- De vierkante magnetronbak is het minst geschikt, qua drinken.
- Tijdens een les keek ik naar links en zag ik Nas koffie uit de dop van de melkpoederbus drinken.
- Rob trof ik aan achter de pc met een sapkan koffie waar een rietje uitstak.
- Woordenaar tipte me op deze. Waarvoor dank. Ik ben bang dat de onderstaande handeling bij ons deze week ook al een keer gebeurd is. Ultieme coolheid: my peers, helemaal qua Bill Murray-heid.
Me dunkt.
De hooiman en ik liggen op de bank.
We kijken een film.
"Heus", zeg ik "geen ijs meer. Ik word nog moddervet."
Ik ga zo naar bed.
Het is laat en we lopen over straat.
"En dan sta ik op en dan bak ik een ei", zegt de hooiman.
Het is nog warm.
"Ik heb heel niemand nodig", zeg ik "en jij ook niet."
"Ik kan zelf prima eieren bakken."
"Ik ga echt zo slapen", zeg ik "ik val bijna om."
"Ik begin graag zinnen met ik."
"Ik ook."
We lopen langs een terras en ik luister naar het geroezemoes. En ik denk aan dat ik dat geluid altijd toen ik klein was in koortsdromen hoorde, maar dan heel hard.
Dat was toen.
Ik denk dat het toen begon.
Al die ruis.
"Volgens mij wordt het een global warming-zomer", zeg ik.
"Laten we het hopen", zegt de hooiman.
Maar nu is nu en ik loop met de hooiman op de stoep.
De hooiman en ik zitten op een terras. Het is laat. Nog steeds. Maar nu wat meer.
"Ik kwam gisteren in de bus tot de conclusie dat het leven gewoon een grote brei van ongelukkig zijn is, en dat ik mezelf afleid met iets van neuroses, zoiets als plezier en verliefd worden", zegt de hooiman "en dat ik hier met je bier zit te drinken is maar gewoon een opvulling van mijn grootse gevoel van kutheid."
"Je roezemoest", zeg ik "Plato zei ooit dat verliefdheid een ernstige vorm van krankzinnigheid is."
"Ooit is nogal een breed begrip, als je het over Plato hebt", zegt de hooiman.
"Roezemoes is ook een breed begrip", zeg ik.
"Wie heeft dat woord in hemelsnaam ooit bedacht?"
"Plato?"
"Nee, roezemoes."
De hooiman zucht.
"Heb je plezier?", vraag ik.
"Natuurlijk. Als ik met jou zo zit."
"Ben je verliefd?"
"Ooit was ik het wel", zegt de hooiman "maar nu weet ik niet meer. Ik zit gewoon achter de vrouwtjes aan, maar ik weet niet wat ik er mee moet. Al dat gedoe. En dat gemis. Als het over is."
"Als je niets hebt, gaat het ook niet over."
"Nee."
"Ik vind het prima in mijn eentje."
"Ik ook," zegt de hooiman.
"Volgens mij ben ik altijd verliefd geweest. Op de vrienden van mijn broer, op de jongens in mijn klas, op de jongens die altijd met ons meefietsten als we naar de kroeg gingen toen ik nog in Limburg woonde. Het gonst. Altijd."
"Altijd maakt niks."
"Nee."
"Dus."
"Dus niks", zeg ik "ik neem dat gevoel nooit meer serieus."
"Je bent geschift."
"Ja. Nee, verliefd zijn is een neurose. Kinderen willen is een neurose."
"Dat zeggen alleen vrouwen zonder kinderen."
"Ooit", zeg ik "zeiden zij dat ook."
De hooiman en ik zitten op het stoepje. Het is nog later.
Ik steek een sigaret op. Ik heb teveel bier gedronken.
We kijken naar de mensen die uit de kroeg om de hoek voorbij lopen.
"Roken en lopen staat echt heel erg stom", zegt de hooiman.
"Ik heb het koud", zeg ik en ik trap mijn sigaret uit.
De hooiman zet een glaasje water op mijn nachtkastje.
"Ik vind drie dekens wel erg veel, zo in een global-lente."
"Ik weet ook niet op wie ik nu loop te wachten", zeg ik.
"Ik weet het ook niet. Wist ik het maar."
"Ik weet ook niet wat ik met mezelf aan moet."
"Ik weet het ook niet", zegt de hooiman.
"Wist je het maar", zeg ik.
"Ik vind dat je met ik moet beginnen", zegt de hooiman.
"Ik wou dat je het wist."
"Ik ga naar huis."
"Ik vind dat echt helemaal niet erg", zeg ik.
"Ik ga toch", zegt de hooiman.
De hooiman dekt me toe en ik krijg een kus op mijn voorhoofd.
Hij draait de lichten uit en sluit de deur achter zich.
Loopt door de gang.
"Ik ga wè-heg!", roept hij heel hard.
"Ik vind dat goe-hoed!", roep ik terug.
Hij trekt de voordeur dicht.
En door het slaapkamerraam hoor ik zijn voetstappen verdwijnen in de stemmen op straat.
Sinds de geleidelijke, edoch mysterieuze verdwijning van ál onze koffiemokken, zijn wij in ons schrijfhok gedwongen tot het creatief omgaan met het begrip 'mok'.
Fig. 12.3 De magnetronbak als koffiemok
Vandaar vandaag uit de serie Creatief met Mokken
(niet te verwarren met Creatief met Mopperen)
aflevering 14:
de Magnetronbak
Mijn buurman draait afwisselend Catatonia (spreaking of a blast from the past!) en ACDC.
Gisteren wisselde hij the Lemonheads af met bloody Shania Twain.
Hoe wordt iemand zo?!
Om negen uur zaten huisgenote en ik al op het stoepje.
Met biologische roosvicee en koffie in kop met schotel, boterhammen met ouwe kaas op een 100% plastieken designschaaal. Te kijken naar het verkeer en te zwaaien naar de overbuurvrouw.
En zoals gewoonlijk te praten over 't leeven en de wereld.
Totdat we zuchtten en staarden en er op dat moment een enorme vrachtwagen voorbij reed.
De dikke chauffeur keek met opengevallen kaak uit het raampje, een bruine elleboog hing over het kozijn (noem je dat in een truck ook een kozijn?).
We hebben dus een besluit gemaakt.
We laten ons omscholen tot trucker.
En dan rij'en we de hele dag achter elkaar aan op de snelweg.
En toeteren we, zoals alleen vrachtwagenchauffeurs dat kunnen.
Haal ik haar in tijdens de spits en roep ik "koffie?" door een bakkie.
Ik had al jaren niet meer aan een slot zoals op de foto gedacht.
Niet dat dat een ramp is, ik bedoel, een slot is een slot en vooral een slot als dees' is in wezen niet belangrijk. Ware het niet, dat 't me herinnerde aan mijn vaders racefiets, die ook zo'n slot had.
En dat ik, terugdenkend aan mijn vaders fiets, mij een soortgelijk slot alleen maar herinner bezichtigd vanaf ooghoogte.
Mijn tantes hadden dus toch gelijk toen ze me in mijn wangen knepen, mijn gezicht schudden en riepen van "wat ben je weer gegroeid."
En nu ben ik uitgegroeid, zijn mijn tantes dood en staat er een racefiets in de gang.
Op mijn knieën heb ik een foto gemaakt met mijn nieuwe camera en zojuist heb ik de foto op maat gesneden op mijn laptop. Heb ik gehuild aan mijn mobiele telefoon, omdat ik zo wanhopig word van mijn arm.
Luiden de klokken van de kerk.
Staat de dvd-speler op pauze.
Zijn nu alle badkamerspiegels op ooghoogte.
~ of: hoe Babs en ik aan de hand van een bakje houmous het bestaan van een god verklaarden~
"Ik snap niet dat ik ooit een leven had, waarin ik at, zonder dit spul."
"Ik weet het, ik weet het, ik weet het."
Babiche en ik aten.
We zuchtten.
"Zelfs na een kuub van dit spul is het nog goddelijk."
"Goddelijk."
"Alleen een god kan dit spul gemaakt hebben."
"Het moet wel een god zijn geweest."
"Het kan niet anders."
"Nee."
"Ja."
Een stilte viel.
En daar spleet de hemel open.
Gezang en trompetgeschal klonk.
We waren er uit.
God bestaat.
En naar aanleiding van de oorsprong van houmous komt god logischerwijs dus wel degelijk uit het Midden Oosten.
(Vette pech, dus, voor de christenen en dolle pret, dus, voor de zelfmoordcommando's, die zich tóch mogen omringen met de beloofde twintig maagden -of druiven, daar valt schijnbaar in de vertaling nog over te twisten-).
ANNA
Heeft hij blauwe
Nee, wacht,
Bruine?
Nee.
Wacht.
Ik bedoel.
Ik voel het al.
Als in: ik weet niet waar de klepel.
Iets met een vorm.
Ik krijg iets door.
Ho!
MARIA
Je stelt de verkeerde vragen.
ANNA
Ik moet toch even na mogen denken?
Waarom mag ik niet nadenken?
MARIA
Je moet gewoon vragen.
ANNA
Gewoon vragen?
Gewoon?
Ik ga niet zomaar wat vragen en dan verliezen.
MARIA
Ik heb de regels niet gemaakt.
Nou, vragen.
ANNA
Als jij het zo goed weet, dan begin jij maar.
MARIA
Heeft hij groene ogen?
ANNA
Nou vraag je dus net de vraag die ik ook wilde vragen.
Dan telt die niet meer.
