (die overigens jarig is vandaag: driewerf hoezee!).
Klikt u even door? Want wat een ongeloof'lijk goed idee!
Ik ben al dagen lijstjes aan het maken en aan het proberen te bepalen welk nummer nu het beste past bij mijn Eddie Vedder gelijkende zangstem.

Heute:
1. You just haven't earned it yet, baby
2. Miserable Lie
3. You've got everything now

en natuurlijk niet te vergeten de Paradise by the Dashboardlight onder the Smithsnummers: There' s a light that never goes out.
Dat wordt nog vechten volgende week.

Ooit, toen ik nog een paar noten hoger kon zingen dan nu. Ooit, toen ik nog iedere woensdag bij one dollar drinks night in the Chancery zat, mocht er ab-so-luut geen Meatloaf worden gezongen totdat de zeer brede Maoriman en zijn vrouw Paradise by the Dashboardlight hadden gedaan. Het scheen dat er om die reden, en het negeren van 't één en 't ander, wel eens rake klappen waren gevallen.

Dan deed Mark altijd zijn weergaloze David Bowie imitatie. En wel zo dat we hem ooit door elkaar hebben geschud en dreigden een staak door zijn hart te slaan als de Bowie-demon niet meteen onze Mark los zou laten. En zong ik met Lindon Don't go breaking my heart en was ik Kiki en hij Elton, compleet met achter-elkaar-aanloop-en-dan-
omkijk-dansje.

Ik deed alleen niet de tuinbroek. Ik deed zeer zeker niet de tuinbroek.

In een filmpje van Lindon zie je flitsen beeld van de boerderij in Banks Peninsula waar Lindon en Ciaràn woonden.
Ach, toen.
Hoe we daar met z'n allen in het gras lagen, hoe we daar aan de kraan vastvroren in de winter, want er was maar in één kamer een potkachel, hoe ik op de bank met Miles en Adam midden in de nacht Jesus Christ Superstar via de videoprojector op de muur keek en dat Miles en Adam alles mee konden zingen, ook de hoge stukjes.
Figoa's rapen in de tuin.

Ik hoorde een tijdje geleden van Ciaràn dat de boerderij er waarschijnlijk niet meer staat.

Vreemd eigenlijk.
Dan sta ik straks daar, volgende week vrijdag.
Met een sigaret en een Dab.
In een jurk.
Met een lach.
Met al die flitsen van boerderijen en mensen die ik al jaren niet meer zag, met al die schijnbaar nutteloze informatie achter mijn voorhoofd.
Met een hele rits aan filmfragmenten die voorbij schieten.
Daar in dat hoofd van mij.
En niemand die dat ziet.
Waarom maak ik nog foto's?
Het leven is mooi als het net een film lijkt.
Met Kiki en Elton.
Wetende dat over een paar jaar ik misschien deze vrijdagavond dan weer in flitsen terug zie en denk aan toen en hoe mooi het was om daar te zijn.

Ik moet meer gaan leven.

Uitgaande sms, 03u32
Waarom ben jij wakker?!

Inkomende sms, 03u39
Omdat jij mij zojuist wakker belde misschien?

Radiostilte bij de anders zo rap smsende Anna.
Niet lang.
Een minuutje.
Een frons.

Uitgaande sms, 03u41
Inderdaad.

"Het leven is op zijn mooist als het een film imiteert."
"Ik moet opruimen."
"Interesseert me niet. Ik sta over vier en een halve minuut voor je deur."

We dronken koffie op het balkon en toen de regen met bakken uit de hemel kwam zaten we toch nog droog.

"Het lijkt wel een reclame."
"Oh, zijn we nu al tot reclame gedegradeerd?"

Soms regent het eens in de goeie richting.

Iedereen moet hierheen.
Iedereen.

Ja, en dat betekent ook u daar, achter die pc.
Ja, nee, maakt niks, van dat "ik woon in Groningen".

Of Etten-leur.
Waddinxveen.
Maasmechelen of Valkenburg-aan-de-Geul.
Reusel.
Balk.
Schaijk.
Of Grubbenvorst.

We hebben treinen in Holland.
En snelwegen.

