"Ik geloof dat het vandaag gaat regenen", zeg ik tegen de hooiman aan de telefoon.
"Maar dan kunnen we toch nog wel wandelen?", zegt de hooiman.
Ik heb de hooiman al weken niet gezien. Ik had namelijk pijn aan mijn arm en daarom was ik moe. En als ik moe ben dan praat ik niet graag.
De hooiman houdt er niet van als ik stil ben.
"Ik bedoel, je hoeft niks te zeggen", zegt de hooiman.
De hooiman mist me.
"Ik mis je gewoon een beetje", zegt hij.
Het is even stil.
"Ik bedoel", zegt hij.
Ik denk dat er maar weinig mensen zijn waarvan ik zoveel hou als van de hooiman.
"Ik heb je ook gemist", zeg ik aan de telefoon

De hooiman en ik lopen over straat.
We wandelen.
En we praten over de liefde. Dat is immers wat we doen, de hooiman en ik, praten over de liefde. En de hooiman voelt zich alleen, dus praten we over missen. Missen is immers het thema de laatste tijd, is het niet?
"Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets mist", zeg ik "al mijn hele leven. Ik zou zo graag willen dat iemand me redt."
"Al die liefdadigheid" zegt de hooiman "altijd dat gegeef en geneem. Die dagen dat ik je bel en je er niet bent, dan ben ik daar maar, alleen. Zo ga je niet met mensen om. Zo ga je niet met mij om."
Ik denk niet dat de hooiman het snapt, maar ik begrijp waar hij het over heeft.
Ik buig mijn hoofd.
"Zo ga je niet met mensen om" zegt de hooiman "ik ga je niet redden. Ik ben gewoon hier en dit is wat ik ben. Zie je dat dan niet?"
"Ik bedoel", zeg ik.
"Meer dan dit is er niet", zegt hij en hij slaat op zijn smalle bovenbenen.
"Jouw lijf is veel te groot voor je handen", zeg ik "daar moet je niet op kloppen. Dat is zo al goed. Dat klopt wel. Al die herrie."
Ik staar naar mijn voeten.

En ik weet het wel.
Hij laat me niet alleen.
Maar hij zal me ook niet redden
Wanneer komt er nou eens iemand die me redden zal?

"Ik geloof dat het vandaag gaat regenen", zegt de hooiman en hij pakt mijn arm vast.
Dat doet pijn.
"Auw", zeg ik.
De hooiman kijkt me aan.
"Ik weet ook niet wie je kan redden, maar ik moet nog naar de Albert Heijn en het is goed met jou."
"Niet", zeg ik "en je doet me pijn."
Hij laat los.
Hij gaat.

Ik sta alleen op straat en ik schop tegen een blikje.
"Dat is niet hoe je met mensen omgaat", zeg ik tegen mezelf "of met vrienden."
Ik denk dat het gaat regenen.
Het gaat regenen.
Laat het alsjeblieft regenen.