"Je mond ruikt naar dood", zegt de hooiman.
We zitten op het stoepje en het is nacht.
"Dat is mijn kies", zeg ik "of ja, die daar zat."

We hebben een fles rosé en we zijn ongelukkig.
Niemand belt ons terug.
Maar gelukkig heb ik hem en hij heeft mij.
"Ik bel je dan en dan denk ik van neem op, neem op, Han en dan neem je op."
Hij heeft mij en ik heb hem.
We zijn kansloos.

Ik kwam thuis, na een nacht werk en een nacht dansen en een nacht die weer daar zo in de kroeg stond te zijn met mij en mijn vrienden en dat was leuk en toch en toch en toch was het weer de nacht en ik alleen. En dat was goed en ik ging naar huis, alleen en dan, de hooiman zat al in het portiek op het stoepje.
"Heb je drank?", vroeg de hooiman.
"Alleen rosé", zei ik "lauwe. Vergeten, qua koelkast. Je weet wel."
De hooiman drinkt alleen bier.
"Prima", zei de hooiman.

"Ik was bier drinken met de mannen", zegt de hooiman.
"Leuk", zeg ik.
"Dan sta ik daar en dan ben ik zat en dan vind ik er nog niks aan."
"Dat ken ik."
"Ben je zat?", vraagt de hooiman.
"Nee", zeg ik.

Mijn sigaretten zijn op.

"Het leven moet zo voelen als een nummer van Dusty Springfield", zeg ik "of als the Foundations met Build me up, buttercup."
Ik zucht.
"Mensen zoals wij worden niet gelukkig. Ik bedoel, wat moeten we nou met elkaar? Een bouwvakker en een meisje dat zo eens wat typt", zeg ik.
"Er is inderdaad geen zak aan", zegt de hooiman.

We kijken naar de groepjes dronken fietsers die voorbij komen.

"En er is altijd die hoop", zegt de hooiman.
"Ja."
"Die hoop dat iemand."
"Ja, dat iemand."
"Dat iemand eens komt en me dan redt en dat ik dan niet meer steeds alles alleen hoef te doen. Boterhammen smeren 's ochtends. Of iemand die me thee brengt als ik moe ben 's avonds, die me een aai geeft als ik 's nachts draai, die ik kan wakker maken als ik een enge droom heb gehad en geloof me ik heb hele hoop enge dromen, zo in een week. Dan schop ik 's nachts, dan liggen alle lakens als een propje aan mijn voeten."
"Er is niemand die je zal redden. Je moet het zelf doen", zeg ik.
De hooiman pakt de fles.
"Jij nog een klets?", zegt hij.
"Dat mag niet met mijn Ibu 600", zeg ik.
De hooiman giet een scheut in mijn glas.
Ik heb pijn in mijn maag.
"Maar doe maar", zeg ik.

"Dat weet ik ook wel", zegt de hooiman.
"Een glaasje kan geen kwaad."
"Nee, ik bedoel van dat ik het zelf moet doen."
"Ach, dat bedoel ik eigenlijk ook. Mijn leven is mooi, ook al ben ik ongelukkig."
"Ik bodem die fles", zegt de hooiman.
"Het is mijn fles. Ik doe mee", zeg ik.
"Ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten."
"We zijn groots en meeslepend", zeg ik.
"Ja", zegt de hooiman.
"Denk je dat nooit? Dat wij hier zo zitten en dat een camera van ons uit het heelal in trekt, en dat het ons is, wij is, die hier zo zitten, op een stoepje, in een stad, in een land, in een nacht, tussen de lichtjes. En dat de wereld maar een globe is en wij daar zitten, jij en ik, tussen alle vlekken."
"En dat zelfs nu, nu wij dat denken, en zien hoe mooi dat is en dat dan niemand dat ziet en dat nog steeds niemand ons komt redden", zegt de hooiman.
Ik weet ook niet meer hoe ik gered kan worden.
"Redden is niet de vraag", zeg ik.

Ik ben nu hier en ik zit hier nu en ik kijk en ik typ.
Ik denk dat er weinig mensen zijn waar ik meer van hou dan van de hooiman, laten er alsjeblieft minder mensen zijn waar ik zoveel van hou als van de hooiman, want ik denk niet, ik denk heus niet dat ik genoeg liefde in me heb om van meer mensen zoveel te houden als dat ik van hem hou.

De hooiman gooit mijn glas nog eens vol en hij aait me over mijn rug.
Zijn hand is warm.
Ik heb genoeg.