Ik stond laatst op de bus te wachten. Want sinds Veolia het openbaar vervoer in Limburg verzorgt, is het bijzonder kleine dorp waar ik woon, ook zonder auto enigzins te verlaten. De bus zou vertrekken om 22 minuten over heel en om 48 minuten over heel. Maar de buschauffeur improviseerde met die tijden.
Wat ik overigens niet erg vind, ik waardeer mensen die improviseren. Mensen die improviseren, die leven echt, vind ik.

Ik stond dus te wachten. Het wachten overviel me eigenlijk nogal. Ik schreef het volgende, want zo voelde het ook, en bedenk daarbij dat ik me normaal gesproken altijd met een auto verplaats. Een auto staat op mij te wachten, ik niet op hem. Ik streed met mijn ego nu de situatie andersom was. Mijn ego wilde dat ik tegen de paal met de vertrektijden zou schoppen en dat ik weer naar huis zou lopen.

Wachten is meer dan stil zitten en de tijd voorbij laten gaan. Wachten is een gevecht.
Wachten is een zware training. Wachten is stevig betalen met tijd.
Ik wacht. Ik wacht tot het voorbij is.
Als ik wacht, is er paniek. Is er groei.
Wachten is een katharsis.
Tijdens het wachten word ik van alle franje ontdaan. Als een kerstboom in een storm. Alleen wat er toe doet, kan het wachten doorstaan.
Ik moet zeer fanatiek blijven wachten.
Wachten is niet terug kijken. Als ik terug kijk, ben ik gestopt met wachten.
Ik ben bang, dat als de bus eindelijk arriveert, hij doorrijdt.
Alsof ik aan het verkeerde kant van het doek blijk te staan.
Dat ik slechts publiek was. Dat de acteurs weglopen, naar het volgende verhaal, terwijl ik niet mee mag.
Ik zit nog op de rode pluche stoel, in een donker theater.
Te wachten tot het licht aan gaat.

Gelukkig is het goed gekomen. De bus kwam en stopte en toen ben ik ingestapt.

Noor