Mijn zoon van vier is hard gevallen en een beetje kapot, maar mijn moeder lijmt hem vakkundig met een ijsje.
Zo. Dat was het dan. Over twee uur geef ik het weblog weer terug aan het meisje dodhbs. Dit is mijn laatste stukje.
Een alinea uit Istanbul, van Orhan Pamuk:
Weemoed is niet precies een moment van transparantie, hij versluiert de werkelijkheid juist, zodat we er makkelijker mee overweg kunnen, en in dat opzicht valt hij best te vergelijken met de stoom van een ketel theewater die op een koude winterdag op he vuur staat te koken, waardoor de ruiten beslaan. Ik kies dit voorbeeld ook omdat beslagen ramen weemoed in me oproepen. Ik vind het nog steeds heel prettig om naar zo'n beslagen raam te kijken, op te staan en met mijn vinger iets op de ruit te tekenen. Want dat heeft praten over weemoed ook. Door met mijn vinger op de beslagen ruit te tekenen en te schrijven verdrijf ik ontspannen mijn weemoed, en na al dit geschrijf en geteken kan ik het raam schoonvegen en het landschap zien. Maar uiteindelijk vindt een mens ook het landschap weemoedig.
Dahag allemaal!
Noor
Daaag Noor. Bedankt voor je mooie, ontroerende verhalen. Nu heb ik Noor nog steeds nooit gezien, maar weet ik wel beter over wie Anna het heeft als ze over je praat. Daaag Noor
Dahaag Noor! Leuk dat je er was, en jammer dat je al weer weg gaat. Bedankt voor je boek ook!
Daag Noor, dank je wel voor je mooie schrijfsels.
Ennu, fijn dat je er (bijna) weer bent meisje. Hoop dat het beter gaat met je heule zielige arm. Ben benieuwd hoe het met hooiman is.
"En uiteindelijk vindt een mens ook het landschap weemoedig."
Beslaan we, en tekenen vervolgens onze weg naar het nieuwe landschap.
En zo gaat het maar door en door en door.
Dag Noor!
Have fun in je nieuwe landschap.
Wanneer ben je jarig? Je moet een eigen log, zoveel is duidelijk.
Alhoewel zeer verknocht aan het meisje, was je een waardige tijdelijke vervangster Noor!