Het wordt geweldig.
Dan drinken we samen een bier.
(Of iets dergelijks, want misschien bent u wel met de snelweg.)

Klik alhier.
En alhier.

~ of: hoe mevrouwen achter balies me nooit begrijpen ~

"Je rekeningnummer klopt niet", zei de mevrouw van de bieb "volgens mij heb je een cijfer vergeten op te schrijven."
Ik pakte mijn pen weer en verbeterde het nummer.
"Ik probeerde natuurlijk gewoon te frauderen", zei ik tegen de mevrouw.
"Nou", zei de mevrouw, terwijl haar stem wat omhoog ging "onze computers hebben dat meteen door."
"Nee hoor, ik doe flauw", zei ik.
"Onze computers hebben dat meteen door", zei de mevrouw terwijl ze met de muis klikte en naar het scherm bleef kijken.
Met mijn tien boeken in een te klein tasje en mijn gebruikelijke volgestouwde handtas liep ik de bieb uit.

Mijn tassen koop ik graag bij 't Goed.
Want daar kosten handtasjes met een sepiawaas en klik-sluiting bijna niks.
Vandaag tikte ik er twee op de kop voor respectievelijk twee negentig en drie negentig.
"Ik hoef er geen tasje bij", zei ik met een brede glimlach tegen de dame achter de balie.
Ze keek me aan en zuchtte.
Ik lachte nog.
Ze keek me nog steeds aan.
Ik besloot om schuin naar het plafond te kijken en achterwaarts de zaak uit te lopen.

Bij de Waaghals pakte Peer mijn cd's aan.
"Vrolijke deuntjes voor zonnige dagen", zei ik, terwijl ik een cd van Smog over de toonbank naar hem toeschoof.
Gelukkig zijn platenboeren geen baliemevrouwen.
"Inderdaad", zei Peer.

Mijn aankomende drie kwartier durende mondeling over dertig titels toneel und sowas is mijn lust en mijn leven.

ANNA
Zo.
Anna zwiept heur haar goed. Snuift even. Duwt met een voet het tapijt recht, dat verschoven is door het springen, en trekt de luxaflex weer omhoog.
En nu ga ik naar de bieb.
En op het terras zitten.
In die volgorde.

***

I could kiss you
The sunlight coming through your blouse
Words wont tell me what your bodys all about

But hey
What would my wife say
What would my wife say
If I was married

Smog - Morality

This is love, isn't it? When you notice someone's absence and hate that absence more than anything? More, even, than you love his presence?

Jonathan Safran Foer - Everything Is Illuminated

Als in: hoezee!

Ik noem dit gewoon een kwestie van projectie van een gevoel dat universeel is voor de mensch.
Niet?

Klik!

***

Op één of andere manier klopt er altijd iets niet in die ik-verander-de-geschiedenis-en-daarom-verandert-het-
heden-films.
Toch raar.

***

Zin opgepikt tijdens het zappen (zeer rare woordkeuze, trouwens, zoals zo zal blijken):
"We nemen het gewoon van orgasme tot orgasme", zegt een dikke meneer met een blonde snol op zijn schoot.
Het programma bleek dit. Dat men na de opkomst van het internet dit soort programma's nog uitzendt. Daar kijkt toch niemand meer naar?
Rrraarrr*.

*Gaarne verwijs ik naar de quote van Marijn van der Jagt.

***

En ach, hoe ieder meisje deze film verplicht moet zien, zo rond haar elfde. Ik weet nog dat ik 'm voor het eerst zag. Daarna heb ik nog een uur in mijn slaapkamer staan dansen, terwijl ik eigenlijk naar bed moest.

En geen gezeik dat dit een slechte film is! I'm not havin' it!

Pas had ik het met iemand over wat nou te willen in het leven en al dat soort scheiß.
"Weet je nog 't gevoel dat je had toen je Dirty Dancing voor het eerst zag?"
"Ja?"
"Dat gevoel, dat is het, daar moet je achteraan."

Follow the white rabbit.

Morgen op Net5. Moeders houd uw dochters thuis! En zet vooral de televisie aan.

***

I just love Law & Order.

Mike Logan wijst naar diploma's op de muur.
"Your boss had more degrees than a thermometer."

Oh, I just love Big!

