"Het is het feit dat ik tiep", zeg ik.
De schipper staat daar maar, het is al laat.
"Ik ben trots", zegt hij.
Nee, hij schreeuwt, de muziek staat hard in de kroeg.
"Ik ook!", roep ik.
En dat is ook zo.
Ik schreef een stuk en dat bleek goed en "ik schreef het merendeel op de boot", roep ik.
Het doet het niet meer, mij, die pijn. Het is anders geworden.
Ik kan me al bijna niet meer voorstellen dat ik daar was, zo vaak.
Hij ruikt hetzelfde.
"Ik ga", roept hij.
Want zo gaat dat.
Hij ruikt hetzelfde, maar de herinnering lijkt er niet meer op.
Het verlangen was toen en toen is nu niet en daardoor werkt zijn geur vervreemdend.
Hij gaat en hij is weg.
"Ik was er al", riep hij "kijk, we staan daar. Hoe is het met jou?"
Ik vertelde hem dat ik tiep en dat het genoeg is.
Het is een feit.
Net zoals dat hij dat is.
Hij is gereduceerd tot een geur van toen.
Dat is genoeg.