"Als het maar droog blijft", zegt hij vanachter de Spits.
De twee oude mensen in de trein praten alsof ze het praten verleerd zijn. Op een toon, zoals ik tegen mijn moeder praat. Tegen mijn moeder praat als ik haar al een tijd niet gezien heb.
Alsof in iedere lettergreep nog eens extra onderstreept moet worden dat men elkaar heus wel kent. En stil mag het niet vallen, stiltes zijn gênant. Als je elkaar niets meer te zeggen hebt, dan is dat gênant. Na zoveel jaar, zijn de woorden op, is dat gênant.
"Doe je voeten eens opzij." ... "Nou, ik vraag het toch gewoon."
Daarna hernemen ze zichzelf.
Niet bokken in het openbaar.
Ze zijn zich bewust van mij.
Zo ging dat in die tijd.
Ze zijn zich bewust van wie ze om zich heen hebben.
Zo gaat dat in een dorp.
Ik weet dat.
De conducteur roept om dat we zo verder rijden. Volgens mij heeft hij zijn hoofd in een emmer gestoken, terwijl hij wacht op de tegemoetkomende trein.
"Wat zegt hij nou?", zegt zij.
"Dat is een dienstbericht", zegt hij.
"Ja", zegt zij "die kun je nooit verstaan."
De twee oude mensen praten over wat ze om zich heen zien. Ze zijn het veel niet met elkaar eens. Hij wint steeds. Ze zijn het ook niet veel oneens. Maar hij wint. Dat wel.
"Is dat een tankwagen?", vraagt zij.
"Kijk, we komen op het buitenste spoor binnen", zegt hij "dat was normaal nooit. Normaal kwamen we altijd op dat spoor binnen."
"Er staat niks op het bord", zegt zij.
"Je kijkt verkeerd, kijk maar achter je."
Ze kijkt achter zich.
"Ja, hou alles maar goed in de gaten", zegt hij.
Ik denk dat ze door al dat leven het praten verleerd zijn.
Hij leest nu de krant en ik kan niet zien wat zij doet.
Mijn getik houdt haar misschien bezig.
Maar misschien kijkt ze wel gewoon uit het raam.
Naar de weilanden met ijzel.
"Het is toch nog wel mistig", zegt ze na een lange stilte.