MARIA
Jij deed moeilijk.
Ht is nu mijn vraag en als ik daar eerder antwoord op heb dan heb jij pech.
We kunnen niet allemaal winnen.
ANNA
Nee.
MARIA
Juist.
ANNA
Nee, ik bedoel nee als in nee, hij heeft geen groene ogen.
MARIA
Oh.
ANNA
Heeft hij groene ogen?
MARIA
Ja.
ANNA
Ik zei toch dat ik het al wist.
MARIA
Ja, jij wel.
ANNA
Lange gekrulde wimpers.
Rook.
Wolken op de achtergrond.
MARIA
Ik denk.
Volgens mij moeten we stoppen.
Dit gaat niet goed.
ANNA
Ik hoor trompetgeschal.
MARIA
Ik weet niet meer of je het goed hebt.
Niemand weet dat.
Jij ook niet.
Hoe hij eruit ziet.
ANNA
Een groot groen oog.
In een driehoek.
In een driehoek?
Zegge!
Is het goed?
MARIA
Stoppen.
ANNA
Is het goed?
Jij wilde dit spel dan moet jij ook zeggen of het goed is of niet.
ANNA
Ik dans met mijn ogen dicht.
Daar kan ik jou echt niet bij hebben.
Dan denk ik steeds dat je kijkt.
BORIS
Als je schuifelt kijk je over de schouder.
ANNA
Weet je nog, vroeger?
BORIS
Ik heb al zo lang niet meer geschuifeld.
Je hebt mooie schouders.
ANNA
Ik heb ooit het kleinste jongetje in mijn klas, tijdens een fuif in de garage onder zijn oksels opgepakt en op een kratje gezet.
Toen dronken we nog geen bier.
BORIS
Ik mis het schuifelen.
ANNA
Ik ook.
Dan mocht je iemand een heel liedje vasthouden.
BORIS
Drie minuten.
ANNA
Waarom zijn we daar ooit mee opgehouden?
BORIS
Je hebt goeie schouders om een hoofd op te leggen.
ANNA
Dat was vroeger.
Nu zijn ze alleen maar goed om me aan vast te pakken en door elkaar te schudden.
BORIS
Ik zal je nooit door elkaar schudden.
ANNA
Dat heb je al lang gedaan.
BORIS
Zullen we dansen?
ANNA
Ik dacht.
BORIS
Ik hou je vast.
ANNA
Ik dacht.
BORIS
Als je het niet weet, moet je je mond houden.
Uitgaande sms om 12 uur 40, nadat ik gisternacht door Jnnk rond 1 uur 13 het tweede album van the Sundays in mijn handen gedrukt kreeg onder de woorden: "hier hou maar, vind ik niks an", terwijl P de DJ "als je het eerste album hebt, heb je ze allemaal" zei, ging als volgt:
Waarde Jnnk, P: ik ben er uit. Ik hou met hart en ziel van the Sundays. Al maken ze nog zestien keer dezelfde plaat.
Inkomende sms om 12 uur 42:
Hanneke; Jnnk! Ik hou gewoon van een boterham met pindakaas en aardbeienjam, ook al is dat een weinig banaal. Een groet, P.
Roy Santiago en het meisje dat op dinsdag het bier schenkt zijn nogal digitaal bezig
Maar we dronken ook g'woon bier, heur. Daar bij Jnnk op de bank. Het was niet dat we écht nerds waren. Zijn. Ik bedoel. We hebben heus wel een bepaald soort van coolness. Ofzo. Shizzl. Enzo.
"Ik geloof dat het vandaag gaat regenen", zeg ik tegen de hooiman aan de telefoon.
"Maar dan kunnen we toch nog wel wandelen?", zegt de hooiman.
Ik heb de hooiman al weken niet gezien. Ik had namelijk pijn aan mijn arm en daarom was ik moe. En als ik moe ben dan praat ik niet graag.
De hooiman houdt er niet van als ik stil ben.
"Ik bedoel, je hoeft niks te zeggen", zegt de hooiman.
De hooiman mist me.
"Ik mis je gewoon een beetje", zegt hij.
Het is even stil.
"Ik bedoel", zegt hij.
Ik denk dat er maar weinig mensen zijn waarvan ik zoveel hou als van de hooiman.
"Ik heb je ook gemist", zeg ik aan de telefoon
De hooiman en ik lopen over straat.
We wandelen.
En we praten over de liefde. Dat is immers wat we doen, de hooiman en ik, praten over de liefde. En de hooiman voelt zich alleen, dus praten we over missen. Missen is immers het thema de laatste tijd, is het niet?
"Ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets mist", zeg ik "al mijn hele leven. Ik zou zo graag willen dat iemand me redt."
"Al die liefdadigheid" zegt de hooiman "altijd dat gegeef en geneem. Die dagen dat ik je bel en je er niet bent, dan ben ik daar maar, alleen. Zo ga je niet met mensen om. Zo ga je niet met mij om."
Ik denk niet dat de hooiman het snapt, maar ik begrijp waar hij het over heeft.
Ik buig mijn hoofd.
"Zo ga je niet met mensen om" zegt de hooiman "ik ga je niet redden. Ik ben gewoon hier en dit is wat ik ben. Zie je dat dan niet?"
"Ik bedoel", zeg ik.
"Meer dan dit is er niet", zegt hij en hij slaat op zijn smalle bovenbenen.
"Jouw lijf is veel te groot voor je handen", zeg ik "daar moet je niet op kloppen. Dat is zo al goed. Dat klopt wel. Al die herrie."
Ik staar naar mijn voeten.
En ik weet het wel.
Hij laat me niet alleen.
Maar hij zal me ook niet redden
Wanneer komt er nou eens iemand die me redden zal?
"Ik geloof dat het vandaag gaat regenen", zegt de hooiman en hij pakt mijn arm vast.
Dat doet pijn.
"Auw", zeg ik.
De hooiman kijkt me aan.
"Ik weet ook niet wie je kan redden, maar ik moet nog naar de Albert Heijn en het is goed met jou."
"Niet", zeg ik "en je doet me pijn."
Hij laat los.
Hij gaat.
Ik sta alleen op straat en ik schop tegen een blikje.
"Dat is niet hoe je met mensen omgaat", zeg ik tegen mezelf "of met vrienden."
Ik denk dat het gaat regenen.
Het gaat regenen.
Laat het alsjeblieft regenen.
I cried myself to sleep last night
And the ghost of Carl, he approached my window
I was hypnotized, I was asked
To improvise
On the attitude, the regret
Of a thousand centuries of death
Even with the heart of terror and the superstitious wearer
I am riding all alone
I am writing all alone
Even in my best condition, counting all the superstition
I am riding all alone
I am running all alone
And we laughed at the beatitudes of a thousand lines
We were asked at the attitudes
They reminded us of death
Even with the rest belated, everything is antiquated
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?
Even in his heart the Devil has to know the water level
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?
And I cried myself to sleep last night
For the Earth, and materials, they may sound just right to me
Even with the rest belated, everything is antiquated
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?
Even in his heart the Devil has to know the water level
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?
Een zwijgend stel zit aan tafel. Ze wachten op hun lunch. De man sopt zijn theezakje in zijn kopje. De vrouw buigt voorover en zegt iets tegen hem. Zonder mimiek, zonder haar zonnebril af te nemen. De man knikt en zwijgt.
Ze zwijgen, ze zwijgen.
Als de lunch wordt geserveerd eten ze hun kleurig opgemaakte borden leeg. Ze kijken naar de messen en de vorken die op hun borden tikken.
Simultaan volgen hun ogen hoe het brood en ei opstijgt en naar hun mond vertrekt, totdat neus en wang de vork uit het zicht nemen. Gelijktijdig, als twee synchroondansers die hun dans uitvoeren. Ze dragen allebei dezelfde kleur groen, hun ogen stram gefixeerd op hun eigen doel.
Voed mij.
Voed mij.
Ze kauwen.
Ik vraag me af of ze proeven.
2. Integraal meegeschreven met twee dames
DAME I
Wokken, dat is helemaal in.
OUDE DAME II
Ja!
En wat moet ik nu?
Wat moet ik?
Wat moet ik met al die pannen?
Zeg me dat dan eens!
OUDE DAME I
Bij mij past het net.
OUDE DAME II
Wat moet ik met al die pannen?
OUDE DAME I
Wokken.
Eigenlijk.
Maar ja, bij mij past het net.
3. Ik schrijf
Tafel 3
BORIS
Heb ik je vandaag al een verteld hoe blij ik met je ben?
Ik denk dat je gereserveerd bent.
Gereserveerd voor meer dan je nu kan.
ANNA
Ik ben gereserveerd voor de dood.
Tafel 2
MAARTEN
De stilte tussen jou en mij staat als een delftsblauwe vaas tussen ons in.
MARIA
Mijn god, Boris, lul niet.
MAARTEN
Ik heb ooit gezegd dat ze me een nekschot mochten geven als ik ooit deel uit zou maken van een zwijgend stel op een terras. Dat een broodje kauwt alsof er aan plezier niets meer in hun leven is dan dat. Het kauwen van een broodje tonijn.
En stinkt hij uit zijn mond naar vis uit blik.
In tegenstelling tot destijds.
Toen rook hij naar ouwe sigaretten en kut.
MARIA
Ik begrijp niet wat ouwe sigaretten en kut met delftsblauw te maken hebben.
MAARTEN
Het gaat om het principe.
MARIA
Ik hou niet van manke vergelijkingen.
MAARTEN
Uit principe.
