"Dat het waait en een beetje miezert maakt mij heus niet uit."
Ze zit in de bijrijdersstoel en kijkt naar buiten.
"Ik heb geen zin om te wandelen", zegt hij.
Hij parkeert de auto voor de deur.
De radio is stil.
Hij heeft de motor uitgezet.
"Er is ergens een plek, toch?"
"Natuurlijk", zegt hij en wrijft over haar rug.
"Maar waarom kan ik die niet vinden?"
"Misschien is het niet het vinden, maar het zoeken. Ben je er gewoon al. Ben je al op weg."
"Lul niet", zegt ze "het zijn allemaal maar woorden. Het is allemaal beeldspraak, wat verwijst naar iets wat helemaal niks zegt. Wat nou weg? Ik zit hier en ik wil gewoon weten waarom er niemand is zoals ik."
"Ik ben er toch."
"Jij bent absoluut niet zoals ik."
Hij haalt zijn hand van haar rug.
"Ik doe toch mijn best om je te begrijpen."
"Je lost niks op."
"Ik probeer het ook niet op te lossen."
"Jawel, dat probeer je wel. Je wilt dat ik normaal wordt. Dat ik blij ben, zoals ik was toen je me leerde kennen. Maar zo ben ik niet."
"Zo ben je wel. Je wilt toch niet zeggen dat je loog?"
"Zie je, je hebt geen idee wie ik ben."
Hij is even stil.
"Ik ga slapen", zegt hij.
"Prima."
"Blijf je hier zitten?"
"Ja."
"Kniezen."
"Ik knies niet."
Hij opent het portier en steekt een been naar buiten.
"Weet je wat jij moet doen? Jij moet niet zo zeiken."
"Ik zeg toch dat ik niet knies!", roept ze hem na terwijl hij in het donker van de nacht verdwijnt.
Richting de voordeur.
"Wie loog hier nou?"
Door de gang.
"En praat me niet van hoop."
Tot in de woonkamer gaan de lampen aan gaan.
In the middle of the summer
I'm not sleeping
Cold wind blowing
In the middle of the night they
Try to find me but I'm still driving
If you're going to San Francisco
Lay some flowers on the grave stone
There's music on the station but I'm just listening to cold wind whistling
And if they ever find me tell the papers cold wind, cold wind
Cold, cold wind blowing
Cold wind blowing
Something ain't right
Something ain't right
And if they ever find me tell the papers cold wind, cold wind
Cold, cold wind blowing, cold wind blowing, cold wind blowing
Cold wind blowing, cold wind blowing
***
Mijn Cesartherapeut met ironische ondertoon: "nou, dikke tien voor de patiënt!"
Ik doe een dansje.
Mijn Cesartherapeut lacht.
***
In alle huizen hier op 't plein worden glasvezelinternetverbindingskastjes geplaatst en op moment van typen zit er een glasvezelverbindingsmonteur naast me de hele tijd te praten. Er is iets mis gegaan met de montage van het kastje. Of ja, dat denk ik. Want ik versta hem steeds niet, en na de vierde keer vragen heb ik maar besloten om steeds met "hmmhmm" te antwoorden.
Daarbij praat hij de helft van de tijd in zijn headset tegen zijn collega die ergens buiten in "de kast zit". Zoals hij dat zegt.
Of ja, dat denk ik.
***
"Als je dan een kort truitje aanhebt, dan heb je na een hele dag knippen je hele broek vol met haar."
"Gatver."
"Echt heel erg vies. Nog erger is korte dikke haartjes. Die wrijf je dan in je huid zonder dat je het merkt. En dan heb je een tijdje later een bultje met een ingegroeide haar."
"Een ingegroeide haar? Van iemand anders?"
"Oh, dat ken ik, dat had ik pas ook. Een hele lange!", wordt er vanaf een andere spiegel geroepen "die haren gaan ook zo door je shirt heen."
"De eerste keer dat ik zo'n bultje openkrabde ging ik bijna over m'n nek."
Zo leer je nog eens wat, bij de kapper.
***
De monteur loopt nu even naar buiten. Op de gang mummelt hij door.
Waarom heb ik nooit normale monteurs?
Hij wil me ook de hele tijd van alles uitleggen over glasvezelverbindingen, wat ik ergens best interessant vind, ware het niet dat ik niet versta wat hij zegt.
Daarbij ben ik nu aan het typen en heb ik geen zin om me steeds om te moeten draaien en om te zeggen: "aha, zit dat zo".
***
Ik wil wel glasvezel. Heel erg graag zelfs. Weet je hoe snel dat is? Ik heb ooit een vriendje gehad met glasvezel. Was geweldig. De glasvezelverbinding, dan. Ja, op zich, het vriendje ook, maar dat is weer een heel ander verhaal. Bewaar ik voor een regenachtige dag. Ofzo.
Hoe dan ook.
Het is te duur.
De glasvezelverbinding.
Niet de regenachtige dag.
***
Hoewel, gister had ik een normale monteur, al was het meer een buizenzetter.
Ik heb namelijk al een half jaar een provisorisch ophangsysteem achter mijn dekenkist liggen. Om ooit een keer mijn kleren mee op te hangen die in en rond de kist liggen.
Maar mijn boor is niet sterk genoeg voor de muur.
Gister besloot ik om van de dood een neugd* te maken en één van de monteurs-met-grote-boormachine eens op de schouder te tikken, lief te lachen en eens naar de potloodmarkeringen op mijn muur te wijzen.
Zo gezegd zo gedaan.
De buurman draaide in ruil voor drie sigaretten alle moeren aan en klaar was Kees.
Of Klara.
Hoezee!
Aanschouw! Een ophangsysteem, alsmede een onscherpe foto!
*Ziet u? Flauw woordgrapje!
***
"Maar we zijn hier zo klaar. Die in die kast moet zo naar huis. Zijn vrouw heeft kanker, dus ja, daar kan ik niks van zeggen."
Deze woorden verstond ik dan weer wel en met deze woorden laat ik u voor vandaag.
"Jij hebt gewoon een slapie nodig", zegt de hooiman.
Ik bak eieren.
"Ik vind dat jij hier gewoon maar moet komen wonen", zegt het meisje tegen de hooiman.
"Ik probeerde háár 't bed uit te bellen", zegt de hooiman en knikt naar mij "jij had gewoon kunnen blijven liggen."
Ik heb een kater.
"Die bel hangt boven míjn deur", zegt het meisje "ik vind acht uur nogal vroeg."
"Jij bent een klein meisje", zegt de hooiman met zijn kiezen op elkaar "jij hoort om half zeven al op haar bed te springen."
"Ik denk dat hij weer eens geen ontbijt in huis had", zegt het meisje tegen mij.
"Heel wel", zegt de hooiman, hij kijkt me aan "het was alleen na gisteren... Nou ja... Jij moet gewoon een slapie. Dat moest ik even komen zeggen."
Hij duwt het meisje opzij.
"Je rolt ze helemaal scheef!"
Het meisje rolt croissantjes.
"Ik heb helemaal geen slapie nodig!", zeg ik boven de spetterende pan.
"Bij croissantjes is het helemaal niet erg als ze scheef zijn", zegt het meisje en duwt de hooiman weer terug achter zijn mok.
"Jawel", zegt de hooiman "anders krijg je zo'n kleffe brok in het midden."
"Wat?", zeg ik.
"Ik had het tegen haar. En wat was dat gister dan?"
"Koffie, dan maar?", zeg ik.
"Ik meen het", zegt de hooiman.
"Wat is een slapie?"
"Nu zul je het krijgen", zeg ik en ik giet zuchtend een klets koffie in de hooimans mok.
"Een soort van logeetje", zegt de hooiman.
"Maar je hebt mij toch?", zegt het meisje tegen me.
"Een logeetje die in bed ligt", zegt de hooiman.
"Een logeetje dat in bed ligt", zegt het meisje.
"Godverdomme", vloek ik in een keukenkastje.
"Hé!", roepen de hooiman en het meisje tegelijk.
"Ik hoef helemaal geen slapie!", roep ik met opgeheven armen.
De eieren knapperen er in de pan lustig op los.
"Maar ik kan toch ook bij je in bed?", zegt het meisje "dan hoef ik niet meer in die kast."
"'t Moet een jongetje zijn", zegt de hooiman.
"Ieieieieieie!", roept het meisje.
"Godverdomme!", roep ik.
"Hé!", roept de hooiman.
"Alleen slapen!", roep ik.
"Het was toch juist mét iemand?", vraagt het meisje.
Ik gooi een ei op haar bord.
Dan leun ik met m'n elleboog op het aanrecht en hou een hand voor mijn ogen.
Ik zucht.
"Nee, ik bedoel alleen maar slapen. Niks anders."
"Wat kan er anders dan gebeuren?"
De hooiman kijkt me aan met opgetrokken wenkbrauwen.
Ik kom weer overeind.
Nu is het wel weer zat zo in de vroege ochtend.
"Rol die dingen eens recht. En hou je mond eens een keer", zeg ik.
"Juist", zegt de hooiman terwijl hij een grote golf melk in zijn koffie laat lopen "jij en je grote mond."
"En jij ook de klep dicht", bijt ik de hooiman toe terwijl ik een ei op zijn bord gooi "ik vloek in mijn keuken wanneer ik dat wil. En al helemaal als ik eieren voor je sta te bakken. En ik heb godverdomme helemaal geen slapie nodig."
Zo.
Die croissantjes zagen er uiteindelijk prachtig uit.
Mijn oren suizen en de hooiman heeft me vast voor mijn deur. We zijn nat van de regen.
"Het is al gebeurd", zegt hij "we zijn gewoon hier en het is gebeurd en jij gaat nu naar bed."
Ik moet naar bed.
Ik ben zo moe.
"Ik ben altijd moe", zeg ik "en jij bent straks toch altijd weer weg."
"Ja", zegt de hooiman en hij geeft me een kus op mijn voorhoofd "waar zijn je sleutels?"
De hooiman en ik zitten in een volle kroeg en we drinken cocktails. Ik drink graag cocktails en als ik cocktails drink dan drink ik margarita's. De hooiman drinkt pina colada's en hij drinkt ze vlug. Het regent buiten. De terrasdeuren staan open. Het waait.
