Ik denk niet dat ik iets grappigers heb gezien sinds 2002, toen ik de Skyline-reclame in Nieuw Zeeland vlekkeloos mee leerde te zingen.
Nu was dat ook niet zo moeilijk, want dat waren maar drie korte regeltjes.
Deze man pakt het wel wat uitgebreider aan.

Mijn grootste en intenste dank aan degene die dit door mijn brievenbus gooide. Ik moest er bijna van huilen. Zulks pure en oprechte kitch. Deze schoonheid raakt me diep, diep in mijn hart.

Hoogst illegaal van het net getrokken.
Al een maand op mijn harde schijf (woorden als 'harde schijf' altijd op z'n Brabants uitspreken, trouwens).
En mijn god, wat is dit een ongelooflijk mooie plaat.
Hoe kan een band het presteren om wéér een groots en meeslepende, dolksteek in je hart-plaat uit te brengen.

Lievelings:
(Antichrist Television Blues)
Ocean of Noise

Op dit moment dan, er kan nog vanalles veranderen.

Klik!

Volgende week uit.
Kopen!

(En mocht er iemand nog een kaartje voor Vredenburg over hebben... Ik hou me zeer zeker aanbevolen....)

Volgende week heb ik vakantie, dus volgende week dan mag ik ziek.
So mucht voor god, die anders voor mij besloot.
Ik blijf maar aan het kwakkelen.
Mag ik even?
Keelpijnbranderigeogenzwarebenenzwarearmeneneensnotneus.

Ik wil gewoon iemand die beschuitjes voor me smeert en een kopje boullion, een bad voor me laat vollopen, me instopt onder een dekentje op de bank en dan platen van Willem de Ridder voor me draait.
En dat als ik moet eten dat er dan gebakken aardappeltjes met sla en gehaktballen voor me gekookt worden door die iemand. Iemand waar ik gewoon een beetje tegenaan mag huilen.
En me optilt en naar bed draagt, terwijl ik doe alsof ik slaap.

Maar ik zit achter een rammelpc, met nog uren voor me te gaan.
Met mijn jas aan.
En een natte paraplu, die tegen mijn broekspijp hangt.

- Had je die nog niet gezien dan?
- Nee, die had ik nog niet gezien, nee. Gelukkig niet.

Ik denk dat dit toch wel met stip de slechtste film is die ik in tijden zag.
(Buiten die film die ik vrijdagnacht zag waarbij het de held lukte om aan een touw een -let wel- vliegende Boeing in te klimmen. Ik dacht dat het een soort van Hot Shots was, maar het bleek een serieuze actiefilm te zijn.)

"Ik denk niet dat ik gelukkig hoef te zijn om het leven mooi te vinden."
(...)
"En misschien rook ik wel omdat ik zo'n teringhekel aan krijsende hoge kinderstemmetjes heb."
(...)
"Wat?"
(...)
"Ja."
(...)
"Nee."
(...)
"Ik lever het wel af."
(...)
"Het is voor mij niks om."
(...)
"Ja, nee, de hoek."
(...)
"Ja. Die wel, ja."
(...)
"Maar verder niks."
(...)
"Nee."

Ik hou niet van bellen in de trein, dus ik hing gisteren snel op toen ik in een overvolle staan moest.

Ik smste er het volgende achteraan:
Sterker nog, ik sta midden op het gangpad van een overvolle 1e klas, tussen allemaal zittende speknekken en kakdames. Maar heb nog steeds goeie zin! Sta hier met een heel goed boek en een zeer trotse/melancholische blik. Soms is het zo fijn om in Calvinistische Holland arm te zijn! (Dat rijmt!)

Is roze lippenstift en een zuur mondje verplicht bij dames in de eerste klas? Of was het gewoon de intercity tussen Utrecht en Eindhoven?
Heel vreemd, hoe ik daar stond.
Het leek alsof ik groeide.

Oh, nee, ik bedoel natuurlijk

Natuurlijk.
Domme Han.

Met veul

Al zien mijn kussens er natuurlijk niet zo lelijk uit als dees'.
Wie doet nou zo iets?
Kussens als dees' maken?
Ook een lelijke bank trouwens... What's wrong with you people?!

(Ooit, toen ik nog thuis woonde, fietste ik met mijn vriendinnetje achterop naar een concert in een aangrenzend dorp. Ik schreef destijds met een verlegen jongen met een paardestaart en die zou daar met zijn bandje optreden. Hij speelde op de gitaar, maar wij waren eigenlijk stiekem verliefd op de zanger.
Zoals meisjes van zestien dat zijn.
Het vriendinnetje dat achterop zat had anorexia en daarom hadden we een kussentje voor haar op mijn bagagedrager gebonden.
Na afloop liepen we met de penvriend naar buiten en ik haalde het kussentje voor de terugreis uit mijn tas.
"Kussen?", vroeg ik haar.
"Wat?", zei hij geschrokken.
"Hè?", zei ik.
"Wil je... Wil je... Kussen?", vroeg hij.
"Kussen", zei ik en wees op kussentje.
"Oh", zei hij, keek naar de sterren en beet op zijn onderlip.

