Een herinnering is wel degelijk te manipuleren.
Althans, je kunt souvenirs bewaren, daar in je kop. Als iemand roept "ik ben mijn camera vergeten!", roep ik altijd standaard "dan zul je het moeten onthouden".
Ooit, ik denk een kleine twintig jaar geleden, mocht ik met mijn broer (destijds nog niet in België) mee naar Amsterdam. Voor het eerst naar Amsterdam, met de trein. Van het bezoek aan Amsterdam herinner ik me niets meer.

Ik weet nog, op de heenweg, ik keek uit het raam. Naar de huizen, naar de koeien, de snelweg (was er al die snelweg?), naar het van der Valkrestaurant dat eruit ziet als China.
Toen de trein door de weilanden raasde zag ik een huis direct naast het spoor, waar een man een stapel tuinstoelen van het terras het schuurtje in aan het tillen was.
Ik dacht "dit ga ik niet vergeten, die man met die stoelen".
Nu nog steeds als ik er langs rijd in de trein, herken ik het huis en vraag ik me af of die man er nog woont. Of hij er toen woonde, misschien was hij wel een broer of een oom of een huisvriend.
Hoe dan ook, ik herken het.
Altijd.

Ik heb het nooit vergeten.
Ik heb het nog.
Dat beeld.