"Ik ben ooit begonnen met margarita's omdat ik aan het montignacen was en ik alleen maar de cocktails wilde drinken waar geen suikerrandje om het glas zat", roep ik. De kroeg zit vol eindexamenklassers.
"Tegenwoordig kun je me 's nachts wakker maken voor een margarita", schreeuw ik in de hooimans oor.
Het zweet gutst hem langs zijn wangen. Het is nogal warm in de kroeg.
"Ik begrijp niet waarom de serveerjongen een mutsje op heeft", roept de hooiman. Mij maakt het niet zoveel uit of de serveerjongen een mutsje op heeft. Hij serveert alles nogal snel, en hij lacht steeds lief als hij fooi krijgt. Meer vraag ik vannacht niet. Een lach.
Waarom hoop ik altijd op iets?
Waarom hoop ik altijd op iets dat gaat gebeuren?
Waarom gebeurt er nooit iets groots en meeslepends?
"Nou komen we hier nooit", zegt de hooiman "en nou gebeurt hier nou ook nog nooit iets. Jij nog één?"
Ik hou mijn lege glas omhoog.
De jongen met het mutsje lacht. Ik lach terug.
"Het heeft geen zin", roept de hooiman.
"Wat niet?", roep ik.
"Die drank!"
"Die drank?", roep ik.
"En jij!", reopt de hooiman terug.
"En ik?", roep ik.
"Ja! Jij! Het heeft allemaal geen nut! Dat hier maar zitten!"
De hooiman slurpt in één teug zijn glas leeg.
Ik weet het ook wel. Alles leidt steeds tot niets. We zitten hier maar te drinken en wat we daar nou precies mee moeten? Ik zit daar maar en ik kijk rond. Ik kijk de zaak rond. Ik kijk naar het plafond en ik weet ook niet wat we daar nou moeten.
"Jij nog een glas?", roep ik.
De hooiman knikt.
"Er moet iets gebeuren", zegt de hooiman.
De hooiman kijkt me aan. Hij lacht.
Ik kijk de hooiman aan.
"Ik moet niets meer drinken", zegt ik.
Ik mag niet meer drinken.
De jongen met het mutsje zet nieuwe glazen voor ons neer. Ik hou van margarita's. Je mag me 's nachts wakker maken voor margarita's. Ik neem een grote slok. De hooiman morst pina colada over zijn shirt.
"Je bent te gulzig!", roep ik.
"Ik heb dorst!" roept de hooiman.
De jongen met het mutsje maakt onze asbak schoon.
Ik pak zijn hand.
"Je hebt mooie handen!", roep ik.
De jongen met het mutsje geeft een kus op mijn hand.
"U heeft nu wel genoeg cocktails gehad", zegt hij en loopt weg.
"Wat zei hij?", roept de hooiman.
"Ik verstond hem niet", zeg ik.
De hooiman kijkt me aan.
"Je bent te gulzig", zegt de hooiman. Hij fluistert het in mijn oor.
"We moeten maar eens naar huis", zeg ik.
We staan op en proberen naar buiten te lopen.
"We worden oud", zegt de hooiman en hij pakt me vast. Ik loop wat onstabiel.
"Er moet iets gebeuren", zeg ik als we naar huis lopen.
We staan voor mijn deur. De hooiman geeft me een knuffel.
Ik voel de stoppels van zijn baard langs mijn wang gaan.
"Je bent zacht", zegt de hooiman.
Ik draai mijn hoofd.
Ik voel zijn adem langs mijn wang.
Dan draai ik mijn hoofd en ik voel mijn neus bij zijn neus.
De hooiman draait zijn hoofd weg.
Ik ben dronken.
"Je bent dronken", zegt de hooiman.
"Jij bent het moe, dat steeds met mij zijn."
Ik zet een stapje bij.
De hooiman houdt me vast.
"Ach, ik ben er toch steeds", zegt hij.
"Er gebeurt nooit iets", snik ik.
"Het is al gebeurd", zegt de hooiman.
Hij zoent mijn wang.
Het is genoeg.
Zo gaat het.
Meer dan genoeg.
Hij pakt de sleutels uit mijn hand en doet de deur open.
De hooiman tilt me op.
Ik zweef door de gang, en dan mijn kamer door.
"We hebben elkaar niet nodig", zegt hij "je bent er al en zo hoort het ook."
De hooiman stopt me in bed.
Stopt me in.
Ik wil teveel.
Ik stop.
Het is al gebeurd.
Ik slaap.
Hij sluit de deur.
Scott zit samen met zijn oma in een vliegtuigterminal.
Naast hen staat een grote koffer.
Scott heeft foto's in zijn hand.
OMA
Ik hou niet van vliegen.
Heb ik alles?
SCOTT
Ik ook niet.
We hebben alles.
Nu zijn we met z'n tweeën.
Dat scheelt, Oma.
OMA
Ik dacht: je ging alleen maar mee naar Schiphol.
Dan hoefde ik die foto's helemaal niet mee.
Als jij mee zou gaan.
En nu ga je mee!
En je hebt helemaal geen koffer!
SCOTT
Ik koop daar wel spullen.
Kijk.
Dit is mijn huis.
Daar hangt het schilderij dat u zag.
En hier is de extra kamer, waar u op de stretcher sliep.
Weet u nog?
Die stond daar.
OMA
In de slaapzak met de gladde buitenkant.
Moet je echt geen koffer?
En waar is die van mij?
Waar is mijn koffer?
SCOTT
Daar, Oma.
Ik let wel op.
Dit is de telefoon waar u mee naar huis belde.
Naar tante Minnie.
OMA
Naar Minnie.
SCOTT
Tante Minnie staat op het vliegveld straks.
OMA
Minnie is een schat.
SCOTT
Dat is ze zeker.
OMA
Ze doet altijd mijn afwas.
SCOTT
En uw was.
OMA
Ze is een goede dochter.
Iemand zei ooit: je moet wel heel veel van je kind houden als je haar Minnie noemt.
Met Rachel ging dat anders.
Die was zomaar ineens weg.
Niemand heeft me meer gekwetst.
Maar hoe dan ook, jij bent mijn lievelingskleinkind.
Dat weet je, hè Scott? Jij bent mijn lievelings.
SCOTT
Kijk en dit is onze straat.
OMA
Rachel was anders.
Ja, je moeder.
Heel anders.
Niet tegen haar zeggen.
Dat ik dat zei.
SCOTT
Ik zeg niks.
Dit is mijn deur.
Oma pakt zijn handen.
OMA
En dit?
SCOTT
Dit zijn mijn handen.
OMA
Je hebt sterke handen.
Net zoals je vader.
Maar je lijkt op je vader.
Die had ook zo'n bos haar, je vader.
Heel dik.
Zo dik dat ze niet konden wapperen in de wind.
Die vader van jou.
Toen 'ie van je moeder wegrende.
Niet zeggen, hoor.
SCOTT
Ik zeg niks.
OMA
Je vader rennen.
Je moeder alleen.
Niks aan de hand, dacht ik.
Zo ging dat steeds met je moeder.
Sommige mensen roepen dat op zich af.
Rooien alles alleen.
Willen alles alleen.
En toen was jij ineens daar.
Je was zo'n lieve baby.
Voordat ik het wist zaten jullie in het vliegtuig.
Je bent altijd mijn lievelings geweest, Scott.
SCOTT
Ik spreek mama niet meer zoveel.
OMA
Praten was altijd al moeilijk met je moeder.
Ik hou niet van vliegen.
SCOTT
Maar u was toch zomaar even hier.
Zomaar.
Op bezoek bij ons.
OMA
Vooral bij jou.
SCOTT
Ja, vooral bij mij.
OMA
Bij Minnie is het altijd gezellig.
Maar dat zul je gauw wel merken.
Ik kan niet wachten tot ik Minnie's gezicht zie.
En de meiden.
Hun grote neef!
Van tante Rachel.
SCOTT
Wilt u nog meer foto's zien?
OMA
Er heeft niemand je moeder toen zo gemist als Minnie.
Poef! Ineens was ze weg.
Haar wereld werd heel klein.
Aan alleen mij heb je niks.
SCOTT
Het vliegtuig komt zo.
Ik weet nog dat ik u voor het eerst zag.
OMA
Je moeder vertrok met jou in een buideltje.
Ik kwam net op tijd op het vliegveld om haar naar de trappen te zien lopen.
Ik roepen vanaf het uitkijkdek.
Ze hoorde me niet.
En daar ging ze, met jou.
Praten over de telefoon daarna was lastig.
Slechte verbindingen altijd.
En duur!
Ach, het ging zo snel.
SCOTT
Had ik ineens een oma.
Voor een weekje.
De kinderen in mijn klas begrepen dat helemaal niet.
Had ik ineens een oma.
Dat was ook op schiphol.
U voor het eerst.
Weet u nog?
OMA
En nu heb thuis ik ineens een kleinzoon.
Ik hou niet zo van vliegen.
SCOTT
Ik ook niet.
OMA
Ik hou ook niet van mensen die zomaar ineens vertrekken.
Je moeder had dat niet mogen doen.
SCOTT
Nee.
OMA
Zomaar ineens op het vliegtuig stappen.
SCOTT
Ja.
Nee.
Oma.
Soms moeten mensen ineens weg.
OMA
Het lijkt altijd goed.
Ineens alles achterlaten voor iets nieuws
Maar je zit altijd in je eigen hoofd.
Daar helpt zo'n vliegtuig niets aan.
SCOTT
Mama is goed af nu.
Hier.
OMA
Denk je dat je moeder gelukkig is, hier?
Je moeder is een echte Surinaamse.
Dat zal ze altijd blijven.
Ze is bij mij opgegroeid.
SCOTT
Maar dan ben ik een echte Hollander.
OMA
Je bent ook een echte Hollander.
Je bent verkaasd.
Je praat anders.
Je denkt anders.
Je roept niet.
Waarom denk je dat je mijn lievelings bent?
Die meiden thuis zijn zo luid.
Mijn oren fluiten altijd als ze blijven eten.
Het zijn schatten, hoor.
SCOTT
U rook naar bodylotion en naar gras.
Toen die eerste keer op schiphol.
