Als in 1: Klik!
En dan zeg ik: "laatst zag ik op het reclamebord dat bij Pipoos voor de deur staat een nattig A4tje hangen, waarop iemand met dikke stift Wij verkopen nu ook breinaalden! had geschreven".

Als in 2: De journalist is een held. En Grubbenvorst is een gat.

Wat je soms toch fijne kadoos krijgt als je vertelt dat je uit d'n Grub komt.


Als in 3: Ik constateerde dat ik Münchausensyndroom de mooiste ziektenaam vind.

Als in 4: Ik zag tot nog toe nog nooit iemand zo lang onbeweeglijk kopje onder in een bad met gelatinedrab liggen.
Niet dat ik verder ooit iemand überhaupt in een bad gelatinedrab zag, maar dat geheel terzijde.
De twee benen die uit het bad staken vielen me aan het begin van de voorstelling wel op, maar gaandeweg vergat ik ze. Ik dacht dat het zeer realistisch geconstrueerde namaak-benen waren.
Totdat na een half uur ineens iemand overeind schoot.
Maar jazeker, het was Erik Leker.

"Krijg je dat nog wel uit je oren?", vroeg ik.
"Mwoah", trok Erik aan zijn peuk "het is best dun, dat spul."

Ze hadden honderd waterkokers moeten regelen om de honderd liter water voor de bereiding aan de kook te krijgen, ging het na afloop rond in de wandelgangen.

En het bleef nog lang onrustig op het Janskerkhof.