Isa ontwijkt het speelplein van de lagere school omdat ze bang is voor kinderen. Bang ze naar haar zullen kijken, bang dat ze iets zullen zeggen. Ze heeft zelf geen kinderen. Ze gaat niet meer op bezoek bij kennissen die kinderen krijgen. Toen ze nog een jong meisje was, paste ze zelfs nooit op de kinderen van de buren want ze was al bang voor kinderen toen ze zelf nog een kind was. Als klein meisje zat ze bij haar ouders heel stil in een hoekje en bouwde daar een mini-universum van fietskogeltjes. Ze maakte een grondwet voor hen en vertelde uitgebreid hoe zij geacht werden om de magneten heen te leven, die ze verspreidde in het mini-universum. Wanneer de kogeltjes zich niet aan de wet hielden, eindigden ze vastgezogen aan die magneten, soms met vijf of zes aan elkaar.

Als er kinderen op televisie zijn, of in films, voelt Isa zich als iemand die vergeten is de badkamerdeur op slot te doen en net als zij zich helemaal uitgekleed heeft, of net als zij met haar broek omlaag op de wc zit, komt per ongeluk een ongenode gast binnen.
Erger is het als er iets vreselijks gebeurt met het kind in de film. Als zij in gevaar zijn of sterven is het alsof iemand een mes in een pak limonade steekt, waarna het klokkend leeggutst. Isa zelf is als het limonade pak, haar kartonnen borstkas klokt met schokken, en uit haar ogen gutst de zoute limonade.

Het begon toen Isa zelf bijna moeder werd. Ze was nog maar een heel klein meisje maar haar moeder was zwanger en vanaf het moment dat moeder over het geheime leven in haar buik vertelde, voelde Isa zich zo heftig in blijde verwachting als een zwangere vrouw zich maar voelen kan en toen het kind niet goed groeien wilde, en na een half jaar geen teken van leven meer gaf, en enkele dagen later dood geboren werd en door het ziekenhuis personeel afgevoerd werd zonder dat Isa het gezien had, toen raakte Isa ernstig in verwarring.

Waar het was kan Isa zich niet meer herinneren, maar ergens zag zij ongeboren kalveren op sterk water, in grote, glazen potten en toen begonnen de nachtmerries waarbij ze gillend wegholde en van haar eigen gillen wakker werd, al een heel eind verwijdert van haar kamer, soms zelfs buiten in de donkere nacht, wat minstens zo beangstigend was als de droom over het inelkaargedoken lijk in de vloeistof.

Rond die tijd begon Isa goudvissen in kommen te houden, tekende ze iedere dag de waterpeststengel en hoever die gegroeid was door het zonlicht dat door het raam naar binnenviel, en tekende ze de gouden vis die rustig rondjes zwom en zijn eten at. Wanneer deze goudvissen stierven, kon Isa huilen maar om het verlies van haar broertje heeft ze nooit een traan gelaten.

Noor