"Niemand wordt ooit verliefd op mij", verzucht de hooiman aan de telefoon. Ik lig nog in bed. Ik heb pijn aan mijn voeten.
"Ben je al lang wakker?"
"Net", zeg ik "je doet altijd zo afstandelijk tegen ze. Daar worden meisjes niet verliefd van."
"Ik hou niet van meisjes die op mannen vallen die doen alsof ze jagen."
"Ze zien toch ook wel dat jij een gevoelige jongen bent?"
"Ik hou ook niet van meisjes die op mannen vallen die gevoelig doen."
"Jij doet niet gevoelig, jij bent gevoelig."
"Ik hou ook niet van meisjes die op mannen vallen die gevoelig zijn."
"Nee."
"Ik hou gewoon niet van de meisjes waar ik op val."
"Nee, je valt niet op de meisjes waar je van houdt."
"Nee nee, ik hou niet van meisjes die van me houden."
"Ho ho, nee nee, je valt niet op meisjes die niet op je vallen."
"Houden."
"Houden. Ja."
"Nee, je zegt het verkeerd. Ik hou niet van de meisjes die op mij vallen."
"Nee nee nee, je houdt gewoon van de meisjes die niet op je vallen."
"Nee, want ik ben een gevoelige jongen."
"Ja, nee."
"Wacht even."
"Ja."
Het is even stil.
Buiten toetert een vrachtwagen.
"Was dat een toeter?", zegt de hooiman.
"Een vrachtwagen", zeg ik.
"Juist", zegt de hooiman "ontbijt?"

Het regent buiten, maar we zitten onder het golfplaten afdak in de achtertuin. De takken zwiepen heen en weer. We drinken thee en de croissantjes worden nat.
"Ik vind je helemaal niet afstandelijk."
"Hou nou je mond", zegt de hooiman "je maakt het moment kapot."

Ik vind eten moeilijk als ik glimlach.
Ik glimlach.
Eten gaat best.
Ik leer bij.