MARIA
Ja.
MAARTEN
Dit is wat ik bedoel.
MARIA
We zwijgen al niet meer.
MAARTEN
Is dit een ruzie?
MARIA
Is dat erg?
Een ruzie?
MAARTEN
In principe.
Tafel 1
Soms is het begin een eind.
In het echte leven ben ik een uitzondering. In een boek ben ik een cliché.
Ik schrijf dit op.
Ziet u?
Ik schrijf en hier ben ik ineens.
Hier ben ik.
Met mijn lange armen.
Van mijn schouder langs mijn bovenarm en via mijn ellepijp, pols, knokkels, mijn vingertoppen naar de inkt die uit de punt van mijn pen stroomt.
Hier ben ik.
Ik denk deze woorden en zet mijn pezen en spieren aan zodat ze schrijven.
Hier ben ik.
ANNA
Ik was bang dat ik niet meer achter de computer zou mogen.
DOKTER
Ik kan wel zeggen dat je het niet mag, maar je doet het toch wel.
Hoe wist ze dat nou?
Dat ik toch wel achter de computer zou zijn gaan zitten?
Hoe?
Zodoende thuis meteen achter de pc gekropen.
Heb een log voor Noor in elkaar gedraaid (url zo gauw mogelijk).
Dat is het minste!
Zulks een fijne stukjes!
Had gerust nog een jaar weg kunnen blijven. Ware het niet dat ik af en toe door het plafond schoot wegens opgekropte weblogstukjes. Maar ach, die zijn op moment van schrijven allemaal alweer vervlogen.
Nu kijk ik Something's gotta give.
Gutteguttegut, zoals Diane Keaton huilt!
Vreselijk!
En het erge is, dat ik dat ook zo brul-met-kwijldraad bij een gebroken hart.
Zo af en toe hang ik mijn slappe handje in een sjaal om m'n nek.
Ik ga heel veel klagen de komende weken, kunnen jullie dat aan?
Ach.
Nee.
Het valt wel mee.
Nu nog iemand die de knopen er uit kneedt en ik ben weer helemaal het vrouwtje.
Mijn zoon van vier is hard gevallen en een beetje kapot, maar mijn moeder lijmt hem vakkundig met een ijsje.
Zo. Dat was het dan. Over twee uur geef ik het weblog weer terug aan het meisje dodhbs. Dit is mijn laatste stukje.
Een alinea uit Istanbul, van Orhan Pamuk:
Weemoed is niet precies een moment van transparantie, hij versluiert de werkelijkheid juist, zodat we er makkelijker mee overweg kunnen, en in dat opzicht valt hij best te vergelijken met de stoom van een ketel theewater die op een koude winterdag op he vuur staat te koken, waardoor de ruiten beslaan. Ik kies dit voorbeeld ook omdat beslagen ramen weemoed in me oproepen. Ik vind het nog steeds heel prettig om naar zo'n beslagen raam te kijken, op te staan en met mijn vinger iets op de ruit te tekenen. Want dat heeft praten over weemoed ook. Door met mijn vinger op de beslagen ruit te tekenen en te schrijven verdrijf ik ontspannen mijn weemoed, en na al dit geschrijf en geteken kan ik het raam schoonvegen en het landschap zien. Maar uiteindelijk vindt een mens ook het landschap weemoedig.
Isa ontwijkt het speelplein van de lagere school omdat ze bang is voor kinderen. Bang ze naar haar zullen kijken, bang dat ze iets zullen zeggen. Ze heeft zelf geen kinderen. Ze gaat niet meer op bezoek bij kennissen die kinderen krijgen. Toen ze nog een jong meisje was, paste ze zelfs nooit op de kinderen van de buren want ze was al bang voor kinderen toen ze zelf nog een kind was. Als klein meisje zat ze bij haar ouders heel stil in een hoekje en bouwde daar een mini-universum van fietskogeltjes. Ze maakte een grondwet voor hen en vertelde uitgebreid hoe zij geacht werden om de magneten heen te leven, die ze verspreidde in het mini-universum. Wanneer de kogeltjes zich niet aan de wet hielden, eindigden ze vastgezogen aan die magneten, soms met vijf of zes aan elkaar.
Als er kinderen op televisie zijn, of in films, voelt Isa zich als iemand die vergeten is de badkamerdeur op slot te doen en net als zij zich helemaal uitgekleed heeft, of net als zij met haar broek omlaag op de wc zit, komt per ongeluk een ongenode gast binnen.
Erger is het als er iets vreselijks gebeurt met het kind in de film. Als zij in gevaar zijn of sterven is het alsof iemand een mes in een pak limonade steekt, waarna het klokkend leeggutst. Isa zelf is als het limonade pak, haar kartonnen borstkas klokt met schokken, en uit haar ogen gutst de zoute limonade.
Het begon toen Isa zelf bijna moeder werd. Ze was nog maar een heel klein meisje maar haar moeder was zwanger en vanaf het moment dat moeder over het geheime leven in haar buik vertelde, voelde Isa zich zo heftig in blijde verwachting als een zwangere vrouw zich maar voelen kan en toen het kind niet goed groeien wilde, en na een half jaar geen teken van leven meer gaf, en enkele dagen later dood geboren werd en door het ziekenhuis personeel afgevoerd werd zonder dat Isa het gezien had, toen raakte Isa ernstig in verwarring.
Waar het was kan Isa zich niet meer herinneren, maar ergens zag zij ongeboren kalveren op sterk water, in grote, glazen potten en toen begonnen de nachtmerries waarbij ze gillend wegholde en van haar eigen gillen wakker werd, al een heel eind verwijdert van haar kamer, soms zelfs buiten in de donkere nacht, wat minstens zo beangstigend was als de droom over het inelkaargedoken lijk in de vloeistof.
Rond die tijd begon Isa goudvissen in kommen te houden, tekende ze iedere dag de waterpeststengel en hoever die gegroeid was door het zonlicht dat door het raam naar binnenviel, en tekende ze de gouden vis die rustig rondjes zwom en zijn eten at. Wanneer deze goudvissen stierven, kon Isa huilen maar om het verlies van haar broertje heeft ze nooit een traan gelaten.
Er is een oceanograaf geweest die een camera bijna vijfduizend meter diep in de eeuwige duisternis van de zee heeft laten zakken. Toen de films waren ontwikkeld toonden ze voetafdrukken op de zeebodem, afkomstig van een onbekend maar naar men aanneemt rechtop lopend en mensachtig creatuur. Men sprak van 'de verschikkelijke zeeman', naar analogie van diens tegenvoeter, duizenden kilometers verderop, duizenden meters hogerop: 'de verschrikkelijke sneeuwman': - deze zou huizen in het hooggebergte van de Himalaya, waar men zijn geheimzinnige voetafdrukken zou hebben aangetroffen in de eeuwige sneeuw.
Die voetsporen op de bodem van de diepzee, - ik stel me voor dat ze van een schrijver zijn, die daar rondscharrelt in een nog onbeschreven en nog door niemand anders betreden wereld, dol van de duisternis en de chaos die hij om zich heen ontwaart en even dol van het besef dat hij die donkerte en chaos zal moeten beschrijven. Ik stel mij voor dat het mijn voetafdrukken zijn...
Toen ik Mike over onderstaand stukje vertelde (Denkt een schrijver dat hij gelezen wil worden?), zei hij: 'Doe toch niet zo moeilijk.'
Daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Dus bij deze het volgende stukje.
Kind: Was machst du denn da?
Damiel: Ich sitze.
Kind: Bist du traurig?
Damiel: Nein.
Kind: Bist du krank?
Damiel: Ja.
Kind: Was hast du denn?
Damiel: Mangel.
Kind: Ach so.
Damiel (strikt ondertussen veter): Ein doppelte Knote ist das einzige das häld.
Ik zag deze film voor het eerst toen ik met het meisje dodhbs in het filmhuis werkte, op donderdag avond, wanneer de klassiekers draaiden. Wij hebben heel veel rare films gezien in dat filmhuis. En daarna dronken we één Belgisch biertje en daarna stapten we op mijn Yamaha FS1 en reden we naar huis. Ik deed net alsof we niet op een brommer zaten maar op een motor en ik reed midden op de verlaten weg die 'Het gebroken Slot' heet. Die heet zo vanwege de ruïne die daar staat, waar nog een mooie legende bij hoort. Over die legende heb ik toen ik zeventien was een verhaal geschreven en naar Grasduinen gestuurd, die mij vervolgens duizend gulden gaven, waarna ik gestopt ben met tomaten plukken en deze auto heb gekocht:
Maar dan in het gifgroen.
Nog geen week nadat ik achttien werd, haalde ik mijn rijbewijs en reed ik in die auto.
Hij heeft het begeven. Maar hij staat nog steeds onder een zeiltje in de tuin.
Mocht ik ooit rijk worden, dan laat ik hem opknappen. Ik hou heel veel van die auto.
Ik heb over zijn roemloos wegrotten nog ergens een verhaaltje liggen. Eens kijken of ik dat nog vinden kan.
Jazeker, hier is ie:
Noor
Het einde van Nederland; voor wie nog nooit in Duitsland is geweest het einde van de wereld. De grens ligt als een afgrond ergens in de bossen. Mijn fiets tobt zich door de kuilen van het zandpad. Ik stap af als het pad loodrecht een steilrand op loopt. Eenmaal boven zie ik een hutje staan. Het is gebouwd van planken die eerder een tuinhuisje vormden. Het past niet overal, het kiert. De verf bladdert. Ik open de deur. Daar staat hij toch, met zijn kontje: mijn coupe, mijn oldtimer. Ik geef hem een kusje. 'Tijd niet gezien, schat.'
