Schrijven kreng!

(Mijn mail is ineens een stuk saaier en je lezers klagen ook al)

Alles goed?

Dit vond ik vanochtend in mijn inbox.
Ik schaam me zelfs een beetje.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is de kantjes er vanaf aan het lopen.
"Ja! Ik heb het druk, ja!", riep ze zojuist tegen de wereld, met haar heufd door het raam. Om dat vervolgens met een klap dicht te slaan en zich op de bank te verschansen. Een sneu bord sla om hallef ellef als avondeten, als metgezel.

Laat ik u verblijden met een lijstje of wat.
Ik heb er drie bedacht.
De eerste is cd's die ik dubbel gekocht heb.
De tweede is dingen te doen als ik vakantie heb.
De derde is de bonus, en is ook eigelijk geen lijstje.

Cd's die ik dubbel kocht
1. The Shins - Chutes too Narrow, vanwege het simpele feit dat het schijfje ineens weg was en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen een gebrande cd van mijn lievelings te draaien.
2. The Magic Numbers - The Magic Numbers, aangezien ik op het hoogtepunt van mijn Magic Numbers-verslaving het presteerde om 's avonds in de auto van 't Mannetje de cd tússen de autoradio en het dashboardkastje te duwen, in plaats van ín de cd-speler. Toen ik na verwoede pogingen, als een junk met mijn sleutels het apparaat begon te bewerken besloot 't Mannetje in wanhoop "die stereo is toevallig veel duurder dan die kut-cd van jou!" uit te roepen.
Binnen twaalf uur was ik in het bezit van een nieuw exemplaar.
3. Sufjan Stevens - Illinois, een halfslachtige poging tot indruk maken. Alweer in een auto, maar dit keer in de ochtend en brak. Heel brak. Poging tot indruk maken slaagde (sloeg! Ik bedoel, het blijft Sufjan), alleen de nieuwe aankoop van het album overleefde degene op wie ik indruk probeerde te maken (ik bedoel, het blijft Sufjan).

Wat ik ga doen, die eerste week van maart
1. Integraal het tweede seizoen van Sopranos kijken.
2. Integraal het derde seizoen van Six Feet Under kijken.
3. Op een bankje midden in de stad rare mensen spotten.
4. Koffie doen in de stad. Met tik. Interesseert me niet als het nog geen vier, euh, twee, euh, twaalf, euh nee, twee uur is.
5. Bier drinken tot ik van een kruk (maakt niet uit welke, hoeft niet die van mij te zijn) val.
6. Wakker worden zonder wekker.

Wat eigenlijk op nummer 1 van de lijst Wat ik ga doen, die eerste week van maart moest staan, ware het niet...
Zoals ik al uit het raam riep, ik heb het druk. Mijn kamer zag er uit als Beirut (en dan bedoel ik de stad, niet de band). Ik overdrijf niet. Kleren, mijn oude pc, boeken, papier, tassen en the occasional meubelstuk, alles lag overal verspreid. Ik moest een soort van hinkelen om van A naar B te komen. Gister kwam ik ziekig van alles thuis met het plan om op de bank te storten. Toen ging de telefoon.
P de DJ.
Het ging als volgt:
"Ik kom bij jou om acht uur eten en ik neem chinees mee."
"Nee, het is hier een puinhoop."
"Het is altijd een puinhoop."
"Nee, nu echt."
"Dat zeg je altijd."
"Nee, nu echt. Ik kan niet eens meer lopen."
"Dan ruim je toch op?"
"Waarom eten we niet bij jou?"
(Korte stilte)
"Ai."
"Kijk, zo voel ik me nu. Dus."
(Korte stilte)
"Maar dan ruim je toch een beetje op? Ik haal de chinees al."
"Godver."
"Ja!"
"Maar ik hoef geen chinees."
"Ik sta om acht uur op de stoep."
"Ik word moddervet."
"Je hebt nog drie uur om op te ruimen."

Zwetend heb ik niet alleen in drie uur opgeruimd, maar heb ik het ook gepresteerd om mijn halve kelder-inboedel (u kent dat wel, de misschien-heb-ik-het-ooit-nog-nodig-inboedel) die van de wooninchbouw eruit moest alhier op te bergen, alsmede de gehele inrichting te veranderen, waarbij ik álle meubelstukken in mijn eentje heb verschoven.
Ook die zware kast, ja!

Om half negen zaten we op de bank.

En nu is het vandaag en is het al na elven (en ik lieg niet, het klokje hieronder rekent vanaf dat ik begin te tiepen).
(Dat zouden meer mensen moeten doen.)
Morgen gaat om half zeven weer de wekker. Filosofie, dramaturgie en daarna de hele middag monteren. Vandaag riep ik na drie uur klooien uit dat ik zo blij ben dan ik me soms licht-autistisch voel. Anders krijg je een film nooit afgesneeje.

Afijn, vrinden.
Ik begin te ratelen.
Het bed roept.
Hopelijk tot gauw.