Er is een oceanograaf geweest die een camera bijna vijfduizend meter diep in de eeuwige duisternis van de zee heeft laten zakken. Toen de films waren ontwikkeld toonden ze voetafdrukken op de zeebodem, afkomstig van een onbekend maar naar men aanneemt rechtop lopend en mensachtig creatuur. Men sprak van 'de verschikkelijke zeeman', naar analogie van diens tegenvoeter, duizenden kilometers verderop, duizenden meters hogerop: 'de verschrikkelijke sneeuwman': - deze zou huizen in het hooggebergte van de Himalaya, waar men zijn geheimzinnige voetafdrukken zou hebben aangetroffen in de eeuwige sneeuw.
Die voetsporen op de bodem van de diepzee, - ik stel me voor dat ze van een schrijver zijn, die daar rondscharrelt in een nog onbeschreven en nog door niemand anders betreden wereld, dol van de duisternis en de chaos die hij om zich heen ontwaart en even dol van het besef dat hij die donkerte en chaos zal moeten beschrijven. Ik stel mij voor dat het mijn voetafdrukken zijn...

Uit: De Zondvloed van Jeroen Brouwers.