Er ligt stof op, bladeren, er staan afdrukken van kattenpootjes over de volle lengte van het dak. Als ik met mijn vingers over de lak poets, komt de gifgroene kleur in volle gemeenheid weer tevoorschijn.
Van binnen lijkt hij niets verandert, maar het doosje sigaren op de achterbank was ik alweer vergeten en brengt herinneringen terug van de laatste rit: vrienden op mijn achterbank, de regen en de kou van toen.
Ik ga erin zitten, achter het stuur. De auto stinkt ontzettend. Ik draai het raampje open om te kunnen ademen. Alles schimmelt. Onder het gaspedaal zit een mycelium van wel twee voetafdrukken groot. Wit, eindeloos vertakt met een regelmaat die nauwelijks natuurlijk aandoet, wel beeldschoon, zeker op het volledig zwarte interieur van de auto. Op de versnellingspook zitten toefjes schimmels, vol vochtdruppels, als schapen in de morgen.
Dit stukje schreef ik waarschijnlijk in 1999. De auto is er momenteel erger aan toe.
Het is wat, zo'n weblog. Iedere keer als ik een stuk plaats, vraag ik me af: Schrijven is leuk maar waarom zou ik het aan anderen laten lezen?
Willen we applaus, Anna, of zouden we geld willen voor wat we schrijven?
Zbigniew Herbert schrijft: 'Maar de maan is de maan ook zonder sonate.'
Het is niet echt alsof de maan ontploft wanneer mijn gedicht over de maan mislukt. En hij blijft ook niet langer hangen als het gedicht wel lukt. Het gaat niet om algemeen nut of zo.
Hemingway citeert in 'Amerikaan in Parijs' Evan Shipman, 'die een heel goed dichter was en zich er niets van aantrok of zijn gedichten ooit uitgegeven zouden worden': 'De volkomen pretentieloze schrijver en het waarlijk goede onuitgegeven gedicht zijn de dingen die we in onze tijd het meeste missen.'
Ik zie bij muzikanten: er is niets zo schadelijk voor het plezier in muziek als overtollig succes en overtollig geld. Of te weinig succes en te weinig geld. Nick Cave in Darker with the day: 'I thought of friends who had died of exposure and I remembered other ones who had died from the lack of it.' Ik weet niet over wie hij het hier heeft, maar als ik het hoor moet ik altijd aan ongelukkige muzikanten denken.
Hemingway beschrijft in 'Amerikaan in Parijs' hoe hij rijk, succesvol en depressief wordt en hij eindigt met een herinnering: 'Maar zo was Parijs in de vroege dagen toen we erg arm en erg gelukkig waren.'
We komen nergens met dat geschrijf. Niet als het niet lukt en ook niet als het wel lukt.
Pak hem beet 900 jaar voor Christus, werd Salomo koning van Israël. Maar hij was jong en onzeker en hij durfde niet zo goed. God komt naar hem toe en zegt: 'Vraag; wat zal Ik u geven?'
Een beetje het Aladin en de lamp verhaal, maar dan met 1 wens in plaats van 3.
Salomo antwoordt: 'Geef dan uw knecht een opmerkzaam hart, opdat hij uw volk richte, door te onderscheiden tussen goed en kwaad, want wie zou in staat zijn dit uw talrijk volk te richten?'
En dan God: 'Zie, ik geef u een wijs en verstandig hart, zodat uws gelijke voor u niet geweest is, noch na u op zal opstaan. En ook wat gij niet gevraagd hebt, geef Ik u, zowel rijkdom als eer, zodat onder de koningen uws gelijke niet zal zijn in al uw dagen.'
1 koningen 3, vers 5 - 13
Salomo krijgt het allemaal. Hij wordt rijker dan Dagobert Duck, hij wordt zo beroemd dat de koningin van Seba uit pure mediageilheid een jaar lang op visite blijft, hij heeft ongeveer duizend vrouwen en bijvrouwen, het koninkrijk Israël is op zijn absolute hoogtepunt en hij schrijft twaalf briljante hoofdstukken in de grootste bestseller aller tijden. (Oh nee, meer, maar goed). Kortom, hij heeft alles waar je (onder andere) als schrijver naar kan verlangen.
Denkt een schrijver dat hij gelezen wil worden? Salomo's teksten worden al drieduizend jaar gelezen en iedereen kent ze (in de Statenvertaling, jawel!):
1 De woorden van den prediker, den zoon van David, den koning te Jeruzalem.
2 Ijdelheid der ijdelheden, zegt de prediker; ijdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid.
3 Wat voordeel heeft de mens van al zijn arbeid, dien hij arbeidt onder de zon?
4 Het ene geslacht gaat, en het andere geslacht komt; maar de aarde staat in der eeuwigheid.
5 Ook rijst de zon op, en de zon gaat onder, en zij hijgt naar haar plaats, waar zij oprees.
6 Zij gaat naar het zuiden, en zij gaat om naar het noorden; de wind gaat steeds omgaande, en de wind keert weder tot zijn omgangen.
7 Al de beken gaan in de zee, nochtans wordt de zee niet vol; naar de plaats, waar de beken heengaan, derwaarts gaande keren zij weder.
8 Al deze dingen worden zo moede, dat het niemand zou kunnen uitspreken; het oog wordt niet verzadigd met zien; en het oor wordt niet vervuld van horen.
9 Hetgeen er geweest is, hetzelve zal er zijn, en hetgeen er gedaan is, hetzelve zal er gedaan worden; zodat er niets nieuws is onder de zon.
Prediker 1
En hij eindigt met: 'En overigens, mijn zoon, wees gewaarschuwd: er is geen einde aan het maken van veel boeken en veel doorvorsen is afmatting voor het lichaam.'
Anna, we komen nergens met dat geschrijf van ons. Laat staan met de boel te laten lezen.
Het is zo laat dat is het vroeg is, ik ga slapen.
In koele bloede
heeft ze de half dode
knul
gekust, de knul die gif at
want
halfdood
laat zich altijd kussen.
Maar zijn huid was van hars
vol vliegen
en lippen.
Ze blijft hangen.
Laat los, zei men, ze gilde
zo hard
en bleef tenslotte bij hem.
Wat hem verbaasde,
toen het goed kwam.
Dat hun liefde
niets met haar te maken had
alleen maar op haar groeide
en haar uitzoog
om voor zichzelf te groeien
en haar slechts als bijwerking
compleet gelukkig maakte.
De hoeveelheid eieren die een mens kwijt kan op zo'n weblog is oneindig.
Het volgende ei. Tenslotte is het over drie dagen alweer voorbij. (Dat rijmt.)
Afgelopen woensdagnacht, toen onze zoon in bed lag en alle vogels behalve de nachtegaal zwegen, hebben Mike (de echtgenoot) en ik een volgende poging ondernomen om onze krachten te bundelen. Mike muziek en ik tekst. Dat moet op de een of andere manier te combineren zijn. Maar hoe dat nu precies moet, dat weten we nog niet.
We doen af en toe een poging en vroeg of laat komt het ongetwijfeld goed.
Ik heb een haat-liefde verhouding met mooi weer. Ik geniet erg van zon. Vooral in de lente. Het voelt alsof mijn huid het licht opzuigt. Een beetje het osmose verhaal uit de biologie:
In een plantecel ligt een grote holte die gevuld is met vocht (vacuole). In het vocht zijn zouten, reservevoedsel, afvalstoffen of kleurstoffen opgelost. De rode kleur van bijvoorbeeld rode kool komt door rode kleurstof in de vacuole. Het vocht in de holte oefent een bepaalde druk uit op de celwand. Hierdoor blijft de cel op spanning. Als er te weinig water is, neemt de spanning in de holte af en wordt de cel slap; de plant gaat hangen. De opgeloste stoffen zuigen water aan, zoals ook zout vochtig kan worden door het aanzuigen van water. Door deze zuigkracht komt water in de cel (osmose).
Tekstblok 127 van 'Natuurlijk Beginnen' door C.L. Oostendorp
In de winter ben ik slap geworden vanwege een tekort aan zonlicht. En nu zuig ik zonlicht op zoals de vacuole water opzuigt.
Op die manier.
Maar mooi weer is schaars. Ik heb het gevoel dat ik er optimaal van moet genieten. Ik weet alleen niet wat dat ' optimaal' nu precies is. Zitten op een terrasje? Het maken van een fietstocht? (Het meisje dodhbs zit nu ik dit schrijf op de fiets, zij wel). In ieder geval voel ik me achteraf altijd schuldig, ik heb weer niet optimaal genoten van het mooie weer.
Soms word ik al moe als ik opsta, en het is mooi weer, van alle komende nutteloze inspanningen om te genieten. Genieten gaat natuurlijk niet met al dat moeten.
Het zijn misschien de genen van mijn moeder die opspelen. Met mooi weer moet zij in de tuin werken. Zij kan niet anders. Zo zit ze in elkaar. Maar die tuin, die is nooit af. Er is altijd ergens onkruid. Sterker nog, de tuin (een halve hectare) is een wildernis, want er is nooit genoeg mooi weer.
Daar heb ik als kind altijd erg van genoten, van die wildernis. Nu ga ik even proberen een foto te plaatsen.
Hij staat er.
Lieve mensen, wat wil je als kind nog meer dan zo'n tuin! Ik geloof dat ik met mijn gedachten nog steeds in die tuin leef, ik verwijs naar mijn nog steeds titelloze boek, dat nog steeds te bestellen is door je email adres achter te laten.
