De hooiman en ik zitten in de boomhut in mijn achtertuin. Ik leun met mijn kin op mijn opgetrokken knieën en de hooiman doet dat ook. Hij heeft zijn grofgebreide donkerblauwe trui over zijn knieën heen getrokken.
We kijken naar wie er daar beneden voorbij loopt.
"Mensen kijken te weinig omhoog", zeg ik.
Er loopt een meisje voorbij. Ze heeft haar handen op haar dikke buik.

Zwangere mensen kijken anders naar de wereld.

Ze kijkt omhoog, ziet de hooiman en zwaait met een hand. De andere houdt ze op haar buik.
De hooiman zwaait terug.
Ze glimlacht en loopt door.
"Zij is heus niet de enige die ik ken", zegt de hooiman.

Ze waren ooit naar de zee gereden. Toen had ze alleen nog geen dikke buik en hield ze haar handen meestal op zijn buik in plaats van op de hare, daar onder zijn donkerblauwe grofgebreide trui.
Ze hadden besloten om aan zee te blijven.
Maar naar een tijd lang in de kou wilde ze weer naar huis.
"De zeewind is te guur", had ze gezegd en was weer terug gegaan naar waar ze vandaan kwam.

Ik denk niet dat hij er ooit overheen is gekomen.

"Ze is zwanger", zeg ik.
"En ik mag er niet bij", zegt de hooiman "en het is niet van mij en ik maak haar onrustig."
"Iemand die jou niet wil, die heb je ook niet nodig", zeg ik.
"Heb je het nou tegen mij of tegen jou?"
"Buiten jij, heb ik het tegen mij."
"Buiten mij."
"Ja, jij."

Ik sla een arm om hem heen en kantel mijn hoofd van mijn knieën naar zijn schouder.

"Ik heb mijn hart aan de wilgen gehangen", zegt de hooiman en de wind waait en waait en waait door de takken.
Het begint langzaam te hagelen.
Het tikt op de planken.