***

Popcorn verbrand, dertien verschillende houdingen op de bank, pijn in nek door kijken vanuit rare houding, alsmede tijdens het zappen in de reclame vergeten waar ik naar aan 't kijken was.
As we speak: Space Cowboys. Niet iets om wakker voor te blijven.
Nee, dan A Haunting.

Ik moet dit echt vaker doen.
Soms denk ik echt dat ik alleen schrijf om iets af te krijgen zodat ik daarna op de bank kan gaan liggen.

Bankhangen is het fijnste wat er is.

***

Met dank aan Jnnk.

Je kunt nog beter een skischool beginnen in Afrika dan toneelschrijver zijn in dit land.
W.F. Hermans

Stompzinnigheid is een stugge volhouder, zoals we zouden merken als we niet voortdurend aan onszelf dachten.
Albert Camus

Theater is de blokfluit onder de moderne media.
Marijn van der Jagt

Met dank aan Don Duyns' aforismen.

De huisgenote, de kok met de tattoos en het meisje dat op dinsdag het bier schenkt zaten op het stoepje.
"Vil je hook bij ze ffyzleczize harzeclub?", vroeg het meisje dat op dinsdag het bier schenkt aan de kok met de tattoos.
"Sfgoe", zei de kok met de tattoos.
Er fietste een krantenjongen voorbij.
De muziek schalde hard uit de deuropening van huisgenote en ergens in huis sloeg kwaad een deur.
Ze dronken rosé uit de nieuwe wijnglazen.
"Ik moeniemeerdrinke'", zei het meisje dat op dinsdag het bier schenkt en ze bodemde in één teug haar glas.

***

Inkomende sms, 11u28
Alcohol is slecht! Koffie?

***

Om 12 uur stipt kwam huisgenote mijn kamer binnengelopen.
"Drink jij nou roosvicee rechtstreeks uit de fles?", vroeg ik.
Ik had Jnnk aan de telefoon, die High Fidelity-tje aan het spelen was in de Waaghals.

"Watte?", klonk het aan de andere kant van de lijn.
"Ik had geen zin om een glas te pakken, dus heb ik maar water in de fles gedaan", sprak huisgenote sacraal.

***



Zo voelen huisgenote en ik ons vandaag.

"Zijn jullie aan de drugs?", vraagt P de DJ aan de telefoon.
Neen, we zijn niet aan de drugs. Ik heb een nieuw koffiezetapparaat met een thermoskan en ik denk dat we in een uur ongeveer zes koppen de man hebben gehad. Ik hops rond met de kan in mijn hand en ik voel me net een serveerster in een Amerikaanse diner.
Maar niet helemaal want ik speel liedjes uit mijn zes gig voor huisgenote.

Guilty pleasure I

Al draai ik verder natuurlijk alleen maar goeie muziek. Van Badly Drawn Boy tot Ed Hartcourt tot Aimee Mann tot the Cure met Why can't I be you?.
Why does it always rain on me? is vandaag onze lievelings.
We zijn van de liedjes met een vraagstelling in de titel. En van de clips met dansende mensen erin.

Huisgenote zit in de luie stoel voor het raam.
"Ik gooi rosé in mijn decolleté!"
"Roosvicee, schat, roosvicee."

We praten over de liefde en over oud papier en over de liefde en de liefde en de liefde.
"Ik heb geen leven!", roep ik vanachter de pc.
"Kom gauw kijken!", roept huisgenote "er zet een meneer een heel net pakketje bij onze berg!"
Ik spring op.

Het stapeltje tijdschriften op de blauwe dozen is van de meneer

Ik draai meer plaatjes en meer.
Zometeen ga ik de stad in, al zegt mijn horoscoop in Avantgarde dat ik eens mijn huis moet verbouwen of in de tuin moet gaan werken.
"Verzin jij dat nu?", zeg ik tegen huisgenote die de horoscoop voorleest.
De Veronicagids had het bij een rechter eind.
"Wat zei de Veronicagids nou ook weer?", vraag ik van achter de pc.
"Dat je heel veel wilt doen, maar eigenlijk rust wil nemen maar die niet neemt. En dat er een verkoudheid, een griepje, een ontsteking of een infectie op de loer ligt."
"Verzon je dat nu?", zeg ik.