Enfin.
Mijn lieve echtgenoot zegt altijd: 'doe niet zo moeilijk.'
En daar heeft hij gelijk in.
Hijzelf doet nooit moeilijk. Ook niet als hij jazz speelt. 'Jazz is niet moeilijk,' zegt hij en dat is het ook niet, in ieder geval, zo klinkt het ook niet.
Ik heb eens een pianoles van hem gehad. Ik moest een willekeurige toets aanslaan. Ik heb eerst nagedacht wat de juiste willekeurige toets zou wezen. Ik koos uiteindelijk een b. Dat was blijkbaar de goede, want hij luisterde totdat de b helemaal uitgeklonken was en toen zei hij: 'mooi he?'
(Doe het maar eens en let op de boventonen. Je weet niet wat je overkomt.)
Ik ga nu in de zon zitten en het enige wat ik erover denken ga, is: 'mooi he?'
Dit:
is trouwens het meisje dodhbs toen ze een jaar of tien, elf was en bij ons in de tuin met de hond van de buren kwam spelen.
Heel Alex' probleem ligt zichtbaar in zijn ogen. Het linkeroog is bijna onmenselijk helder. Alsof Alex het scheidend vermogen van een arend heeft, die op drie kilometer hoogte nog een muis in het gras ontdekken kan. Door dit oog komt de wereld bij hem binnen. In zijn andere oog ligt de interpretatie van deze input. Het is een vermoeid, teleurgesteld oog. Het kijkt boos en onaangenaam in een poging de wereld op afstand te houden.
Alex woont in een klein appartement boven een schoenwinkel. De voordeur staat iets terug in de gevel. Op het moment dat Alex met zijn boodschappen in het portiek stapt, verbergt de schaduw van de etalage hem. Direct na het binnenkomen, sluit hij de gordijnen. In de kamer schemert het nu. Hij doet zijn oordoppen in. De winkelende massa verdwijnt bijna helemaal. Ook van zijn buren krijgt hij niet veel meer mee. Op tafel staat een bord met leeggeroofde peuken. De kreukelige resten gebruikt vloei zien eruit als een menigte geëlektrocuteerde motten onder een vliegenlamp. In een hoek staat direct op de grond een computer. Lege wijnflessen overal. Alex heeft een stuk kabeljauw gekocht en hij wil die klaarmaken met citroen, gebakken krielaardappels, peterselie en sperzieboontjes. Alle ingrediënten heeft hij gekocht, behalve de citroen, want daarvan ligt er nog een in de ijskast. Maar als hij de kabeljauw koud weglegt, ziet hij dat zijn citroen helemaal groen uitgeslagen is van de schimmel. Hij gooit de kabeljauw ernaast en smijt de koelkastdeur dicht. Dan niet. Zonder citroen ook geen maaltijd. Hij gaat in kleermakerszit achter de computer zitten en start een spel. Tijd om het universum te redden. Met zijn oordoppen in. Hij wil alleen het kloppen van zijn bloed in zijn lijf horen.
Noor
Rond een uur of acht laat hij een pizza brengen, daarbij drinkt hij een fles rode wijn leeg. Vier en een half uur later heeft hij het spel uitgespeeld. Hij gaat op de bank zitten en staart naar het donkere computerscherm. De stilte in zijn hoofd is rustig, maar ook eenzaam. Hij staat op, schudt de kreukels uit een overhemd en kijkt een tijdje in de spiegel om te bestuderen hoe zijn wilde haar vandaag valt. Hij spuit overvloedig deodorant om eventuele vervelende geuren - die hem al niet meer opvallen - te maskeren. Oordoppen uit. Op naar de kroeg.
Alex neemt plaats op de kruk vlak bij de wc, zodat hij rustig kan blijven zitten en toch iedereen te zien krijgt. Hij schrijft een paar woorden op een bierviltje: 'Zinloos zuipen zonder zoeken.'
Er komt een meisje binnen. Ze is nogal rond. Een rond hoofd, ronde neus, rond figuur. Krullend haar. Ze neemt plaats op een barkruk, bestelt een Coebergh met spa en haalt een pakje sigaretten uit haar tas. Na de eerste slok merkt ze dat Alex naar haar kijkt en ze kijkt terug, langdurig, zonder in verlegenheid te raken.
Alex pakt een ander viltje en schrijft: 'Sombere gezichten / Een vale dag / Ineens: jouw ogen / In mijn ziel eindelijk een lach.' Hij schuift het viltje naar haar toe.
Ze leest. Glimlacht. Ze pakt haar glas en komt naast hem zitten. 'Heb jij dat zelf geschreven?'
Alex knikt.
'Mooi,' zegt ze. 'Ben je dichter?'
'Misantroop.'
Dat snapt ze niet. Het is op het moment ook niet waar. Alex biedt haar vuur aan voor haar sigaret, ze leunt een beetje naar hem toe. Ze ruikt o.k.
'Zal ik er nog een schrijven?' vraagt Alex.
'Goed.'
Hij schrijft: 'Kou over de straten / Vlucht weg / Als jouw voeten / Het asfalt raken.'
'Biertje?' vraagt Alex. Hij schuift een asbak binnen haar handbereik want haar sigaret is er bijna aan toe om afgetikt te worden. Ze draagt veel make-up. Waarschijnlijk zit haar handtas vol flesjes en potjes en stiften, zoals bij Alex' moeder. Ze is nerveus. Het optillen van haar sigaret, het neerzetten van haar glas, het omkijken als iemand binnenkomt: het gaat met schokkerige en plotselinge bewegingen. Geroutineerd, alsof ze altijd nerveus is. Waarschijnlijk heeft ze stijve schouders en pijnlijke spieren tussen haar schouderbladen van de spanning. Hij legt er een hand op en zegt: 'zitten je schouders vast, meisje?'
Ze zucht eens. Ze laat zijn hand daar liggen, ze moet zijn warmte al voelen. Er zit een harde stressknobbel. Misschien kan hij er wat aan doen. Hij duwt zachtjes en ze knijpt haar ogen een beetje dicht.
'Draai je eens om,' zegt Alex.
Ze draait onmiddellijk. Hier is hij goed in. Sommige vrouwen masseert hij beter dan een professional zou doen. Mits er de een of andere klik is. Mits hij geluk heeft. Tijdens het masseren bestelt hij whisky's zonder ijs voor hemzelf en Coebergh met spa voor haar. Hij kan de harde knobbel, als hij het zachtjes doet, langzaam week kneden.
'Tjonge, jij bent goed zeg.' Ze wordt er emotioneel van. Ze smelt als een pakje boter op de verwarming. 'Zullen we naar een andere kroeg gaan?' zegt ze.
'Goed.'
'Want mijn date komt zo.'
Ze vluchten en Alex' hart klopt sneller. Benieuwd is hij hoe haar date eruit ziet, wie hij verslagen heeft. Hij hoopt van harte dat die jongen dadelijk de kroeg binnen loopt, naar het meisje vraagt en dat de barman het dan snapt. Alex de veroveraar.
Hij vraagt zich ook af hoe het meisje heet. Ze draagt een lage, witte broek met een goudkleurige ceintuur. Plastic. Waarschijnlijk woont ze in een goedkope flat bij de snelweg. De dochters daar heten Natasja, Kimberly of Kaily en hij gokt op Kaily want zo ziet ze eruit. Hoe kun je zo'n dochter anders noemen. Vanaf haar geboorte babyrond, in de puberteit komen er nog twee ronde borsten bij. Hij roept: 'Kaily,' en ze kijkt om, glimlacht.
'Hoe weet jij dat nou?'
Hij heeft het wederom goed gezien. Hij heeft het van zijn moeder geërfd die hem altijd geld in zijn handen duwt, zonder dat hij er om vraagt, altijd als hij blut is.
Hij slaat een arm om haar heen en ze legt haar hoofd tegen zijn schouder. Iets meer ontspannen is ze na zijn massage maar de stress sluipt alweer langzaam in haar terug: haar zenuwtrekje, de plotselinge bewegingen als een jong meesje dat uit het nest viel en nu angstig heen en weer hupt.
'Waar lopen we naar toe, Meesje.' Meesje vindt hij mooier dan Kaily. Er zit vast een hoop verdriet in het ronde bolletje van Meesje, wie heeft dat niet tegenwoordig. Verdriet of woede. Meesje is vast verdrietig.
'Hier,' zegt ze.
Dit had hij kunnen weten. Dit is een typische Kaily en Kimberly kroeg. Ze doet de deur voor hem open en alle Kaily's en Kimberly's staan daar te dansen op Kaily en Kimberly muziek. Het is te druk. Waar zijn zijn oordoppen? De bijbehorende Johnnies zijn ook aanwezig. Hij komt nooit in deze kroeg en nu weet hij weer waarom. Meesje bestelt bier voor hem en Apfelkorn voor zichzelf. Alex houdt er niet van als vrouwen Apfelkorn drinken.
De Johnnies stoten tegen hem aan zonder zich te verontschuldigen, zijn bier klotst uit het glas. Alex hoort met zijn verschoten spijkerbroek zichtbaar thuis in een andere kroeg. Even komt de gedachte in hem op om weg te lopen, hij past niet bij deze mensen. Ook Meesje ziet de fout in. 'Kom,' zegt ze en drinkt haar glas in één teug leeg. Alex doet hetzelfde. Hij is dronken. Bier en whisky, dan weer bier. Begonnen met wijn. Hoeveel flessen? Eén, twee? Hij loopt met haar richting de deur, wringt zich tussen de mensen door, staat op iemands tenen en die roept: 'Hee!'
