Varend op de melancholische golf die de zondag van vandaag heet, er maar eens een monoloog voor ERF uitgegooid. En alle show don't tell-regels met voeten getreden.
Boven een bak ijs (caramel-pecan, het stroopwafelijs was uitverkocht -en terecht-).
Als een gek zitten typen op LCD Soundsystem.
Afijn.
There we go.

***

Teun, een verbrand meisje (dat overigens verbrandde toen ze zelf de -oh, ironie- boot van haar overspelige vriend in de fik stak), is aan het woord.

TEUN
Ik denk niet dat er iemand op de wereld is van wie ik zoveel hou als van jou
En ik weet dat ik je dit niet moet vertellen, maar dat ik het je moet laten zien
Ik weet dat dat moet, maar ik zie het wel
Ik kan alleen vertellen nu
Kijk dan naar me
Ik kan alleen vertellen

Ik denk aan op de fiets zitten
En de zomer in de lucht ruiken
En de wind langs mijn gezicht
Toen ik van de boot wegfietste
Met mijn hoofd omhoog
En dat ik alles tegelijk voelde
Mijn hart
Mijn hoofd
Hoe het raasde
En hoe ik heb moeten huilen
Heb moeten huilen toen ik daar zo stond
Met mijn schouder geleund tegen de deurpost
Hoe ik jou daar zag
En het was niet dat ik jou daar zo zag met haar
Maar dat ik mijn schouder tegen de deurpost voelde
Dat dat pijn deed
en dat ik dat liet

En dat ik wist dat dat het was
Die deurpost
Meer zou het niet meer worden

Ik heb je altijd gemist
Ook toen ik je had
Soms zeggen mensen dat missen de sterkste vorm van houden van is
Ik heb je altijd gemist
Hoe je in mijn armen lag
's Nachts
En snurkte
En dat ik mijn neus in je haren duwde
En je haren rook
En ik je adem langs mijn nek en borst voelde gaan
Zelfs dan miste ik je
Zelfs dan was je mijlen ver weg
Als je me aankeek
En ik je hand zag die je optilde
Langzaam
En richting mijn gezicht bewoog om mijn wang aan te raken
En nooit
Nooit
Nooit
Heb ik je zo gemist
Als wanneer we pogingen deden om bij elkaar te zijn
Jij probeerde me te snappen
En dat het nooit is gelukt
Dat ik nog nooit zo alleen geweest ben als dat ik was met jou
Je hebt me altijd laten hangen

Ik miste je al nog voor je er was
En toen ik je kreeg
Heeft dat me genekt

Ik heb je nooit kunnen laten zien wie ik ben
Wie ik was
Hoe ik ben
Ik heb alles uit je proberen te halen, te zuigen
En je hebt me nooit gelaten
Je hebt me laten ruiken
Een glimp laten zien
Van wat ik zou kunnen hebben
En toen heb je het me niet eens afgepakt

Op een dag
Was het klaar
Niet eens weg
Het was gewoon
Het was gewoon klaar
Met ons