Noor ken ik al ongeveer twintig jaar. Ietsje meer.
We schreven al gedichtjes voor elkaar toen we nog op de lagere school zaten en daarbij was ze toen al bezig aan haar eerste boek.
Eigenlijk doen we al jaren dezelfde dingen, op een compleet andere manier.

Goed.
Genoeg.
Ter zake.
Mijn arm doet zulke pijn dat ik even een weekje stop.
Ik wil helemaal niet een weekje stoppen, maar het moet.
Goed.
Vandaag op de fiets zat ik me zorgen te maken.
Tot ik ineens een oplossing bedacht.
Noor!

Evenzo: woensdag ga ik met haar en Eefa (het derde lid van onze wat-kennen-we-elkaar-toch-lang!-hoe-lang?-is-het-alweer-twintig-
geweest?-club) eten en dan draagt ze het weer over aan mij en mijn geheel gerenoveerde arm.
Een gouwe!
Hoezee!
Juicht allen!

Noor komt gastwebloggen!

(En lief zijn, jullie!)