Guilty pleasure II

Het begint te regenen.
"Goed voor het oud papier", zegt huisgenote "dat scheelt weer een stap in de fabriek."
Zij weet dit soort dingen.
We constateren dat huisgenote eigenlijk een sjacheraar is.
Ze heeft op dit moment achtenveertig artikelen op Marktplaats, waarvan reeds elf verkocht.
Huisgenote wist ook al dat gekookte koffie slecht voor je is.
"Daarom heb ik mijn moeders espessoapparaat."
De thermos blijkt gelukkig leeg.
We drinken roosvicee uit de nieuwe wijnglazen.

"Wat hebben we het toch goed, hè Han?", zegt huisgenote.
"Absoluut", zeg ik "en dat is meteen de laatste zin van dit stukje."
New Slang van The Shins begint.
We hebben het goed.

Uitgaande sms, 12u55
Damn! Ik praatte er helemaal neven op het stoepje.

Uitgaande sms, 13u07
Ik drink nooit meer!

Uitgaande sms, 13u17
Zolang je weet dat ik aan je denk.

Uitgaande sms, 13u56
Ik drink nooit meer!

Uitgaande sms, 13u57
Ik drink nooit meer!

Uitgaande sms, 13u58
Ik drink nooit meer!

Uitgaande sms, 14u14
Ik hou echt met heel mijn hart van je! Dat je dat weet!

Uitgaande mail, 14u18
Ik ben echt enorm fan van je weblog! Dat je het weet!

Hopende dat ik nooit meer aan dit nummer herinnerd zou worden, kreeg ik zojuist de volgende email van Roy Santiago:

Yo H.
Aangezien jij graag mooie en leuke plaatst heb ik een hele fijne gevonden vandaag.
Of, hoe iemand een microfoon minder gebruikt dan Liam Gallagher zijn tamboerijn.

In ieder geval heel fijn om naar te kijken.

Heeft de presentatrice op het eind nou luiers in haar armen?

Zijn dit nou mooie vrouwen?
Ik bedoel, ik zit ook maar met mijn eigen ego, maar zijn dit nou mooie vrouwen?

- Jubeltenen
- Suggereren
- Moe
- Voldaan

"En dat terwijl ik van die fijne Birkenstocks heb."

Tijd gaat in rook op.
We hebben het warm.
Ik roer met mijn teen in het water rond de fontein. De hooiman zit andersom en schopt kiezelstenen naar de eendjes, die rond de stenen bak van de fontein lopen. Hun poten fleppen op de kinderkopjes van het pad.
"Hoe zou je dat nou noemen? Dat geluid dat de poten van eenden maken", zeg ik terwijl ik me omdraai "flep? Fleppen?"
De hooiman raakt een eend. Die springt snaterend op.
De hooiman heeft weer eens een frons.
Ik heb er geen zin an.
Ik heb het warm.
Wij hebben het warm en dan moet er niet nog iemand gaan lopen zeiken.
Altijd maar die ander. Die eeuwige ander.
Was hij maar eens mij.
Dan hield hij zijn mond misschien eens.

"En er is altijd die hoop", zegt de hooiman.
"Ja."
"Het hopen op hoop."
"Ja."
"Hopen op hoop is hoop in het kwadraat."
"Jij praat in slagzinnen", zeg ik.

Het is de wanhoop.

"Die hoop dat iemand", stokt de hooiman, hij bijt op zijn lip. Er hangen vellen aan. Hij is bruin van de zon. Op steiger-staan-bruin.
"Ja."

"Ik ben intens alleen", zegt de hooiman.
Hij heeft mij.
Hij heeft mij.
Hij heeft mij en ik heb hem.
"Er is altijd iemand anders", zeg de hooiman "die is er juist meer als 'ie er niet is."

"Het is de hoop op dat er iemand komt, en het maakt niet of diegene komt", zeg ik "want je zult nooit zoveel van iemand gaan houden als dat je van diegene hield toen je 'm miste."

