Sinds ik ooit door een hond in mijn enkel ben gebeten, ben ik niet meer zo heel erg van de honden. En daarbij zijn honden over het algemeen nogal dom. Normaliter.

Qimmiq daarentegen was een ander hondje.
"Qimmiqje!", riepen d'n Jan en ik altijd als ze binnen kwam gerend.
Dat terwijl ze al tot heuphoogte gegroeid was, deze mooie mallamut. Maar goed, we kenden haar al vanaf pups af aan.

Trotse eigenaar, Pepeyn, hield zelfs on-line al een heel relaas.

Qimmiq was dan ook een exeptioneel lieve en slimme hond.
Dat zeiden we ook vaak tegen elkaar.
"Wat is Qimmiq toch een fijne hond. Het is bijna een mens."

Hondjes mogen pas overlijden als ze heel oud zijn.
Net zoals bij familie.
En vrienden.

Pepeyn is er helemaal stuk van.

Ik kon maar één fotootje van haar vinden op mijn pc.
Toen was ze net een paar maanden.
Waren we in de Ardennen met zijn allen.
Deed Qimmiq overal plasjes en moest Pepeyn er steeds met een zwabber achteraan.

Ze is maar twee jaar en vier maanden oud geworden.