Boos. Niet verdrietig.
'Doet het leven pijn, junkske,' zegt Alex.
'Wat heb jij daar voor lelijkerd bij je,' roept het junkske.
Alex verbleekt. Lelijk? Hoe durft hij zijn overwinning lelijk te noemen?
Johnnie grinnikt. Als Alex op de kast zit, kun je dat duidelijk aan hem zien. Het grinniken maakt Alex razend. Hij krijgt een duw en dat is teveel, hij haalt uit naar Johnnie en raakt hem op zijn neus. Johnnie heeft hierop staan wachten en zijn vriendjes ook, ze pakken hem vast en dan komen twee kleerkasten van de beveiliging ertussen.
'Kom naar buiten!,' roept Johnnie. 'Ik sla je kapot!'
Alex heeft wel zin in een knokpartij maar de beveiliging niet.
Alex leunt tegen de buitenmuur van het cafè. De aanwezigheid van politie zorgt ervoor dat zijn aangename dronkenschap verdwijnt. Johnnie, de grapjas, doet aangifte van zijn bloedneus. Wat een genante voorstelling. Alex moet zijn goede naam zien te redden, niemand hier weet hoe vaak hij het universum al gered heeft.
'Hij noemde mijn vriendin lelijk,' roept Alex. 'Ik verdedigde haar eer.'
De agent knikt, misschien begrijpend. 'Je moet mee naar het bureau,' zegt hij en daar schrikt Alex van. Verdomme, hij had nooit die kroeg binnen moeten gaan. Verdomme, hij had Kaily met rust moeten laten. Hij ziet haar binnen staan: bleek, verloren. In haar handen een volgend glas Afpelkorn. Schandalig. En dat terwijl er nu proces verbaal wordt opgemaakt van een volledig rechtvaardige bloedneus.
Zij staart door het raam naar buiten, naar hem.
Hij legt zijn hoofd tegen het klamme glas van een geparkeerde auto.
Later, als ze voorbij het stadhuis rijden, bedenkt hij dat hij het stadhuis nog nooit gezien heeft door het raam van een politiebus. Bovenin de toren, in het raamloze kozijn van een lege kamer, zit een uil het geheel te bekijken. Nauwelijks te zien. Verborgen in de schaduw van de muren. Alleen Alex ziet hem zitten en hij denkt: 'kut uil'.
Na vier dagen gastwebloggen ontdek ik iets. Kort is voor mij moeilijker dan lang.
Ik schrijf liever vier pagina's dan een kwart.
Misschien ben ik beïnvloed door het papier dat ik in de aanbieding kocht bij Viking Direct. 50 pakken. Dat zijn 25000 vellen. Mijn bureau rust niet op poten, hij rust op pakken blanco papier. Ik zal niet stoppen met schrijven totdat mijn bureau op de grond beland is. En dan bestel ik 100 pakken. Dus ik schrijf graag uitgebreid, ik weid graag uit, waarom schrijven 'ik ben ongelukkig' als je ook kan (proberen te) schrijven: 'Er is iets met me aan de hand, dat weet ik nu wel zeker. Iets heeft zich behoedzaam in me genesteld, stiekem, als een ziekte en niet als een doodgewone realiteit waarvan het bestaan aantoonbaar is.' (Jean-Paul Sartre - Walging, dit gaat 244 pagina's zo door: 'Mijn herinneringen zijn als de gouden munten van de duivel: als je zijn beurs openmaakt, vind je alleen een paar dorre bladeren.' En: 'Wat wil ik eigenlijk, dacht ik bij mezelf, ik heb niet eens de kracht mijn eigen verleden vast te houden. Hoe kan ik dan verwachten dat ik het verleden van een ander aan de vergetelheid zal ontrukken?' Ik heb dit boek nooit uitgelezen. Ik werd er ongelukkig van. Maar dit geheel terzijde.)
Dit weblog vind ik niet zo geschikt voor een lang verhaal. Wie zet er nu vier pagina's tekst op een internetsite die gemiddeld zo'n tien woorden breed is? Voor mensen die aan het surfen zijn?
Alweer 256 woorden gebruikt voor: Laat ik terzake komen.
Ik stond laatst op de bus te wachten. Want sinds Veolia het openbaar vervoer in Limburg verzorgt, is het bijzonder kleine dorp waar ik woon, ook zonder auto enigzins te verlaten. De bus zou vertrekken om 22 minuten over heel en om 48 minuten over heel. Maar de buschauffeur improviseerde met die tijden.
Wat ik overigens niet erg vind, ik waardeer mensen die improviseren. Mensen die improviseren, die leven echt, vind ik.
Ik stond dus te wachten. Het wachten overviel me eigenlijk nogal. Ik schreef het volgende, want zo voelde het ook, en bedenk daarbij dat ik me normaal gesproken altijd met een auto verplaats. Een auto staat op mij te wachten, ik niet op hem. Ik streed met mijn ego nu de situatie andersom was. Mijn ego wilde dat ik tegen de paal met de vertrektijden zou schoppen en dat ik weer naar huis zou lopen.
Wachten is meer dan stil zitten en de tijd voorbij laten gaan. Wachten is een gevecht.
Wachten is een zware training. Wachten is stevig betalen met tijd.
Ik wacht. Ik wacht tot het voorbij is.
Als ik wacht, is er paniek. Is er groei.
Wachten is een katharsis.
Tijdens het wachten word ik van alle franje ontdaan. Als een kerstboom in een storm. Alleen wat er toe doet, kan het wachten doorstaan.
Ik moet zeer fanatiek blijven wachten.
Wachten is niet terug kijken. Als ik terug kijk, ben ik gestopt met wachten.
Ik ben bang, dat als de bus eindelijk arriveert, hij doorrijdt.
Alsof ik aan het verkeerde kant van het doek blijk te staan.
Dat ik slechts publiek was. Dat de acteurs weglopen, naar het volgende verhaal, terwijl ik niet mee mag.
Ik zit nog op de rode pluche stoel, in een donker theater.
Te wachten tot het licht aan gaat.
Gelukkig is het goed gekomen. De bus kwam en stopte en toen ben ik ingestapt.
Ik kom net thuis. Er loopt snot uit mijn neus, ik heb keelpijn en ik ben moe. Maar de ellende is groter. Mijn lieve echtgenoot slaapt niet naast mij vannacht want hij doet een studiojob in Amsterdam. Tijd dus voor troost!
Daar ben ik goed in.
Ik kruip met een glaasje wijn achter mijn pc om te lezen wat het meisje dat op dinsdag het bier schenkt, heeft geschreven. Maar er staat niets nieuws.
Want ik zou het doen.
Oh ja.
Anna! Ik mis je! Hoe gaat het met je?
Tweedehands I do not want what I haven't got uit de bakken bij de Waaghals geplukt. Die draaide ik op de middelbare school helemaal stuk. Cassettebandjes met plakband moeten repareren toen. You cause as much sorrow en Feel so different.
En natuurlijk:
Even tussendoor, het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is inderdaad internetverslaafd en auw auw auw. Ach, genoeg gezeurd. Ik merk dat ik het prima aan Noor kan overlaten.
Maar!
Gisteren zag ik één van de beste voorstellingen in jaren.
Heb met open mond op de eerste rij zitten kijken.
Ik gebruik nooit het woord weergaloos, maar het was weergaloos.
Als in het kende zijn weerga niet.
En ik kende mijn weerga niet, toen op de fiets naar huis.
De moed was me in de schoenen gezakt, daar met dat lamme armpje.
Dit wil ik ook!
Dit wil ik zo graag.
Ga alstublieft kijken. De eeuw van mijn dochter van Ilja Leonard Pfeijffer, door Annette Speelt.
De tijd lijkt onwrikbaar
Seconden tikken door
Ook al sterft de laatste
Dodo en weet niemand
Meer hoe zijn keutel ruikt
Door tikken seconden
Houd ze in je handen
Zoals je langharige cavia
plots
is ie verdwenen in
Het grote zwarte gat
Vol oude seconden
Waar ook scharen liggen
En fietspompen en je
middelbareschool vriendje
die sjekkies rollen kon
op de snelweg
achter het stuur
Een jazzmuzikant
Voedt zijn inwendige
Metronoom
Met deze seconden
Vertraagt ze
Versnelt ze
Hij zit als een vraagteken achter zijn instrument
hoort de golven van de boventonen
likt frictie en verlichting in de lijnen
Het trilt
als een woord
Of een gevoel
Iedere noot heeft hij van God gekregen
En als hij speelt
Geeft hij die stuk voor stuk weer terug.
Het is een spel
Tussen mens en de Almachtige
Wie het speelt
Heeft niets te zeggen
Het is als leven
tussen de haren van een jonge geit
Jonge geit ruikt niet naar geit
Niet naar mest of naar stro
Ze ruikt naar vrijheid, warm en diep
Noor
De fiscus zegt: U valt onder de artiestenregeling. Uw muziek is een product. U hebt winst uit onderneming, en anders betaalt u loonbelasting. U telt 6 % btw op een optreden en 19 % op uw cd’s. Hoeveel uur per week besteedt u aan uw werk?
Hij schudt de seconden uit de metronoom
Begint te tellen, maar raakt al snel
Verstopt, verveelt
Gooit de blauwe enveloppen weg
En speelt!