OMA
En jij liet heel trots je pleister zien.
Op je knie.
Je had een korte broek aan.
Maar ik bevroor bijna.
Een stem roept een vlucht om.
SCOTT
Oma, daar is uw vliegtuig.
Ik loop u zo naar de gate.
OMA
Maar jij ging mee.
SCOTT
Er is vast een dame die u even helpt.
OMA
Maar jij hebt ook een stoel in het vliegtuig.
Ik heb hier je kaartje in mijn tas.
SCOTT
Ja, maar ik breng u naar die dame.
En dan staat tante Minnie op het vliegveld om u op te halen.
OMA
Scottie, ik hou helemaal niet van vliegen, dat had ik je toch verteld?
SCOTT
Hier, geef ik u een dikke kus.
Scott omarmt zijn oma. Oma gaat met haar hand door zijn haren.
OMA
Hoe dik dat haar van je is.
Dat haar wappert ook niet.
Net zoals je vader.
Hoe lang hij het ook liet groeien.
Die kon rennen wat hij wilde.
Maar het deed niks.
Dat haar van hem.
SCOTT
Ik ben nu niet aan het rennen, Oma.
OMA
Nee, lief.
Jij niet.
SCOTT
Ik had het bijna gedaan.
OMA
Ach, hoe dik.
Zulke fijne haren.
Ze laten elkaar los.
Oma af.
Scott kijkt naar de foto's in zijn handen.
Hij wil roepen, maar bedenkt zich.
"De prairie is leeg."
"De prairie lijkt leeg."
"En er waait tumbleweed."
"Als jij een grap maakt, waait er ook altijd tumbleweed."
"Ja, gaan we zo beginnen?"
"In de verte ligt een stadje."
"In de verte staat een saloon."
"Met klapdeuren en een paard met de teugels losjes om een balk gebonden."
"We rijden op een paard."
"Jij hebt shag tussen je tanden."
"Ik heb nooit shag tussen mijn tanden."
"Jij pruimt tabak."
"Anders."
"Ja. Derde persoon."
"Ja."
De hooiman en ik liggen in bed. We staren naar het plafond. We liggen al twee dagen in bed te stinken.
"De zon zakt."
"Als in maar één persoon, vanuit de derde persoon verteld."
"Oh, ik dacht, we rijden er met z'n drieën."
"Nee, we beginnen opnieuw. We zitten in een film. Ik zie jou niet op een paard."
"Ik haat paarden."
"Lege prairie, in de verte een dorpje met een saloon."
"Er waait tumbleweed."
"De eenzame cowboy heeft shag tussen zijn tanden."
"He wants to shag."
"Nu waait er zeker tubleweed."
"Sorry."
"In de verte ziet hij een dorpje en hij heeft honger."
"Honger naar avontuur."
"Honger."
"Hongerrrrrrrrrrr."
Ons maal heeft de afgelopen dagen voor het merendeel uit ijs bestaan en we hebben zojuist de laaste kruimels chips tussen de dekens laten vallen. Het ruikt muf rond het bed. Naar mens en naar tweedehands kledingwinkel.
"De cowboy wil een groots en meeslepend leven."
"Gister scalpeerde hij nog een opperhoofd."
"Tumbleweed."
"Maar zelfs uit scalperen haalt hij geen lol meer."
"Aan de bar hangt hij boven een fles."
"Vliegen rond zijn hoofd."
"Wist je dat er daarom een citroentje in een Corona moet? Om de vliegen er vandaan te houden."
"Hij gaat met zijn tong langs zijn tanden."
"Een dikke laag plak."
"Zwarte plak."
"Wanneer gaat het nou beginnen?"
"Dat vraagt de cowboy zich ook af."
"Een vrouw met een can-can-jurk buigt zich over hem heen."
"Hij slaat haar weg."
"Geen gezeik aan de kop van de cowboy."
"Nee. Inderdaad."
Ik sta op en leg een LP op de pick-up. Muziek vult de kamer. Ik kijk tussen de luxaflex door.
"Schijnt de zon?", vraagt de hooiman. Hij heeft zich helemaal in de dekens begraven.
"Nu wel, maar hij zakt al."
"De wijn is op", klinkt het gedempt vanuit de hoop.
"Ja", zeg ik.
Ik laat me weer op bed vallen en ik kruip tegen de hooiman aan. Hij ruikt een beetje naar ui. Ik ga met mijn tong langs mijn tanden.
"We moeten maar weer eens naar buiten", zegt de hooiman en hij laat een scheet.
"Het waait op de prairie", zegt hij.
"Dikke plak", zeg ik.
"Ik heb honger."
"Je scheet ruikt naar een soort van groenbak."
"Kom we gaan wat halen."
"Chinees."
Ik sta op.
"Kom", zeg ik en schiet mijn birkenstocks aan "ik schiet mijn birkenstocks aan."
"Schiet jij tenminste nog eens wat."
"Ik heb iets aangeschoten."
"Wat ben jij toch kundig met taal", zegt de hooiman met een Brabants accent. Hij lacht zijn tanden bloot.
"Dikke plak", zeg ik.
"En wijn", zegt de hooiman.
"Summer wine."
De voordeur slaat achter ons dicht en ook al gaat de zon onder het lijkt allemaal veel te licht.
"Het is te licht, dat leven", zeg ik.
"Jouw leven bestaat uit slagzinnen", zegt de hooiman.
"Je ruikt naar ui", zeg ik en ik pak zijn arm.
"We hebben het maar goed," zegt de hooiman.
Er zo lopen we op weg naar de afhaalchinees de zonsondergang tegemoet.
1. In een stationshal op een bankje met een koffie een half uur op de trein moeten wachten en dan mensen kijken
2. Rozenstelen schuin afsnijden
3. Om vier uur 's nachts wakker worden en denken dat ik op moet staan en vervolgens opgelucht me weer omdraaien
4. Tegen vrienden en/of klasgenoten aanhangen en zeggen dat "we het maar goed hebben"
5. Koffie zetten met een espressokannetje
6. Schema's maken
7. Wakker worden en dan een halve liter water drinken
8. Sigaretten roken en wijn drinken bij het licht van een beeldscherm
9. Cd's uit mijn middelbare schooltijd draaien
An ambulance drove down the street between us, and I imagined who it was carrying, and what had happened to him. (...)
Was there any chance that I knew him? Did anyone see the ambulance and wonder if it was me inside?
What about a device that knew everyone you knew? So when the ambulance went down the street, a big sign on the roof could flash
DON'T WORRY! DON'T WORRY!
if the sick person's device didn't detect the device of someone he knew nearby. And if the device did detect the device of someone he knew, the ambulance could flash the name of the person in the ambulance, and either
IT'S NOTHING MAJOR! IT'S NOTHING MAJOR!
or, if it was something major,
IT'S MAJOR! IT'S MAJOR!
And maybe you could rate the people you knew by how much you loved them, so if the device of the person in the ambulance detected the device of the person he loved most, or the person who loved him the most, and the person in the ambulance was really badly hurt, and might even die, the ambulance could flash
GOODBYE! I LOVE YOU! GOODBYE! I LOVE YOU!
One thing that's nice to think about is someone who was the first person on lots of people's list, so that when he was dying, and his ambulance went down the streets to the hospital, the whole time would flash
GOODBYE! I LOVE YOU! GOODBYE! I LOVE YOU!
"Grandma? Over?" "Yes, darling? Over?" "If grandpa was so great, then why did he leave? Over." She took a little step back so that she disappeared into her apartment "He didn't want to leave. He had to leave. Over." "But why did he have to leave? Over." "I don't know. Over." "Doesn't that make you angry? Over." "That he left? Over." "That you don't know why. Over." "No. Over" "Sure. Over."
"Hold on," I said, and I ran back to my field kit and grabbed Grandpa's camera. I brought it to the window and took a picture of her window. The flash lit up the street between us.
10. Walt
9. Lindy
8. Alicia
Grandma said, "I hope you never love anything as much as I love you. Over."
7. Farley
6. The Minch/Toothpaste (tied)
5. Stan
I could hear her kissing her fingers and then blowing.
4. Buckminster
3. Mom
I blew her a kiss back.
2. Grandma
"Over and out," one of us said.
1. Dad
(Uit: Extremely loud and incredibly close, Jonathan Safran Foer, 2005)
Ja oké, voor de pietlutten onder ons natuurlijk 12 letters (youtube&share=12). En nu alweer 58. Oh, en nu alweer 80! En nu alweer 95! En nu... En nu... Aargh! En nu het toch niet meer uitmaakt: ik hou helemaal niet van pauwhanen (Paul Haenen?), het gaat me om het liedje.
Mocht haar arme snufferd scheef staan, valt er wat mij betreft alleen maar "straight up!" te roepen.
Als bewijs dat Abdul ook best met haar helium-stem live kon zingen tijdens het dansen. Pahpahpahpah pah pah pahpahpah. Maar kan het natuurlijk ook goed dat er destijds een zevenjarig meisje of een dwergje achter de coulissen in de microfoon stond te zingen.
Ik haat smileys.
Het woord alleen al.
Ik begrijp ze ook nooit.
Het zal mijn dyslectische hart wel zijn.
Maar naar schijnt kan de grote eenzaamheid van de melancholische mensheid (en die van mij in 't bescheiden bijzonder) dus toch verklaard worden! En wel met smileys.
P de DJ presteerde het een hele tijd geleden om er op één dag vier te versturen die ik niet snapte.
"?", smste ik steeds terug.
Misschien had ik :-? moeten antwoorden.
Tijd voor onderzoekje.
Een greep uit de nutteloze wereld der emoticons
:8(> Opa met leesbril en baard. Justement.
|--[|||||}- -
Dit betekent heroïnespuit. Natuurlijk is het gemakkelijker om gewoon heroïnespuit in te toetsen.
4:-) George Washington?! Waarom zou ik George Washington middels een smiley willen smsen?!
>>>--( Y )-->>>
Dit schijnt hart met pijl te betekenen. Maar ik zie hier twee trillende tieten in. Dat terwijl je tieten gewoon als ( . )( . ), ( . Y . ) of (O)(O) spelt. Al zou ik bij de laatste eerder uil zeggen. Maar goed, wie ben ik?
