Ik heb een haat-liefde verhouding met mooi weer. Ik geniet erg van zon. Vooral in de lente. Het voelt alsof mijn huid het licht opzuigt. Een beetje het osmose verhaal uit de biologie:

In een plantecel ligt een grote holte die gevuld is met vocht (vacuole). In het vocht zijn zouten, reservevoedsel, afvalstoffen of kleurstoffen opgelost. De rode kleur van bijvoorbeeld rode kool komt door rode kleurstof in de vacuole. Het vocht in de holte oefent een bepaalde druk uit op de celwand. Hierdoor blijft de cel op spanning. Als er te weinig water is, neemt de spanning in de holte af en wordt de cel slap; de plant gaat hangen. De opgeloste stoffen zuigen water aan, zoals ook zout vochtig kan worden door het aanzuigen van water. Door deze zuigkracht komt water in de cel (osmose).
Tekstblok 127 van 'Natuurlijk Beginnen' door C.L. Oostendorp

In de winter ben ik slap geworden vanwege een tekort aan zonlicht. En nu zuig ik zonlicht op zoals de vacuole water opzuigt.
Op die manier.

Maar mooi weer is schaars. Ik heb het gevoel dat ik er optimaal van moet genieten. Ik weet alleen niet wat dat ' optimaal' nu precies is. Zitten op een terrasje? Het maken van een fietstocht? (Het meisje dodhbs zit nu ik dit schrijf op de fiets, zij wel). In ieder geval voel ik me achteraf altijd schuldig, ik heb weer niet optimaal genoten van het mooie weer.
Soms word ik al moe als ik opsta, en het is mooi weer, van alle komende nutteloze inspanningen om te genieten. Genieten gaat natuurlijk niet met al dat moeten.

Het zijn misschien de genen van mijn moeder die opspelen. Met mooi weer moet zij in de tuin werken. Zij kan niet anders. Zo zit ze in elkaar. Maar die tuin, die is nooit af. Er is altijd ergens onkruid. Sterker nog, de tuin (een halve hectare) is een wildernis, want er is nooit genoeg mooi weer.
Daar heb ik als kind altijd erg van genoten, van die wildernis. Nu ga ik even proberen een foto te plaatsen.

View image

Hij staat er.
Lieve mensen, wat wil je als kind nog meer dan zo'n tuin! Ik geloof dat ik met mijn gedachten nog steeds in die tuin leef, ik verwijs naar mijn nog steeds titelloze boek, dat nog steeds te bestellen is door je email adres achter te laten.
Enfin.
Mijn lieve echtgenoot zegt altijd: 'doe niet zo moeilijk.'
En daar heeft hij gelijk in.
Hijzelf doet nooit moeilijk. Ook niet als hij jazz speelt. 'Jazz is niet moeilijk,' zegt hij en dat is het ook niet, in ieder geval, zo klinkt het ook niet.

Ik heb eens een pianoles van hem gehad. Ik moest een willekeurige toets aanslaan. Ik heb eerst nagedacht wat de juiste willekeurige toets zou wezen. Ik koos uiteindelijk een b. Dat was blijkbaar de goede, want hij luisterde totdat de b helemaal uitgeklonken was en toen zei hij: 'mooi he?'
(Doe het maar eens en let op de boventonen. Je weet niet wat je overkomt.)

Ik ga nu in de zon zitten en het enige wat ik erover denken ga, is: 'mooi he?'

Dit:

is trouwens het meisje dodhbs toen ze een jaar of tien, elf was en bij ons in de tuin met de hond van de buren kwam spelen.

Noor