***
Mijn Cesartherapeut met ironische ondertoon: "nou, dikke tien voor de patiënt!"
Ik doe een dansje.
Mijn Cesartherapeut lacht.

***
In alle huizen hier op 't plein worden glasvezelinternetverbindingskastjes geplaatst en op moment van typen zit er een glasvezelverbindingsmonteur naast me de hele tijd te praten. Er is iets mis gegaan met de montage van het kastje. Of ja, dat denk ik. Want ik versta hem steeds niet, en na de vierde keer vragen heb ik maar besloten om steeds met "hmmhmm" te antwoorden.
Daarbij praat hij de helft van de tijd in zijn headset tegen zijn collega die ergens buiten in "de kast zit". Zoals hij dat zegt.
Of ja, dat denk ik.

***
"Als je dan een kort truitje aanhebt, dan heb je na een hele dag knippen je hele broek vol met haar."
"Gatver."
"Echt heel erg vies. Nog erger is korte dikke haartjes. Die wrijf je dan in je huid zonder dat je het merkt. En dan heb je een tijdje later een bultje met een ingegroeide haar."
"Een ingegroeide haar? Van iemand anders?"
"Oh, dat ken ik, dat had ik pas ook. Een hele lange!", wordt er vanaf een andere spiegel geroepen "die haren gaan ook zo door je shirt heen."
"De eerste keer dat ik zo'n bultje openkrabde ging ik bijna over m'n nek."

Zo leer je nog eens wat, bij de kapper.

***

De monteur loopt nu even naar buiten. Op de gang mummelt hij door.
Waarom heb ik nooit normale monteurs?
Hij wil me ook de hele tijd van alles uitleggen over glasvezelverbindingen, wat ik ergens best interessant vind, ware het niet dat ik niet versta wat hij zegt.
Daarbij ben ik nu aan het typen en heb ik geen zin om me steeds om te moeten draaien en om te zeggen: "aha, zit dat zo".

***

Ik wil wel glasvezel. Heel erg graag zelfs. Weet je hoe snel dat is? Ik heb ooit een vriendje gehad met glasvezel. Was geweldig. De glasvezelverbinding, dan. Ja, op zich, het vriendje ook, maar dat is weer een heel ander verhaal. Bewaar ik voor een regenachtige dag. Ofzo.
Hoe dan ook.
Het is te duur.
De glasvezelverbinding.
Niet de regenachtige dag.

***

Hoewel, gister had ik een normale monteur, al was het meer een buizenzetter.
Ik heb namelijk al een half jaar een provisorisch ophangsysteem achter mijn dekenkist liggen. Om ooit een keer mijn kleren mee op te hangen die in en rond de kist liggen.
Maar mijn boor is niet sterk genoeg voor de muur.
Gister besloot ik om van de dood een neugd* te maken en één van de monteurs-met-grote-boormachine eens op de schouder te tikken, lief te lachen en eens naar de potloodmarkeringen op mijn muur te wijzen.
Zo gezegd zo gedaan.
De buurman draaide in ruil voor drie sigaretten alle moeren aan en klaar was Kees.
Of Klara.
Hoezee!

Aanschouw! Een ophangsysteem, alsmede een onscherpe foto!

*Ziet u? Flauw woordgrapje!

***

"Maar we zijn hier zo klaar. Die in die kast moet zo naar huis. Zijn vrouw heeft kanker, dus ja, daar kan ik niks van zeggen."

Deze woorden verstond ik dan weer wel en met deze woorden laat ik u voor vandaag.