Ik schrijf dit omdat ik een voorstelling zag.
Ik schrijf dit omdat ik een voorstelling zag en die ging over geld.
En multi-nationals.
Over Azië en Woerden.
Ik schrijf dit omdat ik mensen zag die over gedwongen ontslagen spraken.
Maar dat het helemaal niet ging om die multi-national.
Of dat ontslag.

Of de ophef
van het zijn van een mens.

En ik schrijf dit omdat er iemand was die zei dat de kracht van het woord ook nog wat te zeggen had.

Ik schrijf dit omdat ik er klaar mee ben.
Met alles wat goed in elkaar steekt.
En geschreven moet worden volgens regels.
Wetten.
Of juist niet.
Dat het juist niet volgens regels en wetten moet.
Ik schrijf dit omdat ik klaar ben.
Met dat gevoelens niet uitgesproken mogen worden.

ANNA
Ik hoop dat je nooit zoveel van iemand zult houden als ik van jou.

BORIS
Kom nou hier staan. Het ruikt zo lekker buiten.

ANNA
Ik hoop het echt.

BORIS
Je verandert niet.

Ik schrijf dit omdat ik in de bres wil springen voor de ontroering.
Voor de traan.
En de rilling.
En de stukken tekst die geschreven worden omdat de wereld nu eenmaal niet te snappen is.
Omdat we allemaal vaten vol gevoel zijn die maar gewoon de hele dag wat doen.
En dan meestal dat doen wat we niet willen.
In dat lijf dat dan maar pijn loopt te doen.

De kop die knarst.
Vandaag.
En die oneindige bank, waarop ik lig.
Het einde van de dag.
Die me de afstandsbediening inzuigt.
Me laat kijken.
Naar alles wat afleidt.
En raakt.
En doorgaat.

ANNA
Ik hoop dat je nooit zoveel van iemand zult houden als ik van jou.

BORIS
Je haar ruikt ook lekker.

ANNA
Je hoort me niet.

BORIS
Ik zeg toch dat je haar lekker ruikt.

Ik schrijf dit en ik ben hier.
Ik schrijf dit en ik ben alleen.
Ik schrijf dit en ik ben waar ik wil.
Ik schrijf dit en ik ben intens alleen.
In wezen is ieder mens intens alleen.

En is het leven nog steeds mooi.
En ruikt de regen naar zomer.
Naar stoep in de zomer.
En ben ik trots.

Al dat geknars.
In koppen.
Op straat.
Op de bankjes in de stationshal.



En is dat alles
niet reden genoeg
om het begrijpbaar
te maken

dat we het zijn

dat we intens alleen zijn

u
ik
wij

dat wij het allemaal zijn

u
en
ik

en is dat
u
en
ik
niet reden
genoeg
om het begrijpbaar te maken
proberen
begrijpbaar
te maken
en het daardoor

misschien

maar iets minder hoeven te zijn.