Als het lullige plastic draagtasje van de Albert Heijn knapt, presteer ik het om over mijn eigen pak jus heen te fietsen.
Geen verkeer op de normaal zo drukke straat, dus ik stop om het opengeknapte pak op te rapen en in de prullenbak naast de bushalte te gooien.
Naast het haltebord staat een jongen met zijn handen in zijn zakken.
Hij kijkt naar wat ik doe.

"Of moet jij nog?", vraag ik hem, wanneer ik het pak in de prullenbak wil gooien.
"Nee", zegt hij zonder een spier te vertrekken "ik heb net op."

Ik hou van dat soort mensen.