(_@_)
En schijtkont is natuurlijk mijn lievelings, vanaf nu gewoon de emotiekont (waar haal ik het vandaan?).
Geen verheven humor als het om emoticons gaat, maar pies en piemol (~~~ & ====8*)!.
Tot zo ver.
Het maakt een mens misschien aantrekkelijker, maar zeker niet gelukkiger.
Hoe dan ook. Mocht u me zoeken: ik ben even me even ongans aan het smsen ter vergroting van mijn o zo karige begeerlijkheid.
*Deze verzin ik net zelf. Het sterretje hoort niet bij het geheel...
Ik ben verstanding.
Soms.
En zeker vandaag, want ik pakte mij boeltje en verliet de kroeg-waar-echt-iedereen-nog-was om de laatste trein te halen.
Waarom speel ik het dan mét muisarm, midden in de nacht nog klaar om áchter de computer een hele ton
leeg te eten?
Niemand die applaudiseert om het feit dat ik het ouwe record cookie-dough-uit-het-vanille-ijs-eten heb gebroken.
Ik ben verstandig, maar bovenal ben ik heden misselijk.
Aan iemand gegeven die het kwijtraakte? Ergens in de drukte verloren? Gestolen door iemand die er zo betrouwbaar uitzag?
Of erger nog?
Aan iemand gegeven en 't stuk terug gekregen?
Zoekt niet langer, dolende zielen!
Aan de horizon glooit hoop!
Er ging een golf van kapotte relaties door Utrecht en daar zaten we dan. Op de bank.
Met een fles rosé.
Een slof sigaretten.
En onze chronisch gebroken harten.
We moesten iets doen.
Gedeelde smart is halve smart zegt de dooddoener, dus we moesten wel gaan dansen. Maar deze donderdag was dansen alleen niet genoeg en zelfs de rosé verdronk de scherven niet.
*** You shoot me glances and they're so hard to read
I misconstrue what you mean
Slip me a napkin and now that you start
Is this your name or a doctor's eye chart?
I try and comprehend you but I got a dyslexic heart
I ain't dying to offend you, I got a dyslexic heart
Thanks for the book, now my table is ready
Is this a library or bar?
Between the covers I thought you were ready
A half-angel, half-tart
Do I read you correctly, lead me directly
Help me with this part
Do I hate you? Do I date you?
Do I got a dyslexic Heart?
You keep swayin'... what are you sayin'?
Thinking 'bout stayin'?
Or are you just playing, making passes
Well, my heart could use some glasses
Ik dacht altijd dat ik geen bakvis was, maar bij nader inzien waren we het toen allemaal. Eef, Gem en ik. Gingen we op zaterdagavond dansen in de Splinter en bier drinken, jongens kijken. Gem stierf een aantal jaren geleden, misschien wel tien, en het is nu vreemd om daar aan te denken. Hoe we met onze gebatikte Smashing Pumpkins-t-shirts en Doc Martins op haar bed stiekem sigaretjes zaten te roken en hoe we altijd, altijd, altijd verliefd waren.
En oh, wat waren we verliefd op Evan Dando.
Op de terugweg van de vakantie from hell, reden we in veertien uur van Narbonne naar Venlo en de hele weg zat ik met mijn walkman op naar Come on feel the Lemonheads te luisteren. Ik bedacht hele verhalen over hoe ik hem zou ontmoeten en hoe we zouden trouwen.
Misschien is er niet zo heel veel veranderd.
Bakvissen van toen verenigt u!
Twee hebben de weg vanavond in ieder geval al gevonden.
Vanavond gaan Maudlinn en ik naar the Lemonheads in Tivoli.
Met dank aan P de DJ, uit wiens stereo ik dit liedje hoorde. We reden over de snelweg, zo rond de middag. De zon scheen en het had net geregend en we reden vrachtwagens voorbij. Soms zijn er momenten dat het leven mooi lijkt.
Geen idee trouwens wie de dansende jongen in het clipje is. Het liedje is van Andrew Thompson. Aan hen zeker ook m'n dank. (Ik moet toch maar eens een keer naar Parijs.)
Hanneke's douchetour door Nijmegen. Vandaag fietste ze fris gedoucht door de stromende regen naar huis.
Leuk voor later!
Verhalen voor de kleinkinderen!
Hoe ik inparkeer heeft heus niks te maken met het feit dat ik blond, een vrouw en hooggehakt (en dan bedoel ik qua schoen en niet qua vlees) ben. De parkeerplek was genoeg om een flinke bus op kwijt te kunnen. Kind kan de was doen.
Ik ben geen kind meer en parkeren ging dus van zo.
Eerder vandaag zat ik aan de telefoon.
"En als ik die asperges dan breng, mag ik dan meteen ook even douchen?", zei ik tegen Jnnk.
Mijn douche ligt namelijk aan puin.
"Ik moet nog heel veel doen", zei Jnnk.
"Ik ook. Heb al twee liter koffie naar binnen gekletst."
"Vind je het niet vervelend om die aspergers te komen brengen?"
"Lee's waggie staat hier nog. Die moet vandaag terug. En ik stink", zei ik.
"Waggie?"
"Laat maar. Asperges."
"En je stinkt."
"Juist."
"Auto!"
"En dat is ook juist."
"Dingen doen!"
"Ja! Zal ik anders de klaptop meenemen en bij jou gaan tiepen? En dat we dan heel streng zijn en elkaar aan het werk houden?"
"Ja!"
"Jeu!"
"Jeu!"
Ik ben zo verstrooid dat ik gisteren besloot om er voortaan maar gewoon om te lachen. Waarom ik me dat niet eerder voornam is me een raadsel. Het is niet eens gewoon dingen vergeten, het is een hogere vorm van dat. Mijn hoofd lijkt verdeeld in twee helften (kijk mij eens een baanbrekende theorie met een sierlijke zwaai op tafel gooien). Één helft voor de dagelijkse dingen en één helft waarin ik mij afvraag hoe schuld en schaamte van structuur verschillen of waarin ik plannen maak om een stroming voor de nieuwe ontroering in gang te zetten.
De laatste tijd zit ik nogal niet in de dagelijkse-dingen-helft.
Terwijl ik uit de auto stapte bedacht ik me dat ik tegen Lee alleen maar hoefde te zeggen dat ze van veraf haar auto al zou kunnen zien staan. Ik ben altijd blij dat er een soort van fietspad-achtige strook langs haar straat loopt. Dan heeft niemand er echt last van dat Lee's Volkswagentje net wat verder uitsteekt dan de SUV die ook aldaar geparkeerd staat. Aan de overkant sloegen twee oude dametjes met een regenkapje gade hoe ik met mijn autodeur net een fietser miste.
Ik stapte uit, liet mijn sleutelbos rond mijn vinger draaien en liep naar mijn fiets.
"Hoeveel zin heb jij in asperges?", zei ik door de telefoon, terwijl ik het slot van mijn fiets openmaakte.
"Zijn ze rot?", vroeg Jnnk.
"Nee", zei ik.
"Wat is er dan?"
"Ik heb ze in de koelkast laten liggen."
Het begon te regen.
"Ik haal wel een pakje peuken voor je op het station", zei ik.
De les leert dat je de aanleiding van het gaan niet nodig hebt om er te komen.
"Heb je haar achter je typemachine gelaten?", kucht de hooiman "ze is elf, goddomme."
Hij houdt een stuk papier in zijn handen.
Ik denk niet dat ik erg goed op het meisje in mijn meterkast let.
"Je moet beter op haar letten", zegt de hooiman.
"Ze is wijs voor haar leeftijd", zeg ik "volgens mij redt ze zich prima. Smeert iedere ochtend haar boterhammen. Gaat uit zichzelf naar bed als we voor de televisie zitten. Allemaal prima. Die pigmee heeft prima door hoe het moet."
De hooiman kijkt me aan.
"Hoe kom jij aan dat stuk papier?", vraag ik.
"Ik wilde gaan tiepen", zegt de hooiman.
"Jij tiept nooit", zeg ik.
"Ik tiep heus wel."
"Ja, die ene keer", zeg ik "maar dat was weer van veel geschreeuw en weinig wol."
"Wat?", zegt de hooiman.
"Schat", zeg ik.
"Schat?", zegt de hooiman.
"Ja", zeg ik.
De hooiman houdt het stuk papier weer omhoog.
"Jij met je computer."
Ik pak het papier aan.
Het meisje is gaan tiepen.
"Misschien moest ze dat maar niet doen", zegt de hooiman.
Ik lees.
"Nee", zeg ik.
Het meisje is gaan tiepen.
***
Ik ben elf.
Ik ben een meisje.
Ik ben alleen.
Ik moet eten.
Ik eet niet graag.
Ik eet graag.
Ik eet en als ik eet, eet ik veel.
Ik eet niet graag
Ik moet werken om te eten.
Ik vind eten werken.
Ik moet harder werken.
Ik moet meer doen.
Ik werk niet hard genoeg.
Ik zie iedereen om me heen maar uren achtereen.
Ik zie iedereen om me heen alles klaar spelen.
Ik zie iedereen om me heen rustig zijn.
Ik zie iedereen om me heen geen moeite hebben met alleen zijn.
Ik zie iedereen om me heen geen moeite hebben met rond anderen zijn.
Ik zie iedereen om me heen spullen hebben die werken
Ik heb alleen maar kapotte spullen.
Ik moet harder werken.
Ik woon in een kast.
Ik moet groter wonen.
Ik heb geen huis.
Ik ben een meisje.
Ik ben een meisje en ik ben alleen.
Ik woon in een kast.
Ik ben ondankbaar.
Ik krijg niks gedaan.
Ik kan niks.
Ik hoor steeds dat ik het goed doe.
Ik doe het goed voor een meisje.
Ik hoor steeds dat ik het goed doe voor een meisje.
Ik hoor steeds dat men niet moet zeuren.
Ik hoor steeds dat ik niet moet zeuren.
Ik hoor steeds dat ik niet alleen ben.
Ik hoor steeds dat veel heb.
Ik raak iets aan en het gaat kapot.
Ik ben raar.
Ik praat in mezelf.
Ik huil op straat.
Ik huil veel.
Ik wil niet alleen huilen.
Ik ben een meisje en ik ben alleen.