Heel de nacht
Krijgt 20 euro
Komt daarvan net
De parkeergarage uit.
De wereld van de muzikant is woest
En onbegrijpelijk
Niet iedereen, niet iedereen
kan blijven.
Ze wordt wakker, het bed is koud.
De voordeur is niet goed
Dichtgetrokken.
Geen ademhaling
Vanwege de stilte
En ze loopt uit, terwijl ze daar luistert,
ik vraag me af waarheen ze verdwijnt
Als ze daar luistert.
Hij denkt niet aan haar als hij speelt
Zij past niet tussen zijn vingers
En de snaren
Ze valt luisterend in slaap, hoort iedere auto
Ziet hem alleen maar weggaan in haar dromen
Wat nu, als ze een nachtmerrie krijgt?
En gillend wegholt op blote voeten?
Wordt ze wakker in een tuin vol wind,
niemand die haar terugroept
De deur gaat open,
Hij trekt zijn schoenen los
Muziekpapier
in stapels
in eens
overal
Hij praat duits
tegen de telefoon
Ze kan zien, dat ze hem bevalt,
en een kus dan, ze schrikt ervan,
hij tilt haar op, intens, intens
is hij bij haar
Maar als ze wakker wordt, is het bed weer koud.
Hij had toch gepland
vandaag te blijven
En ze loopt uit, terwijl ze daar luistert,
ik weet niet waarheen ze verdwijnt
terwijl ze daar luistert.
Voor haar is jazz een plaag, een ziekte
en zoals de dodelijke bestraling
kanker bestrijdt
zo bestrijdt jazz planning
de dood voor agenda s
een middel tegen management
zwarte engel achter de toetsen
de zeis van magere Hein
in een gitaarkoffer.
Wie jazz niet goed toepast
Of verkeerd doseert, wacht
Verschrikkelijke
Verergerings
Verschijnselen
Hij zit als een vraagteken achter zijn instrument
Wie kan het allemaal loslaten
Wie kan wonen in muziek
In wat God geeft
En wat God neemt
Wie hoort de golven van de boventonen?
De tijd is er opgelost
er is geen ouder
En geen later
geen keuzes
Het ruikt naar jonge geiten
En als het stil wordt
Verdwijnt het allemaal
Met de rokerige lucht
In de air conditioning
Zo is het. Ik kom gastwebloggen. En dat is geen kleinigheid. Want deze weblog is misschien wel het allerbeste vriendje van het meisje dat op dindsdag het bier schenkt. Ik noem haar trouwens Anna. Dat doe ik al jaren. Zo heet ze op haar paspoort, zo heet ze in het echt. Het was misschien geheim maar bij deze staat het op internet. Wat niet wil zeggen dat anderen het nu ook mogen doen, Anna is alleen voor mij Anna (toch, Anna?) en daar ben ik trots op.
Ik mag nu dus het allerbeste vriendje van Anna lenen.
Mijn eerste boek ben ik kwijt geraakt. Ik had het met een vulpen geschreven in een groot schrift met harde kaft en dat is weg. Het ging over konijnen. Mijn laatste boek staat op een USB stick. Wie het wil lezen, kan ik het emailen. Laat in dat geval even je adres achter. Een vriendin van mij werd verliefd op een van de hoofdpersonen (op Kik Tiddens), dat lijkt mij een goed teken.
Noor ken ik al ongeveer twintig jaar. Ietsje meer.
We schreven al gedichtjes voor elkaar toen we nog op de lagere school zaten en daarbij was ze toen al bezig aan haar eerste boek.
Eigenlijk doen we al jaren dezelfde dingen, op een compleet andere manier.
Goed.
Genoeg.
Ter zake.
Mijn arm doet zulke pijn dat ik even een weekje stop.
Ik wil helemaal niet een weekje stoppen, maar het moet.
Goed.
Vandaag op de fiets zat ik me zorgen te maken.
Tot ik ineens een oplossing bedacht.
Noor!
Evenzo: woensdag ga ik met haar en Eefa (het derde lid van onze wat-kennen-we-elkaar-toch-lang!-hoe-lang?-is-het-alweer-twintig-
geweest?-club) eten en dan draagt ze het weer over aan mij en mijn geheel gerenoveerde arm.
Een gouwe!
Hoezee!
Juicht allen!
Ik heb een muisarm!
Naar schijnt.
En volgens de RSI-website.
Kent u dat gevoel? Dat u 's nachts van die onrustige benen hebt?
Dat heb ik al een paar dagen constant in mijn armen.
Moet morgen toch even de dokter bellen.
Wat ik niet graag doe.
Want dan moet ik alles gaan zeggen.
Mijn heupen knarsen al een tijdje.
(Zo erg dat ik er 's nachts wakker van word.)
En dan moeten mijn oren ook eens.
Ik wordt een beetje doof.
(Wat zegt u? Zonder -dt?)
En ik dacht al een tijdje dat ik Pheiffer had.
Of heb.
Oh ja, en ik ben benauwd.
Voor een hypochonder is het lastig diagnose stellen.
Dunkt me.
Maar die armen van me.
Die arme armen (en vooral die rechter), die lijken zwaar als met twee boodschappentassen.
Heb als afleiding al een seizoen Sopranos en drie seizoenen Six feet under geleend.
Auw.
En nou hou ik op met typen.
Een liedje met 'n clip omschrijvende verbeelding van 't gevoel van de dag, als zijnde dat ik ook niet meer weet hoe ik een constructieve Nederlandse zin kan formuleren aangaande het omschrijven van 't gevoel van de dag. En oh ja, een foto van mijn raam.
Het is fijn als waarheden zich in vragen verpakken
Waarom word ik zo treurig als ik aan die tijd terug denk? Is het het verlangen van verloren gegaan geluk - en gelukkig was ik in de weken die volgden waarin ik werkelijk als een idioot werkte en het voor elkaar speelde om over te gaan en we met elkaar de liefde bedreven alsof er op de wereld niets anders bestond. Is het de wetenschap van wat daarna kwam, en dat daarna alleen aan het licht kwam wat er altijd al was geweest?
Waarom? Waarom wordt datgene wat mooi was in onze ogen besmeurd doordat het, als we erop terug kijken, lelijke waarheden voor ons verborgen hield? Waarom wordt de herinnering aan gelukkige huwelijksjaren vergald wanneer blijkt dat de ander al die jaren een minnaar had? Omdat je in zo'n situatie niet gelukkig kunt zijn? Maar je wás gelukkig! Soms blijft de herinnering alleen al daarom niet trouw aan het geluk omdat het einde pijn deed. Omdat geluk alleen geldig is als het eeuwig standhoudt? Omdat alleen met pijn kan eindigen wat pijnlijk is geweest, onbewust en niet herkend?
Maar wat is onbewuste en niet herkende pijn?
De telefoon gaat.
Het is de hooiman.
"Ik ben niet boos", zegt de hooiman.
"Ik kan er niet van slapen", zeg ik.
"Ik merk het, ja", zegt de hooman "ik had dertien gemiste oproepen."
Ik was gisteren op het stoepje tegen de hooiman aangeleund.
Soms doe ik dat.
Aanleunen.
Hij had terug geleund.
"In hoeverre is iemand verstandig en in hoeverre ben ik gewoon alleen?", zeg ik.
Ik kan niet zo goed tegen afwijzing.
Net zo min als dat ik tegen een compliment kan.
"Jij bent altijd alleen", zegt de hooiman "en ik ook. Daarom ben ik er."
Ik huil.
"Dat leunen", zegt de hooiman "dat is geen goed idee."
"Ja", zeg ik "nee."
Missen is de sterkste vorm van houden van.
"Ik mis je", zeg ik.
"Ik mis jou ook", zegt de hooiman.
"Je moet niet meer gewoon opstaan en weglopen", zeg ik.
"Nee", zegt de hooiman.
"Leun dan niet", zeg ik.
"Nee", zegt de hooiman "ik begrijp af en toe ook niet hoe het werkt."
"Ik ook niet", zeg ik "ik doe maar wat."
Ik ga nooit meer wat doen.
Hij hangt op.
Ik loop naar de keuken en ik zet koffie.
Buiten schijnt de zon en ik ga op het stoepje zitten met mijn lievelingsmok.
Ik doe maar wat, hier.
Vandaag.
Ik vond How do you solve a problem like Maria al geweldig, kun je nagaan wat ik van Any dream will do vind.
Nu mogen we naar een bende zingende en huilende jongens kijken!
I luv' it, I luv' it, I luv' it.
Heb al één traan gelaten.
Keith en Seamus zijn de lievelings. Van mij dan.
Er zat vandaag zomaar een briefje van tien onder mijn fietsbel.
Heel mooi opgerold stak het er onder vandaan.
Wie kan dat nu gedaan hebben?
Zie ik er echt zo arm uit? (Ik ben ook arm.)
Heb ik een stille aanbidder die mij wel een tientje waard vindt?
Of heeft mijn fiets een stille aanbidder die mij wel een tientje waard vindt?
Nu is mijn fiets ook wel erg mooi, buiten de kapotte jasbeschermers, maar dat is weer een heel ander verhaal. ("Bas!") Of misschien ís dat tientje juist voor de jasbeschermers. ("Bas?")
Het resultaat van een saaie les, terwijl ik the Arcade Fire in mijn hoofd had.
Lang leve de vulpen!
De tekst is van Laura, trouwens.
De saaiheid lag zeker niet aan haar tekst.
Ik zette alleen maar artikelen op mijn lijstje die ik onbetaalbaar vond.