Hij is niet zoals de anderen. Hij is zoals ik.
Een mens zit toch altijd in zijn eigen hoofd.
Hij ook.
Hij lijkt soms mijlenver.
Maar de hooiman kan ik er altijd bijhebben.
"Krankzinnig", zegt de hooiman.
"Liefde."
"Wat?"
"Ach, niks."
"Je bent een wandelend cliché. Met je fleppen. Wat heeft dat nou weer voor zin?"

Ik denk niet dat ik zoveel moet praten.
Ik praat teveel.
Ik kijk naar de lucht.

Onder me hoor ik het geluid van de pootjes.
In een lange mars naar waar het gras het water raakt.
We houden onze mond.

Bies en ik zitten in het schrijfhok.
We typen een boel en we hebben het warm.

"En ik moet nog een waterkan kopen. Voor m'n zus."
"Is goed."
"Ik bedoel, je moet wel een volwassen huis hebben als je waterkan wilt. Ik heb geen waterkan. Heb jij een waterkan?"
"Nou, ja."
"Een waterkan?"
"Ik drink liters roosvicee, dus ik moet wel."
"Ja, maar dat is geen waterkan."
"Nee, dat is waar."
"Daar hoort dan ook zo'n speciale tafel bij."
"Ja, en dat er altijd ijsklontjes zijn."
"En schone glazen."
"Ik bedoel, ik heb nooit ijsklontjes."
"Nee, ja, soms."
"Dan ben ik een uur aan het pielen met de zakjes uit de vriezer. Die zitten dan helemaal vastgevroren."
"Dat hebben mensen met een waterkan nooit."
"Nee, en als ik van die bakjes in de vriezer zet dan smaken ze naar vieze vriezer."
"Vieze vriezer!"
"Ik heb honger."
"Ik ook."
"Kom we gaan een blokje om naar de Appie."
"En voor een waterkan!"
"Natuurlijk, Bies, natuurlijk."

Speciaal voor de uitgeslapenen onder ons: een perspectief waar je misselijk van wordt.

- Ik ging vannacht pas om kwart voor acht slapen.
- Ik zat 13 uur aan één stuk achter de laptop
- Ik ga mijn Cesartherapeute overladen met een kuub rozen, want ik kan nog steeds typen (al is 't arme ermpje ietwat beurs)
- Ik zit rechtop!
- Ik was er om twaalf uur weer uit
- Ik heb mijn portfolio af
- Ik heb die fles wijn leeg gekregen, alsmede het pakje sigaretten dat ik van de buurman kreeg
- Ik had koppijn om twaalf uur
- Ik ben vast iets vergeten
- Ik weet dat er in de verte rust glooit, zo ergens rond de zondag, want dat doet die toch? Die zon? Gloooooie'?
- Ik weet dat er mensen zijn die het niet vinden kunnen dat ik iedere zin met ik begin. Maar als het kunst is, mag het dan wel?
- Ik vind mijn postje van vannacht veel te rommelig. Ik riep zojuist: "structuur!" en sloeg met mijn vuist op tafel. De koffiemokken en de wijnglazen maakten simultaan een sprongetje. Lepeltjes rinkelden in hun kopjes
- Ik hou op dit moment meer van mijn wegstreeplijstje dan van achterklap op nu.nl kijken
- Ik ga naar de kopieshop en lege cd's kopen
- Ik hoop dat u het goed heeft
- Ik mag geen koffie meer. Laat staan wijn en sigaretten

1.

Ik kijk graag naar mijn tv
Een soort slapen
Met open ogen
Op de bank

Ik draai
De thermostaat
maar aan

Zo het nieuws
Ik denk aan liggen
Tegen een warm lijf

Ik heb een dekentje
Dat ik over mijn benen vouw
Op zijn vaste plek
De afstandsbediening

2.

Ik huil geen dikke tranen
Ik luister naar de regen
Het dakraam
De pannen
Lucht

Ik zou minder moeten eten
Ik denk aan daken
Voor mijn hoofd het kussen raakt
Slaap ik

Omdat ik eigenlijk bij alle teksten die ik schrijf muziek gebruik, ben ik deze nachtelijke uren aan het vullen met het maken van een soundtrack voor mijn portfolio.
Wat nog best een klus is, aangezien huisgenote zojuist uit de kroeg terug kwam en met een klap een fles rode wijn op mijn tafel zette.
"Zo, je ziet eruit alsof je die nodig hebt."
"Ik had je nog gebeld of je bier mee wilde nemen", zei ik.
Huisgenote heeft geen voicemail, maar gelukkig wel een vooruitziende blik.