Ik heb geen vrienden.
Ik ben alleen.
Ik wil niet bij mijn vrienden huilen.
Ik huil steeds alleen bij mijn vrienden.
Ik denk dat niemand me wil.
Ik wil gewild worden.
Ik wil dat iemand me wil.
Ik ben een kind.
Ik ben geen kind.
Ik voel me raar als iemand me een kind noemt.
Ik voel me blij als iemand me een kind noemt.
Ik voel me blij.
Ik voel me blij want ik werk hard.
Ik werk hard.
Ik vind hard werken knap.
Ik werk zo ontzettend hard.
Ik vind het raar.
Ik voel me raar.
Ik ben raar.
Ik praat in mezelf.
Ik denk dat praten in jezelf een soort van dromen is.
Ik droom vaak.
Ik loop vaak de keuken in en dan weet ik niet meer waarom.
Ik heb ooit geleerd dat je niet iedere zin met ik moet beginnen.
Ik droom vaak dat ik dik ben.
Ik ben niet knap.
Ik ben niet lelijk.
Ik ben dun.
Ik droom vaak dat ik dik ben.
Ik eet weinig als ik me slecht voel.
Ik voel me slecht.
Ik heb geleerd dat ik zinnen niet steeds met ik moet beginnen.
Ik wil niet steeds met ik beginnen.
Ik weet dat mijn leven pas net begint.
Ik wil dat mijn leven begint.
Ik heb geen leven.
Ik ben ongelukkig.
Ik ben een meisje.
Ik ben alleen.
Ik wil niet alleen zijn.
Ik wil niet rond anderen zijn.
Ik voel me vaak trillerig als ik rond anderen ben.
Ik voel me trillerig.
Ik wil altijd huilen als ik me trillerig voel.
Ik wil dat huilen dat trillerig voelen oplost.
Ik ben alleen.
Ik huil.
Ik zeur.
Ik zal nooit iets afmaken.
Ik wil iets afmaken.
Ik heb altijd veel gehuild.
Ik vind het makkelijker om te huilen als ik alleen ben.
Ik vind het niet erg om steeds een zin met ik te beginnen als dan ook alle regels met ik beginnen.
Ik zal nooit iets goed doen.
Ik zal nooit iets afmaken.
Ik huil.
Ik ben ondankbaar.
Ik ben alleen.
Ik wil niet alleen zijn.
Ik heb ouders, ergens.
Ik heb ouders die niet weten wie ik ben.
Ik ben iemand.
Ik ben iemand.
Ik ben iemand.
Ik wil niet gewoon iemand zijn.
Ik zeur alleen maar.
Ik ben ondankbaar.
Ik hoor steeds dat ik niet moet zeuren.
Ik wil zeuren.
Ik wil net zo lang zeuren totdat alles goed is.
Ik wil alleen zijn.
Ik ben iemand.
Ik ben iemand.
Ik ben iemand.
Ik heb honger.
Ik vind het fijn om honger te hebben als ik me slecht voel.
Ik voel me altijd trillerig als ik honger heb als ik me slecht voel.
Ik vind het fijn om honger te hebben als ik me slecht voel.
Ik heb honger.
Ik voel me trillerig.
Ik stel me voor dat ik mijn moeder vertel dat ik depressief ben en dan moet ik huilen.
Ik moet huilen.
Ik maak nooit iets af.
Ik maak iets af en dan kijk ik er nooit meer naar.
Ik maak nooit iets af.
Ik ben nog maar net begonnen.
Ik ben een meisje.
Ik weet dat meisjes vrouwen worden.
Ik plan om tieten te krijgen.
Ik denk dat mannen van tieten houden.
Ik heb geen tieten.
Ik vind dikke mensen afstotelijk.
Ik heb geen tieten.
Ik heb geen talenten.
Ik kan alleen maar praten.
Ik maak nooit iets af.
Ik huil niet.
Ik wil huilen.
Ik wil steeds huilen, maar het lukt niet.
Ik wil niet huilen als ik huil.
Ik huil niet.
Ik voel me trillerig.
Ik voel me alleen en ik huil niet.
Ik heb het zwaar zeggen de mensen.
Ik heb het zwaar.
Ik vind dat ik het zwaar heb.
Ik vind dat alles veel te zwaar voelt.
Ik heb geen mensen om me heen die eerlijk zijn.
Ik heb alleen mensen om me heen die zeggen dat ik goed bezig ben.
Ik heb mensen om me heen die zeggen dat ik er wel kom.
Ik heb mensen om me heen die zeggen dat ik er wel kom, maar die hebben mij nog nooit zien kotsen.
Ik ben nog nooit bekeken tijdens het kotsen.
Ik wil gekust worden.
Ik ben alleen.
Ik heb alleen maar rotzooi.
Ik zeur alleen maar.
Ik ben alleen.
Ik ben ondankbaar.
Ik moet niet zeuren.
Ik wil iets kunnen.
Ik weeg me wel.
Ik weeg steeds minder.
Ik verlies van alles.
Ik hou toch niet van wat ik verlies.
Ik wil geld krijgen voor wat ik doe.
Ik wil geld krijgen voor dat wat ik verlies.
Ik wil mijn huid duur verkopen.
Ik wil mijn lijf duur verkopen.
Ik wil mijn lijf verkopen.
Ik ben een hoer.
Ik ben niets waard.
Ik word niet betaald.
Ik word niet betaald voor wat ik verlies.
Ik verlies veel.
Ik verlies alles.
Ik raak alles kwijt.
Ik wil dat ik betaald word voor wat ik kwijt raak.
Ik raak alles kwijt.
Ik kan niet meer.
Ik kan niet meer kwijt raken.
Ik doe altijd maar alsof ik wat kan.
Ik kan niet meer.
Ik maak nooit iets af.
Ik heb heel veel plannen, maar ik maak nooit iets af.
Ik moet nog zoveel leren.
Ik wil een andere taal leren.
Ik wil dat ik in het Duits kan zeggen dat ik het koud heb.
Ik heb het koud.
Ik moet de verwarming aandraaien.
Ik voel alleen maar mijn stramme botten.
Ik ben een meisje en meisjes gebruiken geen woorden als 'stram'.
Ik denk dat als ik opsta dat ik dan niks kan.
Ik kan niet opstaan.
Ik mag niet opstaan.
Ik moet glimlachen als ik denk dat ik denk dat ik niks kan als ik opsta.
Ik denk dat dat grappig is.
Ik denk dat ik gek ben.
Ik denk dat ik neurotisch ben.
Ik denk dat ik minder neurotisch ben dan een vriend van mij.
Ik heb een vriend die huizen bouwt.
Ik heb een vriend die op steigers staat.
Ik heb een vriend die veel verdient met wat hij kan.
Ik wil iets kunnen.
Ik wil veel geld verdienen met wat ik kan.
Ik heb niemand die me betaalt.
Ik ben sneu.
Ik vind likeur een stom woord.
Ik vind likeur klinken als een woord voor iemand die zoete witte wijn drinkt.
Ik vind likeur niet gebruikt in combinatie met koffie stom klinken.
Ik vind likeur Duits klinken.
Ik vind Duits soms mooi, soms lelijk.
Ik vind likeur op zijn Duits geschreven lelijk.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Likör.
Ik vind acht een mooi getal.
Ik word altijd blij als ik het getal acht zie.
Ik denk altijd dat alles goed komt als ik het getal acht zie.
Ik denk dat ik getal acht alleen maar vaak zie omdat ik het mooi vind het en me daarom opvalt.
Ik wil dat het goed komt.
Ik wil gelukkig zijn.
Ik vind 'een likeur' stom klinken.
Ik neem nooit 'een likeur'.
Ik vind 'een likeur nemen' stom.
Ik schaam me.
Ik schaam me voor veel.
Ik schaam me voor mijn gezicht.
Ik schaam me voor mijn buik.
Ik schaam me voor de randen die mijn onderbroek in mijn heupen trekt.
Ik vind het woord likeur stom.
Ik vind het woord onderbroek stom.
Ik vind het stom als mensen zeggen 'ik moet poepen'.
Ik vind dat alleen kinderen poepen.
Ik vind dat volwassenen kakken of schijten.
Ik denk dat het niet goed komt met mij.
Ik denk dat dit het is.
Ik denk dat dit is waar ik het mee moet doen.
Ik zou soms wel dood willen.
Ik ben bang voor de dood.
Ik wil niet dood omdat ik nog zoveel wil doen.
Ik ben bang dat dit het is.
Ik ben bang dat dit is waar ik het mee moet doen.
Ik ben bang dat het echte leven niet nog komt.
Ik ben bang dat ik heel hard werk en dat ik niks bereiken ga.
Ik heb koude handen.
Ik ben trillerig.
Ik ben bang om te stoppen met typen omdat ik nooit iets afmaak.
Ik denk steeds dat als ik zeg dat me beter voel, dat ik me dan juist niet beter voel.
Ik wacht even en ik denk 'voel ik me beter?'.
(Stilte)
Ik voel me niet beter.
Ik voel me slecht.
Ik wil alleen zijn.
Ik ben alleen.
Ik voel me slecht.
Ik voel me beter.
Ik durf nooit te zeggen dat ik me beter voel.
Ik voel me beter.
Ik durf nooit tegen mezelf te zeggen dat ik me beter voel.
Ik durf wel tegen anderen te zeggen dat ik me beter voel.
Ik denk dat ik lieg als ik tegen anderen zeg dat ik me beter voel.
Ik vraag me af of ik me beter voel.
Ik heb geen zin meer.
Ik denk dat het geen zin meer heeft.
Ik denk dat ik niets kan als ik nu stop.
Ik kan niet stoppen.
Ik doe liever iets niet dan iets wel.
Ik sport niet.
Ik kan alleen maar niet eten.
Ik ben alles wat ik niet eet.
Ik ben alles wat ik niet doe.
Ik ben alles wat ik wil.
Ik denk dat als ik moet doodgaan om iets af te maken dat ik dan maar dood moet gaan.
Ik wil slapen.
Ik wil dagen slapen.
Ik wil dat.
Ik heb honger.
Ik doe liever iets niet dan iets wel.
Ik wil dit.
Ik wil dit zo graag.
