Vanochtend ging ik boodschappen doen bij de Albert Heijn hier aan de gracht.
Het was grote pauze van de middelbare school een stukje verderop.
(Een atheneum of gymnasium dacht ik trouwens, de kinders liepen allemaal met hockeysticks.)
Grote drommen koters bevolkten de ingang van de supermarkt.
Ik kon er bijna niet tussendoor.
Toen ik midden tussen hen in stond keek ik rond, voordat ik mijn hand optilde om een jongetje in een blauwe windjack met van dan twaalfjarige jongetjes haar op zijn schouder te tikken.

En ineens kreeg ik een flashback.
Over hoe ik daar toen ook stond.
Met een stroopwafel.
Me zorgen te maken over hoe ik overkwam op de jongen waar ik dan alweer een jaar verliefd op was en die ik nooit had durven aanspreken ook al zat hij naast me met Duits.
Aardig staan te doen, soms, tegen mensen die ik helemaal niet mocht.
Me schamen voor mijn zwarte nagellak (gothic bestond toen overigens nog niet) en me tegelijkertijd heel trots voelen.

Hoe ik daar stond in een veel te groot Dinosaur Jr t-shirt van mijn broer, dat ik dan weer over een zwarte gebreide trui had aangedaan. Het was immers de tijd van Pearl Jam en Nirvana. En van the Smashing Pumpkins, Liz Phair en the Posies.

I could dream all day.

En ik weet nog dat ik steeds het gevoel had dat mijn leven nog zou beginnen.
Dat het nog allemaal wel zou komen.
Ik kon niet wachten.

En nu ben ik hier.
Met mijn lijf en mijn kop vol wolken.

I could dream all day.

En soms
heel soms
bedenk ik
van misschien
misschien
ben ik wel al
begonnen.

Zit ik er midden in.