Voor mijn bewerkte tekst van Meug zocht ik nog een passend liedje. In de originele versie draait alles om Elvis. De stilte van de nacht vulde zich met geluiden die ik uit de zes gig aan muziek aan het opgraven was.
(Tussen haakjes: begrijp me goed: ik ben een koper. Misschien ook een downloader, maar geen brander.)

En toen kwam ik langs Spiritualized.
En dat paste helemaal.
Qua geluid.
En sfeer.

Pas daarna zocht ik de tekst op.

I've been told
Only fools rush in
Only fools rush in
But I don't believe
I don't believe
I could still fall in love with you



Volgens mij is het helemaal niet zo gangbaar om bij je portfolio een cd mee te leveren.
Afijn, bij deze de soundtrack.
Behorend bij toneelteksten, poëzie, een onderzoek, een script voor soap en ik heb de hooiman ook voorbij laten komen.

1) Johnny Cash - Get Rhythm
2) Elvis Presley - If I can dream
3) Tom Waits - I'll be gone
4) Spiritualized - Ladies & gentlemen we are floating in space
5) Gil Scott Heron - Home is where the hatred is
6) the Arcade Fire - Tunnels
7) Sufjan Stevens - Chicago
8) Beirut - Scenic world
9) Sia - Breathe me
10) Frank Zappa - Fountain of love
11) the Supremes - Baby love
12) Mary Wells - My guy
13) the Marvelettes - Beechwood 4-5789
14) Postal Service - We become silouettes
15) Laudanum - Left-handed right mind
16) Josh Ritter - Good man
17) Dusty Springfield - I only wanna be with you
18) the Isley Brothers - This old heart of mine
19) Carla Bruni - Quelqu'un m'a dit
20) LCD Soundsystem - My friends

***

All I want in life's a little bit of love
To take the pain away
Getting strong today
A giant step each day
Wise men say
Only fools rush in
Only fools rush in
But I, I cant help
I can't help falling
Falling in love with you

I think I'll love you today
I guess that's what you get
And I don't know where we are all going to
Life don't get stranger than this
But it is what it is
And I don't know where we are all going

Spiritualized - Ladies & gentlemen we are floating in space

Een tijdje geleden overleed Pepeyns mooie mallamut Qimmiq.

Ik dacht de laaste tijd vaak aan haar, als ik de oprit van de Tempelhof opliep om op de koffie te gaan doen (och nee, ik bedoel, om zaken te doen) bij Pepeyn. Normaal kwam Qimmiq me altijd voorzien van een warm onthaal, nu rende alleen Freya Kortekaas rond mijn benen. Blij kwispelend van: heel leuk, heel leuk, maar wie ben jij eigenlijk?

Ach, Qimmiq was zo'n lief hondje.

Maar nu is Nukka daar dan.
Ze lijkt veel op Qimmiq, maar ik zie in al haar bewegingen dat ze toch een heel ander beestje is.
Afijn, Pepeyn zou Pepeyn niet zijn als hij niet meteen met een camera achter het arme beest aan zou rennen.
(Heb jij onderhand geen pijn in je rug?)

Hear.

Weet u dit nog?

Daar kwam een eenakter uit en die eenakter die wordt vrijdag aan het Utrechtse Domplein (nr 4) op drie verschillende manieren door drie verschillende theatergroepen gespeeld.
Naar aanleiding daar van heeft er een forum plaats waar ik ook in zit.
Als schrijver.
Ik zweet nu al peentjes want ik heb geen flauw idee hoe de stukken geënsceneerd zijn.
Wat nu als ik het heel slecht vind?
Of als mijn tekst echt helemaal niet blijkt te werken.
Dat mijn moeder geschokt is.
Of de broers juist niet.

Het stuk heet Meug en is onderdeel van de openingsavond van het Amateur Theater Festival Utrecht.
Komt allen.