Ik wil dit en dit is het enige dat zo graag wil.
Ik ben ondankbaar.
Ik vind nooit iets goed.
Ik zeur alleen maar.
Ik vind 'likeur' een stom woord.
Ik wil vanavond blij in bed stappen.
Ik ben moe en ik wil in bed stappen.
Ik heb pijn aan mijn benen,
Ik heb onrustige benen.
Ik moet niet steeds met mijn benen helemaal om elkaar heen gedraaid zitten.
Ik heb altijd last van mijn knieën.
Ik voel me vreselijk alleen.
Ik denk aan mijn knieën en dan denk ik dat het nooit meer goed komt.
Ik vind mijn knieën een metafoor voor hoe ik ben.
Ik zit altijd met mijn benen helemaal om elkaar heen gedraaid.
Ik zit altijd zo terwijl ik weet dat ik dan pijn aan mijn knieën krijg.
Ik heb pijn aan mijn knieën.
Ik verwaarloos mijn lijf.
Ik wil alleen zijn.
Ik ben bang dat ik er niet uit kom.
Ik zeur alleen maar.
Ik zeur toch alleen maar.
Ik wil naar bed.
Ik vind het nog te vroeg om naar bed te gaan.
Ik wil niet in bed liggen en de hele tijd piekeren.
Ik wil niet in bed liggen en me slecht voelen.
Ik wil blij zijn als ik naar bed ga.
Ik voel me soms paniekerig.
Ik voel me trillerig als ik paniekerig ben.
Ik mag niet tussen grote groepen mensen zijn als ik paniekerig ben.
Ik vraag me steeds af hoe ik toch zo geworden ben.
Ik denk wel eens dat het aan de winters ligt.
Ik voel me ook slecht als het 's zomers is.
Ik vraag me af hoe ik zo geworden ben.
Ik ben altijd zo geweest.
Ik denk dat dit het is.
Ik denk dat dit het is waar ik het mee moet doen.
Ik moet gaan roken.
Ik ben elf.
Ik moet gaan roken.
Ik denk dat roken me gelukkiger kan maken.
Ik ga vaak eerder weg dan dat iemand me vraagt.
Ik ga vaak weg omdat ik denk dat iemand wil dat ik ga.
Ik ga vaak al naar bed omdat ik niet wil dat iemand zegt dat ik moet gaan.
Ik wil niet alleen.
Ik zit nooit iets uit.
Ik ga altijd al omdat ik denk dat iemand wil dat ik ga.
Ik zit nooit iets uit.
Ik maak nooit iets af.
Ik maak zelfs geen gedachte af.
Ik vind dat ik niet de hele nacht door kan gaan.
Ik vind dat ik niet de hele nacht door kan gaan met dit.
Ik wil altijd alles in één keer snappen.
Ik wil altijd alles in één keer weten.
Ik kan niet alles in één keer snappen.
Ik kan niet alles in één keer weten.
Ik voel me draaierig.
Ik voel me vaak draaierig.
Ik neem mij voor om dit aan niemand te vertellen.
Ik neem mij voor om dit aan iemand te vertellen.
Ik vind dat show, don't tell waarheid is.
Ik schaam me voor wat ik voel.
Ik vind dat ik zeur.
Ik zeur.
Ik zeur steeds.
Ik wil dat niemand me hoort.
Ik ben alleen.
Ik wil niet alleen zijn.
Ik zeur steeds.
Ik vraag me af hoe ik zo geworden ben.
Ik wil leren om alleen te zijn.
Ik kan niet alleen zijn.
Ik weet dat ik mijn hoofd niet uit kan.
Ik weet dat ik mijn hoofd niet uit kan.
Ik wil voor de televisie gaan liggen.
Ik ben moe.
Ik ben moe.
Ik wil niet naar bed.
Ik ben moe.
Ik wil niet voor de televisie gaan liggen.
Ik wil een boek schrijven.
Ik kan niet in één avond een boek schrijven.
Ik maak nooit iets af.
Ik wil stoppen.
Ik denk dat ik niet kan leven als ik stop.
Ik denk dat ik niet kan leven als ik stop.
Ik denk dat ik niet kan leven.
Ik stop.
Ik stop.
Ik stop.
"Zo moet het leven voelen!", riep ik tegen Eva. Dansen is een vreemde bezigheid, als je er over nadenkt. Ik denk er niet meer over na.
Eerder op de avond tikte ik met d'n Lee een asje aan een tafel.
We keken naar Al Green op het scherm. Zijn hele gezicht was bezweet.
"Hoe komt dat nou dat hij geen zweetplekken onder zijn armen heeft?", fluisterde Lee. Al Green droeg een grijze wollen coltrui. Ik haalde mijn schouders op.
"Ik denk dat ik met een gebroken hart geboren ben", zei ik tegen Lee.
Al Green vroeg zich af hoe je zo'n hart dan wel niet kan plakken.
"Ja", zei Lee en ze zuchtte "zo voelt het vaak wel."
We hadden gisteravond allemaal elkaar en we hadden gisteravond allemaal de muziek. En Al Green draaide zich om en we zagen dat zijn hele trui egaal bezweet was, behalve een lichte vlek op zijn rug.
"You just keep me hangin' on", riep Babiche op de dansvloer in mijn oor. En het gaat me allemaal om de melancholie.
De stukken hart vlogen ons om de oren.
Scherven brengen geluk.
Ik hou zó van sites met wel klinkende namen als Celebrities Eating
en Pink is the New Blog
dat het misschien wel niet gezond is.
Althans niet wel.
Wel ja, ik bedoel, voor een blonde, die niet blond probeert over te komen op de rest van de wereld.
En toch...
Hoezee!
Woei!
Zoveel hou ik ervan, dat ik denk dat het wel al eens een neurose zou kunnen zijn.
"Niemand wordt ooit verliefd op mij", verzucht de hooiman aan de telefoon. Ik lig nog in bed. Ik heb pijn aan mijn voeten.
"Ben je al lang wakker?"
"Net", zeg ik "je doet altijd zo afstandelijk tegen ze. Daar worden meisjes niet verliefd van."
"Ik hou niet van meisjes die op mannen vallen die doen alsof ze jagen."
"Ze zien toch ook wel dat jij een gevoelige jongen bent?"
"Ik hou ook niet van meisjes die op mannen vallen die gevoelig doen."
"Jij doet niet gevoelig, jij bent gevoelig."
"Ik hou ook niet van meisjes die op mannen vallen die gevoelig zijn."
"Nee."
"Ik hou gewoon niet van de meisjes waar ik op val."
"Nee, je valt niet op de meisjes waar je van houdt."
"Nee nee, ik hou niet van meisjes die van me houden."
"Ho ho, nee nee, je valt niet op meisjes die niet op je vallen."
"Houden."
"Houden. Ja."
"Nee, je zegt het verkeerd. Ik hou niet van de meisjes die op mij vallen."
"Nee nee nee, je houdt gewoon van de meisjes die niet op je vallen."
"Nee, want ik ben een gevoelige jongen."
"Ja, nee."
"Wacht even."
"Ja."
Het is even stil.
Buiten toetert een vrachtwagen.
"Was dat een toeter?", zegt de hooiman.
"Een vrachtwagen", zeg ik.
"Juist", zegt de hooiman "ontbijt?"
Het regent buiten, maar we zitten onder het golfplaten afdak in de achtertuin. De takken zwiepen heen en weer. We drinken thee en de croissantjes worden nat.
"Ik vind je helemaal niet afstandelijk."
"Hou nou je mond", zegt de hooiman "je maakt het moment kapot."
Ik vind eten moeilijk als ik glimlach.
Ik glimlach.
Eten gaat best.
Ik leer bij.
You're such a beautiful writer
that's not all you are
I'm sorry about making a pass
It was subtle but I think that you grasped
The meaning intended
I can be a friend to you
I won't pretend
I'm not interested in breaking a heart
It's not love
No it's nothing like that
I'll leave that to lookers like him
Oh he's such a delicate thing
Now it's such a fragile thing that we have
I should be suspended from class
I don't know my elbow from my arse
I should be suspended from class
I don't know my elbow from my arse
De hooiman en ik rennen over straat. We springen over bankjes heen en rennen stukken met de bus mee. Bij een bloemenstalletje is een man bezig de bloemen buiten te zetten en de hooiman rukt een bos rozen uit een emmer.
Het is ochtend en we rennen.
Het is nog best lastig om het volk te ontwijken, de aktetassen en moeders met kinderstoeltjes op de fiets.
Het doet ons niets en de hooiman deelt de bos in twee. Hij is begonnen de rozen uit te delen aan voetgangers die we voorbij rennen.
Ik neem de halve bos aan.
Onze handen zijn gaan bloeden.
We zijn al op pad sinds gistermiddag.
Het gaat snel.
De tijd vliegt.
De hooiman en ik zitten aan een tafeltje in de kroeg.
Het is twaalf uur in de middag en we drinken bier.
We zitten hier al twee uur.
Of pas, want we konden niet eerder. De kroeg ging om tien uur open.
De hooiman en ik, we hebben pijn aan onze voeten. Al twee dagen willen we niets anders dan dansen.
"En rennen", zegt de hooiman.
"Het is geen kwestie van willen", zeg ik "het is een kwestie van moeten. Ik snap niet waar jij vandaan haalt dat we iets willen."
"En bier drinken", zegt de hooiman "moet jij nog?"
"Ik wil altijd", zeg ik in een boer.
De hooiman kantelt zijn glas om de laatste druppels binnen te krijgen. Zijn glas beslaat. Hij steekt twee vingers op naar de barvrouw. Ze zucht. De barvrouw is een beetje een soort Carla van Cheers, alleen dan jong en blond. Ze zet de twee glazen met een klap op tafel.
Volgens mij vindt ze het niet zo gezellig en dat klopt ook, want het is niet gezellig.
"Ik vind dat niet normaal", zegt ze "op een donderdagochtend al zo aan het bier."
"Wij zitten hier niet voor de gezelligheid", zeg ik.
"En als we normaal zaten te doen, gingen we wel naar het V&D-restaurant", zegt de hooiman "maar ik heb nu eenmaal geen zin in sla met pitjes."
"Prima", zegt Carla "maar dit is jullie laatste."
