"Zo moet het leven voelen!", riep ik tegen Eva. Dansen is een vreemde bezigheid, als je er over nadenkt. Ik denk er niet meer over na.

Eerder op de avond tikte ik met d'n Lee een asje aan een tafel.
We keken naar Al Green op het scherm. Zijn hele gezicht was bezweet.
"Hoe komt dat nou dat hij geen zweetplekken onder zijn armen heeft?", fluisterde Lee. Al Green droeg een grijze wollen coltrui. Ik haalde mijn schouders op.
"Ik denk dat ik met een gebroken hart geboren ben", zei ik tegen Lee.
Al Green vroeg zich af hoe je zo'n hart dan wel niet kan plakken.
"Ja", zei Lee en ze zuchtte "zo voelt het vaak wel."

We hadden gisteravond allemaal elkaar en we hadden gisteravond allemaal de muziek. En Al Green draaide zich om en we zagen dat zijn hele trui egaal bezweet was, behalve een lichte vlek op zijn rug.

"You just keep me hangin' on", riep Babiche op de dansvloer in mijn oor. En het gaat me allemaal om de melancholie.
De stukken hart vlogen ons om de oren.
Scherven brengen geluk.