Ik kan wel wat spandoeken in de zaal gebruiken.
Met bijvoorbeeld:
- Wat zij zegt vinden wij ook!
- Driewerf hoezee
- Het is soms wat lomp, maar Meug is tha Bomb

***

De eigenlijke eenakter heb ik voor deze avond bewerkt tot een stuk van een half uur. Om te kunnen voldoen aan de criteria van de wedstrijd die was uitgeschreven nuanceerde ik de sterke plotwendingen en schrapte ik drie vierde van de regieaanwijzingen (Meug duurt eigenlijk ongeveer drie kwartier en is helemaal dichtgetimmerd met regie).

Hier een stukje uit de tekst die vrijdag gespeeld gaat worden.
We zitten zo tegen het einde van het stuk.

In de woonkamer.

FEM
Nou, ga dan door.
Je moeder zegt toch dat we door moeten gaan.

MARCO
Ik doe niet altijd alles wat mijn moeder zegt.
Dat denk jij dan wel, maar dat is niet zo.

FEM
Ik zeg het.
Doe dan wat ik zeg.
Ga door.

MARCO
Ik heb geen zin meer.

FEM
Ga door, dan.

Moeder komt op met drie glazen melk.

MOEDER
Melk...?
Nou?
Melk....?
Melk is goed voor...?
Nou?

MARCO
Elk.

MOEDER
Heel goed, schat.
Hè, gezellig.

FEM
Ik moest maar weer eens op huis aan.

MOEDER
Nee, ik zei gezellig.
En.
Melk is goed voor elk.
Jij drinkt eerst je glas leeg.
Jij bent gast.

FEM
Ik lust geen melk.

MOEDER
Een gegeven paard.

FEM
Niet.
Ik ga.

MOEDER
Drinken.

Moeder heeft Fem in een houdgreep.
Fem drinkt.

MOEDER
Goed zo, grote meid.
Dat is goed voor je, melk.
Voor elk, dus ook voor jou.

Fem staat op.

MARCO
Je moet hier blijven.

MOEDER
Ja, gezellig.

MARCO
Blijf nou hier.

FEM
Je moet hier weg.

Met heul veel dank aan Brighterhell. Het log dat vandaag niet alleen de hel, maar ook mijn dag wat lichter maakte. Hoezee! Driewerf!

Wat een dag
Vandaag is een goede dag
U kijkt niet goed
U moet opletten
Zon door de tralies tegen het web
Maar u ziet niks
U zit daar maar
met uw falie op het pluche
Zit en luister, zei u
Kijk naar hoe mooi hier het duister is

En ik moest alleen in de duisternis
De kruimels van de kaakjes nog op mijn trui
Mijn tanden stroef
van het looizuur in de thee
Ik zal het u leren

Ik voel het
Vandaag is een goede dag

Bijt de hand niet die u voeden moet
Ach
Morgen weer een dag
Waar in stilte klinkt
en woorden
groter worden
want tegen donker en stilte
wordt fluisteren een donder
maakt zon door de tralies goud van rag
Mooie woorden
Ketting is een mooi woord
Ketting en knarsen en enkel
Tralies
Ik dronk thee en at kaakjes uit de trommel
toen u me meenam
Er werd gezegd: zit en luister
luister naar hoe mooi de stilte
in het duister
Hoe mooi het licht
als het donker is

Ik kan dat heel goed
Zitten en luisteren
Kijk maar
Ik doe het nu
Zitten en luisteren
Dat zal ik u leren
Daar door het licht uit het smalle raampje bovenin
lijkt rag ineens glas
Dat zal ik u leren
Mij denken te leren luisteren
Mij denken te leren kijken

Op mijn ouwe piepknor-laptop zit geen usb-ingang. Op mijn nieuwe klaptop zit geen floppydrive (ach, weet u nog? Heel vroeger? De Commodore 64 met van die grote flexibele flops? Of zelfs met cassettebandjes!).
Het lot mag dat ik de helft van het werk voor mijn portfolio op de piepknor heb staan.

Op dit moment ben ik dus spullen via mijn ouwe van-drie-pc's-in-elkaar-geschroefde-en-ik-loop-steeds-vast-en-ik-val-ook-wel-
eens-gewoon-uit-pc aan het overhevelen.

