Toen ik Mike over onderstaand stukje vertelde (Denkt een schrijver dat hij gelezen wil worden?), zei hij: 'Doe toch niet zo moeilijk.'
Daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Dus bij deze het volgende stukje.

Kennen jullie deze al: Der himmel über Berlin.
Dit is mijn lievelings film.
Even citeren:

Kind: Was machst du denn da?
Damiel: Ich sitze.
Kind: Bist du traurig?
Damiel: Nein.
Kind: Bist du krank?
Damiel: Ja.
Kind: Was hast du denn?
Damiel: Mangel.
Kind: Ach so.
Damiel (strikt ondertussen veter): Ein doppelte Knote ist das einzige das häld.

Ik zag deze film voor het eerst toen ik met het meisje dodhbs in het filmhuis werkte, op donderdag avond, wanneer de klassiekers draaiden. Wij hebben heel veel rare films gezien in dat filmhuis. En daarna dronken we één Belgisch biertje en daarna stapten we op mijn Yamaha FS1 en reden we naar huis. Ik deed net alsof we niet op een brommer zaten maar op een motor en ik reed midden op de verlaten weg die 'Het gebroken Slot' heet. Die heet zo vanwege de ruïne die daar staat, waar nog een mooie legende bij hoort. Over die legende heb ik toen ik zeventien was een verhaal geschreven en naar Grasduinen gestuurd, die mij vervolgens duizend gulden gaven, waarna ik gestopt ben met tomaten plukken en deze auto heb gekocht:

Maar dan in het gifgroen.
Nog geen week nadat ik achttien werd, haalde ik mijn rijbewijs en reed ik in die auto.
Hij heeft het begeven. Maar hij staat nog steeds onder een zeiltje in de tuin.
Mocht ik ooit rijk worden, dan laat ik hem opknappen. Ik hou heel veel van die auto.
Ik heb over zijn roemloos wegrotten nog ergens een verhaaltje liggen. Eens kijken of ik dat nog vinden kan.

Jazeker, hier is ie:

Noor

Het einde van Nederland; voor wie nog nooit in Duitsland is geweest het einde van de wereld. De grens ligt als een afgrond ergens in de bossen. Mijn fiets tobt zich door de kuilen van het zandpad. Ik stap af als het pad loodrecht een steilrand op loopt. Eenmaal boven zie ik een hutje staan. Het is gebouwd van planken die eerder een tuinhuisje vormden. Het past niet overal, het kiert. De verf bladdert. Ik open de deur. Daar staat hij toch, met zijn kontje: mijn coupe, mijn oldtimer. Ik geef hem een kusje. 'Tijd niet gezien, schat.'

Er ligt stof op, bladeren, er staan afdrukken van kattenpootjes over de volle lengte van het dak. Als ik met mijn vingers over de lak poets, komt de gifgroene kleur in volle gemeenheid weer tevoorschijn.

Van binnen lijkt hij niets verandert, maar het doosje sigaren op de achterbank was ik alweer vergeten en brengt herinneringen terug van de laatste rit: vrienden op mijn achterbank, de regen en de kou van toen.

Ik ga erin zitten, achter het stuur. De auto stinkt ontzettend. Ik draai het raampje open om te kunnen ademen. Alles schimmelt. Onder het gaspedaal zit een mycelium van wel twee voetafdrukken groot. Wit, eindeloos vertakt met een regelmaat die nauwelijks natuurlijk aandoet, wel beeldschoon, zeker op het volledig zwarte interieur van de auto. Op de versnellingspook zitten toefjes schimmels, vol vochtdruppels, als schapen in de morgen.

Dit stukje schreef ik waarschijnlijk in 1999. De auto is er momenteel erger aan toe.

Noor