Ik bedoel: je koopt geen Citroën DS voor iemands verjaardag.
Maar vandaag verjaarde mij een heule heule heule mooie digitale camera. Die ik heel hard niet wou, maar toch ook wel weer heel erg graag.
Toen de twee vertrokken waren, onder de woorden: "en zet dit niet op je log, anders nemen we 'm zó weer mee naar huus!", zag mijn tafel er als volgt uit:
Dat de foto onscherp is ligt algeheel niet aan de camera, maar an mij. Ik haat flitslicht, maar ik haat ook foto's knippen met mijn ellebogen op tafel.
"Soms loop ik over straat, het is bijna altijd als ik gewoon loop en mijn gedachten langs de huizen en stoepranden gaan, en dan merk ik dat ik ineens ik mis je denk."
De hooiman en ik zitten op het stoepje in de zon.
"Mijn benen zijn wit", zeg ik.
"En droog", zegt de hooiman "je moet ze crèmen."
"Wijf", zeg ik.
"Nee, gij", zegt de hooiman "en ik vind dat zo raar. Ik mis niemand in het bijzonder, dan."
Ik sluit mijn ogen tegen een fronsrimpel. Ik heb geen zin om binnen een zonnebril te halen. We drinken koffie.
"Ik mis je", zeg ik.
"Inderdaad", zegt de hooiman.
"Inderdaad", zeg ik en ik kijk hem aan "ik doe dat ook."
"Misschien missen we elkaar", zegt de hooiman.
We lachen.
"Ik denk dat ieder mens een standaard hoeveelheid verlangen in zich heeft. Dat dat het missen is, dat standaard missen. Je kunt wel naast iemand zitten, maar dat lost dat gevoel nog niet op. Zo ging dat ook met de schipper, toen."
"Missen is de sterkste vorm van houden van", zegt de hooiman.
"Foer", zeg ik.
"Heb je dat boek nou al uit?"
Er loopt een stelletje hand in hand voorbij. Zij heeft kort haar, een kort rokje en laarzen, hij een broek met veel zakken en een bordeaux rode trui. Hij loopt net iets achter haar en kijkt naar de huizen, de daken. Ze praat aan één stuk en kijkt naar vooruit, naar waar ze lopen gaan.
Ze stoppen voor het stoplicht. Hij drukt op het knopje.
Zij drukt nog een keer, zodra hij zijn hand heeft terug getrokken.
"Ik ben blij dat ik in mijn eigen hoofd zit", zeg ik.
"Ongelukkig."
"Ja", zeg ik.
"Ik ook", zegt de hooiman.
Ik denk dat mijn leven mooier is dan het hunne. Is dat slecht? Ik denk dat ik ongelukkig ben, maar dat ik wel meer leef. Is dat slecht? Gewoon een manier om met het leven om te gaan? Ben ik bitter? Arrogant? Kijk ik neer?
"Wat een ingekakt schijt-stel", zegt de hooiman.
Het stoplicht staat nog steeds op rood.
"Kom, laten we met ze gaan vechten en kijken wie er wint", zeg ik.
"Neem jij de man, neem ik de vrouw", zegt de hooiman.
"En dan verlies ik bijna en dan hoek jij haar neer en dan red je mij van hem."
"En dan bloedt mijn neus."
"En heb ik mijn lip gescheurd."
Het stoplicht springt op groen.
"Ik red je wel van hem", zegt de hooiman.
Het stel steekt de straat over en gaan de hoek om.
"Koffie?", vraag ik.
"Veul", zegt de hooiman.
Ik loop naar binnen.
Sinds ik ooit door een hond in mijn enkel ben gebeten, ben ik niet meer zo heel erg van de honden. En daarbij zijn honden over het algemeen nogal dom. Normaliter.
Qimmiq daarentegen was een ander hondje.
"Qimmiqje!", riepen d'n Jan en ik altijd als ze binnen kwam gerend.
Dat terwijl ze al tot heuphoogte gegroeid was, deze mooie mallamut. Maar goed, we kenden haar al vanaf pups af aan.
Qimmiq was dan ook een exeptioneel lieve en slimme hond.
Dat zeiden we ook vaak tegen elkaar.
"Wat is Qimmiq toch een fijne hond. Het is bijna een mens."
Hondjes mogen pas overlijden als ze heel oud zijn.
Net zoals bij familie.
En vrienden.
Pepeyn is er helemaal stuk van.
Ik kon maar één fotootje van haar vinden op mijn pc.
Toen was ze net een paar maanden.
Waren we in de Ardennen met zijn allen.
Deed Qimmiq overal plasjes en moest Pepeyn er steeds met een zwabber achteraan.
Ze is maar twee jaar en vier maanden oud geworden.
D'n Lee en d'n Han hangen op de bank, met chips en een glaasje prik.
Ze kijken reclame en praten tegen de televisie.
Lee en Han praten nu eenmaal graag.
Dan komt deze voorbij.
Maar dan die waar 't jungske "Oe, dat stinkt" roept.
HAN
Ja, natuurlijk, sukkel. Dat is kak.
(Stilte)
HAN
Poepchinees.
LEE
Jeeeeeeeeeeeeeeeezus.
Een goeie politiek-incorrecte grap is nog steeds een goeie grap.
Hilarische kadoos van Zanne lagen op me te wachten, toen mij vanavond (nog steeds brak) het eten bij d'n Lee werd voorgeschoteld.
Volgens mij hadden we dit soort boekjes op de lagere school. Daar kon je dan spreekbeurten mee maken. Weet u nog wel, vruuuger, toen er nog geen internet was. Ach! Was ik toen niet een schim van mezelf? (En pas negen, maar goed...)
Andere topstukken uit de verzameling van maar liefst zestien deeltjes:
- Jeugd over toekomst
- Jeugdromantiek
- Het kerkezakje raakt leeg
- Heeft de auto nog toekomst?
En de opdruk aan de binnekant van één deel viel ook op.
Ach, waar is die goeie ouwe tijd toch gebleven?
Toen leraren nog pijp voor de klas rookten.
Hallo.
Ik ben dus de huisgenoot en ik zit achter de laptop van Hanneke die op dit moment in een maillot door de kamer springt.
Of ja, ze is aan het proberen om in de maillot te komen. Ze springt op één been en ze vloekt. Ik heb haar net koffie gebracht omdat ze zich verslapen had en omdat ze jarig is.
Ik wilde haar even de nieuwe laarzen laten zien, maar toen riep Hanneke dat ik even een stukje moest typen omdat ze er geen tijd voor had.
Ik begrijp sowieso niet waarom ze persé een stukje wilt typen terwijl ze haast had.
Ik zal het eens vragen.
Ze zegt dat ze nou eenmaal een korte spanningsboog heeft en dat ze daardoor zo snel wordt afgeleid door de pc.
Ze zegt dat ze van alles houdt wat een scherm heeft en dat op electriciteit loopt.
(Ik hou van witte laarzen.)
Maar goed.
Ze zei dat ik maar moest typen wat ze deed en dat ik vooral niet moest vermelden dat ze gisteren een fust bier heeft gedronken voor haar verjeurdaag.
Ze heeft nu haar maillot al aan en loopt haar tanden te poetsen terwijl ze spullen in een tas gooit.
Ze roept "kutkutkutkutkut".
Net was het heel grappig, toen kwam ze binnen met de tandenborstel in haar mond en toen wilde ze een slok koffie nemen.
Oh, nu moet ik stoppen want de laptop moet in haar tas.
- Pand aan de oude gracht
- Citroën DS
- Huiskamerconcert van the Arcade Fire
- Digitale camera
- Een rijke producer die mijn films betaalt
- Kwijtschelding studieschuld
- Een gastank voor achterin de Citroën DS
- Een andere neus
- Ticket naar Nieuw Zeeland
- Pièd á terre in Barcelona
De vraag van tafel twee ging als volgt: welke zes nummers zouden volgens jou noodzakelijk zijn om op iedere middelbare school in het lespakket op te nemen, zodat den jeugd daardoor het leven beter zal begrijpen?
In navolging van de journalist en zijn melancholische vrinden aan die tafel gisteren kwam ik met een rijtje.
Niet zeer hoopvol, maar goed, u en ik weten dat het leven niet eerlijk is en daardoor reden te meer om mooie liedjes te maken. Niet?
"Jij bent toch van het melancholische?", vroeg Walski, die aan de bar zat. "Niet als ik aan het werk ben", straalde ik, ik was namelijk aan het werk, dan ben ik niet van het melancholische.
Maar! Ik ben zeker van het melancholische, vooral deze week, zoals u vast al gemerkt had. (Daarbij knuffel ik iedereen dood die ik lief vind. De gemene buschauffeur daarentegen had ik bijna door zijn lullige klapdeurtje naar buute' getrokken. Met zijn snor. En zijn meekleurende glazen in zijn roestvrij stalen montuur.)
Het rijtje.
Zes nummers die noodzakelijk zijn om op iedere middelbare school in het lespakket opgenomen te worden, zodat den jeugd daardoor het leven beter zal begrijpen
En ik wist geen zesde.
Ik zei nog Patchwork van Tindersticks, maar dat nummer is voor mijn begrafenis en een levensles die misschien te hopeloos is voor een gemiddelde veertienjarige.
En toen bracht P de DJ een paar uur later, achter de draaitafel uitkomst.
Ik zie mezelf als elfjarige nog in brabbel-Engels dit liedje zingen, in de moestuin van mijn vader. Terwijl ik tussen de rijen prei en sla loop. En loof van de wortels trek.