Ik woon in principe in een soort van kast, dus dat ziet er als volgt uit:

Let wel: in principe, zeer zeker niet uit principe.

I rest my case, Kees.

"Ik heb het weer gedaan", zeg ik.
"Wat heb je gedaan?", zegt de hooiman.
Ik ben graag alleen.
Andere mensen kosten me energie.
Ik ben zo snel moe.

Hij geeft me mijn sigaret aan.
Ik kom van het toilet.
"Praatte jij nou net in jezelf?", vraagt hij "op de wc?"
"Ik ben graag alleen."
Het is de laatste sigaret uit mijn pakje en ik ben blut.
"Jij haat roken", zeg ik.
"Je doet maar wat je wilt", zegt de hooiman.
"Wat zou je zeggen als ik dood ging?"
"Je bent niet dood."
"Als ik ging."
"Je gaat niet."
"Wat zou je zeggen?"
De hooiman pulkt aan het label van zijn bierflesje.
"Wat zou je zeggen?"
"Ik zou zeggen dat er een koude wind zou waaien. Dat er iets mis was en dat ik niet precies zou weten wat. Dat je weg zou zijn gegaan. En dat ik niet zou willen dat je zou gaan. Dat ik zou willen dat je naast me stond. Nee, dat je naast me zat en een arm om me heen zou slaan en zou zeggen dat we in de auto zouden zitten en we naar Barcelona zouden rijden. Dat we weg zouden rijden terwijl dat helemaal niet kan. Omdat ik zou moeten werken en jij zou moeten typen. Ik zou hier zitten, op het stoepje en ik zou mijn kraag optrekken. Dat zou ik doen. Ik zou niks zeggen, ik zou mijn kraag optrekken."
De hooiman draagt graag schipperstruien.
"Zullen we naar Barcelona rijden?", zeg ik.
"Ik heb het koud", zegt hij.
"Ik zou willen dat je me zou verbranden en dat je me in een potje meenam naar waar je gaat."
De hooiman is stil.
Hij denkt vast aan veldjes.

"Wat heb je weer gedaan?", vraagt de hooiman.
"Ik heb je weer gemist terwijl je naast me zat."
Ik denk niet dat ik zoveel moet praten.
Ik praat teveel.

Ik kijk naar de lucht.
We zitten op het stoepje.
Missen is de sterkste vorm van houden van.

Mijn hele leven is willen naar Barcelona gaan. Is niet willen hoeven moeten werken en dan blijven. Mijn hele leven is willen voelen terwijl mijn hele leven moeten missen is.
"Ik las pas mijn eerste dagboek", zeg ik "en toen was ik elf en toen was dat gevoel er al."
Ik mis de hooiman niet.
Hij moest maar eens gaan.
Ik mis niks.
We zitten hier maar.
We missen niks.
"Ik heb een hele snee in mijn hand gekregen vandaag", zegt de hooiman.
Het is een behoorlijke jaap in zijn hand.
"Kijk", zegt de hooiman "ik heb een snee."
"Hoe komt dat?", vraag ik.
"Aan de takelwagen, alweer", zegt hij.

Ik ga verzitten.
Ik ga naar bed.

"Ik ga naar huis", zegt de hooiman.
"Ja", zeg ik.

De hooiman staat op.
Hij slaat even op mijn arm.
Ik hou ervan als hij op mijn arm slaat.
Dat is een soort van knuffel.
De hooiman loopt weg.

Ik zit op het stoepje.
Ik heb het weer gedaan.
Ik zie de hooiman in de verte.
Onder de bomen naar huis lopen in het straatlantaarnlicht.

Mijn laatste peuk brandt uit.
Voor mijn voeten op de stoep.
En ik ben alleen.

Ik heb het weer gedaan.
Ik ben graag alleen.

Ooit ga ik mee, in een potje.

Als iemand die van je houdt niet van je houdt
maar je wel op wil eten terwijl je geen appel bent
noch de wortel uit drie, dan mag nee niet
en kan ja niet
een raadsel dat je rok na rok
afpelt als een ui, treurwerksgewijs
tot alle generaties op zijn
en een stem klinkt
die op oudtestamentische toon beveelt
zit niet zo te kutviolen.

K. Michel, uit: Waterstudies, 1999.