De kok met de tatoeages komt naast haar staan en vouwt zijn armen voor zijn borst.
De hooiman maakt zich breed en wil opstaan.
Ik leg mijn hand op zijn arm.
"Kom we gaan."
Soms moet je gewoon blijven rennen. Niet dat het nut heeft, dat rennen. Er is niks aan, ik haat sport. Maar dit rennen is geen sport.
We zijn op een bankje aan het water gaan zitten.
De hooiman kijkt naar mijn handen.
"Jouw handjes zijn ook veels te teer", zegt de hooiman "je hebt helemaal geen eelt."
Ik zucht en ik kijk over het water.
"Endorfine", zeg ik.
"En bier."
"En bier."
"Er zit bloed op je wang."
"Voel jij nog wat?", vraag ik.
De hooiman haalt een grote zakdoek uit de zak van zijn spijkerbroek. Dat gaat nogal lastig want de hooiman draagt altijd hele strakke broeken. Met wat spuug veegt hij over mijn wang.
"Ik zeg altijd maar zo: we zetten maar weer eens de bloemetjes buiten."
"Ik ben moe", zeg ik "maar ik wil niet alleen."
"We gaan naar huis", zegt de hooiman "ik stop je in bed."
"Ik wil niet alleen, ik wil meer bier", zeg ik.
"Naar bed", zegt de hooiman en hij tilt me op.
De wereld stopt met draaien. Misschien staat alles nu ook echt stil.
Ik sluit mijn ogen.
Het is stil.
Ik hoor alleen zijn voetstappen en het kraken van zijn riem op de maat.
De wereld raast niet meer, de wereld wiegt.
"Endorfine", mompel ik.
Met dank aan d'n Lee. Dit liedje had ik al een tijd op een verzamelschijfje staan. Ooit van een destijds vriendje, toen destijds, toen je nog liedjes voor elkaar brandde en die dan in de trein op je discman draaide. Wist niet wie het zong, en hij wist het ook niet, toen destijds. Me vandaag kapot gezocht op het net, maar mijn Frans is net iets slechter dan mijn Spaans, dus ja, dan weet je het wel. Vele voeten in de aarde.
Maar nu.
Voor u.
Iets van toen.
Destijds.
*** On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses.
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos chagrins il s'en fait des manteaux
Pourtant quelqu'un m'a dit...
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?
On me dit que le destin se moque bien de nous
Qu'il ne nous donne rien et qu'il nous promet tout
Parait qu'le bonheur est à portée de main,
Alors on tend la main et on se retrouve fou
Pourtant quelqu'un m'a dit ...
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?
Mais qui est ce qui m'a dit que toujours tu m'aimais?
Je ne me souviens plus c'était tard dans la nuit,
J'entend encore la voix, mais je ne vois plus les traits
"Il vous aime, c'est secret, lui dites pas que j'vous l'ai dit"
Tu vois quelqu'un m'a dit...
Que tu m'aimais encore, me l'a t'on vraiment dit...
Que tu m'aimais encore, serais ce possible alors ?
On me dit que nos vies ne valent pas grand chose,
Elles passent en un instant comme fanent les roses
On me dit que le temps qui glisse est un salaud
Que de nos tristesses il s'en fait des manteaux,
Pourtant quelqu'un m'a dit que...
Que tu m'aimais encore,
C'est quelqu'un qui m'a dit que tu m'aimais encore.
Serais ce possible alors ?
Carla Bruni - Quelqu'un m'a dit
(Via de YouTube-link hierboven hoort u trouwens de niet accoustische versie, of ja, wel accoustische versie, maar met meer instrumenten dan alleen een gitaar. Ook met een cello. Deze uitvoering is mijn lievelings, naturellement, want van de destijds-cd.)
"En ik vind dus echt oprecht dat Pierre Kartner de slechtste tekst ooit schreef", sprak Maus aan de bar "en Rood van Marco Borsato ís vreselijk, maar op één of andere manier gaat het nog wel ergens over en zit het iets van goed in elkaar."
We hadden het over de slechtste Nederlandstalige songtekst verkiezing op GeenCommentaar en ik sloot mij helemaal bij Maus aan.
Natuurlijk is het zo dat Lange Frans en Baas B (al dan niet met hun eigenste Brace) met stip op nummer één mogen, neen, moeten. Want ik noem een Ga mee naar Diemen Zuid, want je ziet er lekker uit en een Moppie, moppie, moppie, ik vind je helemaal toppie, oh moppie.
Maar goed.
Dat is zulks vanzelfsprekend dat het eigenlijk niet eens genoemd hoeft te worden.
"Toen Bas Kluis hier nog werkte draaiden we altijd een vreselijk obscuur nummer van Rob de Nijs", zei ik en ik begon te zingen.
"Dan draait hij in zijn graf! Markies de Sade! En blozen zelfs de hoeren van de kade! En dan weet ik het even niet meer."
Ik humde wat, nam korte adempauze en onstak toen in een passende vibrato.
"Dan kraait de haan victorie boven al! Als ik je neem, als ik je nemen...zàààl! Dat rijmt!", riep ik en ik nam een nip van mijn fluitje Urquel.
Maus wees naar mijn bier.
"Mag dat wel? Met je Ibu600?"
"Maar dat nummer is in wezen natuurlijk niet slecht-slecht", zei ik.
"Het is vooral vunzig."
"Het is geweldig. Je zou het eens moeten horen. Maar ja, dat vind je natuurlijk van zijn lang zal ze leven niet op d'internet."
We besloten de avond met het besluit dat Telkens weer van Willeke Alberti misschien wel het beste Nederlandstalige nummer ooit is.
En Ronnie gaat naar huis van Spinvis natuurlijk.
"Maar dat heeft niks met bepaalde schippers te maken, trouwens", voegde ik daar nog aan toe "kijk maar op de lijst, Ronnie gaat naar huis."
Thuisgekomen klom ik nog even achter de pc. Illegaal, want morgen weer vroeg uit de veren. Maar wat nu? Nu zit ik er nog! Want wat schetste mijn verbazing? KLIK!
En nee, ik behoef geen applaus.
Ik ga zo gewoon te bedde.
Ik hoef geen applaus.
Heus niet.
Zoals os Dré het zo mooi zong: voor mij geen slingers aan de wand.
*** Dan draait ie in z'n graf Markies de Sade
En blozen zelfs de hoeren van de kade
Wordt elk geluid de echo van een kreet
En ook de geur, de geur van liefdeszweet
Als ik je neem
Dan zul je branden heter dan de hel
Zo fel als 't vuur dat ons tezamen smelt
En met een hartstocht grenzend aan de pijn
Zul je gevangen in m'n armen zijn
Als ik je neem
Als ik je neem zoals je nooit genomen bent
Als ik je neem zo schaamteloos, uitbundig, ongeremd
Als ik je neem, als ik je neem
Als ik je neem je stoutste dromen overtref
Als ik je neem over de grenzen heen van elk besef
Als ik je neem, als ik je neem
Dan wordt de nacht van onze zuchten moe
En smeekt de morgen om een rendez-vous
Dan kraait de haan victorie boven al
Als ik je neem, als ik je nemen zal
Dan telt alleen de lieve lust
En kreunt het lichaam tevergeefs om rust
Dan schreeuwt de ziel daar zijn geen woorden voor
Genadeloos, ga door, ga door
Als ik je neem zoals je nooit genomen bent
Als ik je neem zo schaamteloos, uitbundig, ongeremd
Als ik je neem, als ik je neem
Als ik je neem je stoutste dromen overtref
Als ik je neem over de grenzen heen van elk besef
Als ik je neem....
Als JIJ me neemt
Ik heb het grote geluk dat ik al vanaf mijn 5e bevriend ben met Noor, die net zoals als ik is, maar dan helemaal anders.
De puberteit, nee, de middelbare school had ik niet overleefd zonder haar. Als ik Noor toch niet had gehad om samen in haar slaapkamer ons liefdesverdriet te verdrinken in haar single malt whiskeycollectie (Drinken onder de zestien? JA! NU EVEN WEL! Wij hebben namelijk pijn aan ons HART!), dan had ik nu misschien wel met een hypotheek en een man met een snor en twee saaie kinderen in een wijk in Venlo-Zuid gewoond.
En als dat al niet erger kan, was het zéker nog niksiger met me geworden als ze niet 4-Track Demos van PJ Harvey op cassette had gehad.
Dit was onze lievelings.
Het kwam wel vaker voor dat het mee-gillen en mee-brullen op het eind eindigde in een hoestbui (of op goeie dagen zelfs kokhalzen).
Damn.
Ik ga deze email denk ik gewoon zometeen even integraal op mijn weblog zetten.
Zucht.
Ik ben een nerd.
Bij Noor thuis hadden ze op een gegeven moment, in '96 ongeveer, een nest New Foundlanders. De pup die ze zelf mocht houden heeft ze toen zelfs Polly genoemd. Wat natuurlijk totaal bizar is, voor een hond van zulks een gigantisch ras.
(Een andere pup heette Trent. Maar die werd al gauw verkocht.)
"Je mond ruikt naar dood", zegt de hooiman.
We zitten op het stoepje en het is nacht.
"Dat is mijn kies", zeg ik "of ja, die daar zat."
We hebben een fles rosé en we zijn ongelukkig.
Niemand belt ons terug.
Maar gelukkig heb ik hem en hij heeft mij.
"Ik bel je dan en dan denk ik van neem op, neem op, Han en dan neem je op."
Hij heeft mij en ik heb hem.
We zijn kansloos.
Ik kwam thuis, na een nacht werk en een nacht dansen en een nacht die weer daar zo in de kroeg stond te zijn met mij en mijn vrienden en dat was leuk en toch en toch en toch was het weer de nacht en ik alleen. En dat was goed en ik ging naar huis, alleen en dan, de hooiman zat al in het portiek op het stoepje.
"Heb je drank?", vroeg de hooiman.
"Alleen rosé", zei ik "lauwe. Vergeten, qua koelkast. Je weet wel."
De hooiman drinkt alleen bier.
"Prima", zei de hooiman.
"Ik was bier drinken met de mannen", zegt de hooiman.
"Leuk", zeg ik.
