"Jij hebt gewoon een slapie nodig", zegt de hooiman.
Ik bak eieren.
"Ik vind dat jij hier gewoon maar moet komen wonen", zegt het meisje tegen de hooiman.
"Ik probeerde háár 't bed uit te bellen", zegt de hooiman en knikt naar mij "jij had gewoon kunnen blijven liggen."
Ik heb een kater.
"Die bel hangt boven míjn deur", zegt het meisje "ik vind acht uur nogal vroeg."
"Jij bent een klein meisje", zegt de hooiman met zijn kiezen op elkaar "jij hoort om half zeven al op haar bed te springen."
"Ik denk dat hij weer eens geen ontbijt in huis had", zegt het meisje tegen mij.
"Heel wel", zegt de hooiman, hij kijkt me aan "het was alleen na gisteren... Nou ja... Jij moet gewoon een slapie. Dat moest ik even komen zeggen."
Hij duwt het meisje opzij.
"Je rolt ze helemaal scheef!"
Het meisje rolt croissantjes.
"Ik heb helemaal geen slapie nodig!", zeg ik boven de spetterende pan.
"Bij croissantjes is het helemaal niet erg als ze scheef zijn", zegt het meisje en duwt de hooiman weer terug achter zijn mok.
"Jawel", zegt de hooiman "anders krijg je zo'n kleffe brok in het midden."
"Wat?", zeg ik.
"Ik had het tegen haar. En wat was dat gister dan?"
"Koffie, dan maar?", zeg ik.
"Ik meen het", zegt de hooiman.
"Wat is een slapie?"
"Nu zul je het krijgen", zeg ik en ik giet zuchtend een klets koffie in de hooimans mok.
"Een soort van logeetje", zegt de hooiman.
"Maar je hebt mij toch?", zegt het meisje tegen me.
"Een logeetje die in bed ligt", zegt de hooiman.
"Een logeetje dat in bed ligt", zegt het meisje.
"Godverdomme", vloek ik in een keukenkastje.
"Hé!", roepen de hooiman en het meisje tegelijk.
"Ik hoef helemaal geen slapie!", roep ik met opgeheven armen.
De eieren knapperen er in de pan lustig op los.
"Maar ik kan toch ook bij je in bed?", zegt het meisje "dan hoef ik niet meer in die kast."
"'t Moet een jongetje zijn", zegt de hooiman.
"Ieieieieieie!", roept het meisje.
"Godverdomme!", roep ik.
"Hé!", roept de hooiman.
"Alleen slapen!", roep ik.
"Het was toch juist mét iemand?", vraagt het meisje.
Ik gooi een ei op haar bord.
Dan leun ik met m'n elleboog op het aanrecht en hou een hand voor mijn ogen.
Ik zucht.
"Nee, ik bedoel alleen maar slapen. Niks anders."
"Wat kan er anders dan gebeuren?"
De hooiman kijkt me aan met opgetrokken wenkbrauwen.
Ik kom weer overeind.
Nu is het wel weer zat zo in de vroege ochtend.
"Rol die dingen eens recht. En hou je mond eens een keer", zeg ik.
"Juist", zegt de hooiman terwijl hij een grote golf melk in zijn koffie laat lopen "jij en je grote mond."
"En jij ook de klep dicht", bijt ik de hooiman toe terwijl ik een ei op zijn bord gooi "ik vloek in mijn keuken wanneer ik dat wil. En al helemaal als ik eieren voor je sta te bakken. En ik heb godverdomme helemaal geen slapie nodig."
Zo.

Die croissantjes zagen er uiteindelijk prachtig uit.