"Dan sta ik daar en dan ben ik zat en dan vind ik er nog niks aan."
"Dat ken ik."
"Ben je zat?", vraagt de hooiman.
"Nee", zeg ik.
Mijn sigaretten zijn op.
"Het leven moet zo voelen als een nummer van Dusty Springfield", zeg ik "of als the Foundations met Build me up, buttercup."
Ik zucht.
"Mensen zoals wij worden niet gelukkig. Ik bedoel, wat moeten we nou met elkaar? Een bouwvakker en een meisje dat zo eens wat typt", zeg ik.
"Er is inderdaad geen zak aan", zegt de hooiman.
We kijken naar de groepjes dronken fietsers die voorbij komen.
"En er is altijd die hoop", zegt de hooiman.
"Ja."
"Die hoop dat iemand."
"Ja, dat iemand."
"Dat iemand eens komt en me dan redt en dat ik dan niet meer steeds alles alleen hoef te doen. Boterhammen smeren 's ochtends. Of iemand die me thee brengt als ik moe ben 's avonds, die me een aai geeft als ik 's nachts draai, die ik kan wakker maken als ik een enge droom heb gehad en geloof me ik heb hele hoop enge dromen, zo in een week. Dan schop ik 's nachts, dan liggen alle lakens als een propje aan mijn voeten."
"Er is niemand die je zal redden. Je moet het zelf doen", zeg ik.
De hooiman pakt de fles.
"Jij nog een klets?", zegt hij.
"Dat mag niet met mijn Ibu 600", zeg ik.
De hooiman giet een scheut in mijn glas.
Ik heb pijn in mijn maag.
"Maar doe maar", zeg ik.
"Dat weet ik ook wel", zegt de hooiman.
"Een glaasje kan geen kwaad."
"Nee, ik bedoel van dat ik het zelf moet doen."
"Ach, dat bedoel ik eigenlijk ook. Mijn leven is mooi, ook al ben ik ongelukkig."
"Ik bodem die fles", zegt de hooiman.
"Het is mijn fles. Ik doe mee", zeg ik.
"Ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten."
"We zijn groots en meeslepend", zeg ik.
"Ja", zegt de hooiman.
"Denk je dat nooit? Dat wij hier zo zitten en dat een camera van ons uit het heelal in trekt, en dat het ons is, wij is, die hier zo zitten, op een stoepje, in een stad, in een land, in een nacht, tussen de lichtjes. En dat de wereld maar een globe is en wij daar zitten, jij en ik, tussen alle vlekken."
"En dat zelfs nu, nu wij dat denken, en zien hoe mooi dat is en dat dan niemand dat ziet en dat nog steeds niemand ons komt redden", zegt de hooiman.
Ik weet ook niet meer hoe ik gered kan worden.
"Redden is niet de vraag", zeg ik.
Ik ben nu hier en ik zit hier nu en ik kijk en ik typ.
Ik denk dat er weinig mensen zijn waar ik meer van hou dan van de hooiman, laten er alsjeblieft minder mensen zijn waar ik zoveel van hou als van de hooiman, want ik denk niet, ik denk heus niet dat ik genoeg liefde in me heb om van meer mensen zoveel te houden als dat ik van hem hou.
De hooiman gooit mijn glas nog eens vol en hij aait me over mijn rug.
Zijn hand is warm.
Ik heb genoeg.
Minister Plasterk doet prima werk in het om zeep helpen van de podiumkunsten. Voor een plekje in de geschiedenisboeken bezuinigen we gewoon op het publiek!
Dat kwam toch al niet, dus daarom mogen ze best gaan staan.
"Spreek ik met Mevrouw Hendrix?"
"Ja?"
"Ik heb een vraagje voor u, bent u jonger dan 65 jaar?"
"Ik wil eerst even weten waarom u dat wilt weten."
"Wij kunnen u geheel kosteloos een brochure opsturen omtrent het regelen van uw uitvaart."
"Dat is allemaal al prima geregeld."
"Mag ik dan weten hoe u dat geregeld heeft?"
"Mevrouw, ik heb net in drie dagen twee seizoenen Six Feet Under gekeken."
"Pardon?"
"Zou u ook eens moeten doen."
Pfffr.
Ik ken het uitvaartgeweestgebeuren als mijn broekzak.
Doos.
It's the end, friend of mine
It's the end, friend of mine
Time is over where we could simply say I love you
Now you opened the door
Leave me crying
Trying to embrace you again
Trying to face this damn situation man
I can't
It's the end, friend of mine
It's the end, sweet friend of mine
Dear friend, I cannot tell the reasons why we started well
Good time, give me some wine when you open the door
You seem hurt, don't try to speak a word to me
What on earth could really go wrong with you and me?
Yet its the end, friend of mine
It's the end, sweet friend of mine
Time seems to be over where we could simply say I love you
Now you opened the door
I feel cold
Wakened, I hold you in my arms
Told you that life is short but love is old
It's the end, friend of mine
It's the end, sweet friend
De hooiman en het meisje dat op dinsdag het bier schenkt kijken Six Feet Under met pen en papier
~ Of: wij houden van statistieken! ~
Scorekaart het meisje dat op dinsdag haar kiezen zou laten trekken
Dat in het derde vakje is gewoon een heel dikke streep, en dat ernaast zijn geen streepjes maar uitroeptekens. Voor iedereen die de eerste aflevering van het vierde seizoen heeft gezien weet waarover we het hebben. Of ja, ik het heb. Ik had ook nog kwijl en snotter. Dat terwijl ik mijn mond maar drie centimeter open kan.
De hooiman deed het niks. Of nee, zo leek het.
Scorekaart hooiman
Want één traan is voor de hooiman al heel wat. Tenminste, bij zoiets als de fillem. Iets van nep, of ketchup bij horror, dat is toch ook niet eng.
De hooiman is fan van Keith. Ik ook.
Maar Nate... Och Nate. Ik bén Nate!
(Alleen dan... nou ja... anders...)
Uitgaande sms naar broer die sleutelbeen brak, 00u22
Hier hetzelfde: lang leve de Ibu 600. En ik eet alleen maar soep. Het staat hier vol soepkommen en de buurman rookt de hele tijd en nu ruikt het hier naar tante Truus en tante Tilly. Truste.
Het is volbracht. Een compleet seizoen 6feetunder in 1 dag. 6 keer gehuild, 8 keer hardop gelachen en 11 keer neeeeeeeeee tegen de tv geroepen. (En nóg moeite om niet de 1e afl. van seiz.4 erin te gooien.)
"Daar zou je iets mee moeten doen", zei de Kamer van Koophandelmeneer toen ik over jullie vertelde. Ik hing over de tafel. Het kantoor was kak ingericht, maar er hing een amicaal sfeertje.
("Zo, krijg ik nu ook nog kadoos?", zou ik gaan zeggen wanneer ik op het einde een doosje bonbons van hem kreeg.)
Scheef keek ik de Kamer van Koophandelmeneer aan. Hij lachte, ook scheef.
"Tja, dat ben je nu natuurlijk ook aan het doen."
Het eigen bedrijf is nu een feit.
Hanneke die commerciële teksten schrijft.
Nu nog een naam.
Heeft u een idee?
"U kwam toch voor een kies en een verstandskies?"
"Uw tandarts had een nummer verkeerd. Als we het niet even hadden gechecked, hadden we er gewoon een gezonde kies uitgetrokken!"
"Deze in het gehemelte is even vervelend."
"Door uw neus blijven ademen, mevrouw Hendrix."
"Ik denk dat ik deze zonder boren er wel uit kan trekken."
"Mevrouw Hendrix, u ademt veel te snel. Straks wordt u nog duizelig."
Vooral dat kraken dat je in je oor hoort!
"Nou, we gaan hechten."
"Huwal? Hooh."
(En dat was ik die "nu al? Oh..." zei.)
Mijn wang is echt gigantisch en ik kwijl de hele tijd. Six Feet Under here I come! (En dan bedoel ik de serie en niet dat ik van plan ben te overlijden.)
"Dan gaan we taartjes halen bij Strik."
"Ja. Ik doe even wat make-up op."
"Wandelen we even."
"Ja." Stilte
"Ik heb het gevoel alsof ik al helemaal ziek ben!"
"En d'r is nog helemaal niks gebeurd in die kaak van jou!"
"Nee!"
"En je was al helemaal voorbereid!"
"Ja!"
"Met je soep! Ik ga even mijn schoenen pakken."
"Wij hadden een afspraak staan om half twee."
"Half twee? Half drie!"
"Nee hoor, half twee."
"Oh nee! Oh nee! Oh nee! Ik heb het verkeerd in mijn agenda staan!"
"En de kaakchirurg moet straks weg, dus ik kan je er niet even tussendoor doen."
"Oh nee..."
"Nee."
"Ik had net al allemaal boodschappen gedaan. Soep gehaald. En ijs. Enzo."
"Wacht heel even."
"Ja. Sorry. Is echt heel stom van me."
"Ach, valt wel mee. Momentje."
"Ja."
...
"Kun je morgen?"
"Ja!"
"Tien voor tien?"
"Ja!"
"Dus dat is négen uur vijftig."
"Ja..."
"Goed opgeschreven?"
"Ja."
"Tot morgen dan."
"Sorry nog, ennalles."
"Alles komt goed."
In huis gehaald:
- acht blikken soep
- twee pakken sap
- drie bakken vers vruit
- perenijs
- doos boullion
- roosvicee
"Stel je nie' aaaan! Stelt ech' heel niks veur, heur. Sneetje, effe boren en hups."
"Ja, maar de vorige keer.."
"En sta je so weer buute. Ik vond 't allemaal maar niks om je senuwachtig over te maken."
Ik zal nog eens een keer aan een cassière vertellen waarom ik acht blikken soep koop.
Nee, dus.
Want vandaag gaan mijn laatste d'r uit.
Nog te doen:
-ibuprofen
-bocasan
en een shitload aan slechte rom-coms
Over een uurtje is het zover.
Vaarwel mijn lieve verstandskiezen.
Ik hoor de kaakchirurg zijn messen al slijpen.
Vaarwel, voor straks. Als jullie met z'n tweetjes in de afvalvermaler worden gegooid. Zij aan zij.