Zingend fietste ik met mijn knokige vriendinnetje achterop de weg terug van Sevenum naar Grubbenvorst.)




Ook.
Veel.
Op die bank.
Vanmiddag.


En heeft mijn moeder een sprei voor me gebreid. Een hele dikke.
"Ja, maar Han, hij is veel te smal. Het garen was op. Dat kan eigenlijk niet. Vind je dat kunnen? Dat kan eigenlijk niet."
"Mam, ik vind 'm geweldig."
Want wat klinkt beter, over dertig jaar?
A: Kijk, deze sprei heeft oma nog gebreid.
B: Kijk, deze sprei heeft oma nog gebreid, maar het garen was op en daarom heeft ze er toen met stof nog lappen naast genaaid en daarom pas je er ook alleen maar in je eentje onder als je de benen goed instopt aan de zijkanten.

I rest my case.

Daarbij, ik ben die

aan mijn vandaag gekochte

naar

(Ik slaak een melancholieke zucht.)

Oh nee!
Ik bedoel:

En wat is een vrije zaterdagmiddag zonder:

met natuurlijk

En als kers op de taart, als glazuur op de keek, als stroop rond de mond gesmeerd, als uitsmijter, als klap op de vuurpijl en als na dit kunnen we net zo goed meteen naar huis gaan want dan hebben we alles ook wel weer gezien want zag je dat lange shot van waar Ray Liotta via de achteringang zijn club ingaat.

Forget about it!

Een herinnering is wel degelijk te manipuleren.
Althans, je kunt souvenirs bewaren, daar in je kop. Als iemand roept "ik ben mijn camera vergeten!", roep ik altijd standaard "dan zul je het moeten onthouden".
Ooit, ik denk een kleine twintig jaar geleden, mocht ik met mijn broer (destijds nog niet in België) mee naar Amsterdam. Voor het eerst naar Amsterdam, met de trein. Van het bezoek aan Amsterdam herinner ik me niets meer.

Ik weet nog, op de heenweg, ik keek uit het raam. Naar de huizen, naar de koeien, de snelweg (was er al die snelweg?), naar het van der Valkrestaurant dat eruit ziet als China.
Toen de trein door de weilanden raasde zag ik een huis direct naast het spoor, waar een man een stapel tuinstoelen van het terras het schuurtje in aan het tillen was.
Ik dacht "dit ga ik niet vergeten, die man met die stoelen".
Nu nog steeds als ik er langs rijd in de trein, herken ik het huis en vraag ik me af of die man er nog woont. Of hij er toen woonde, misschien was hij wel een broer of een oom of een huisvriend.
Hoe dan ook, ik herken het.
Altijd.

Ik heb het nooit vergeten.
Ik heb het nog.
Dat beeld.

Schrijven kreng!

(Mijn mail is ineens een stuk saaier en je lezers klagen ook al)

Alles goed?

Dit vond ik vanochtend in mijn inbox.
Ik schaam me zelfs een beetje.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is de kantjes er vanaf aan het lopen.
"Ja! Ik heb het druk, ja!", riep ze zojuist tegen de wereld, met haar heufd door het raam. Om dat vervolgens met een klap dicht te slaan en zich op de bank te verschansen. Een sneu bord sla om hallef ellef als avondeten, als metgezel.

Laat ik u verblijden met een lijstje of wat.
Ik heb er drie bedacht.
De eerste is cd's die ik dubbel gekocht heb.
De tweede is dingen te doen als ik vakantie heb.
De derde is de bonus, en is ook eigelijk geen lijstje.

Cd's die ik dubbel kocht
1. The Shins - Chutes too Narrow, vanwege het simpele feit dat het schijfje ineens weg was en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen een gebrande cd van mijn lievelings te draaien.
2. The Magic Numbers - The Magic Numbers, aangezien ik op het hoogtepunt van mijn Magic Numbers-verslaving het presteerde om 's avonds in de auto van 't Mannetje de cd tússen de autoradio en het dashboardkastje te duwen, in plaats van ín de cd-speler. Toen ik na verwoede pogingen, als een junk met mijn sleutels het apparaat begon te bewerken besloot 't Mannetje in wanhoop "die stereo is toevallig veel duurder dan die kut-cd van jou!" uit te roepen.
Binnen twaalf uur was ik in het bezit van een nieuw exemplaar.
3. Sufjan Stevens - Illinois, een halfslachtige poging tot indruk maken. Alweer in een auto, maar dit keer in de ochtend en brak. Heel brak. Poging tot indruk maken slaagde (sloeg! Ik bedoel, het blijft Sufjan), alleen de nieuwe aankoop van het album overleefde degene op wie ik indruk probeerde te maken (ik bedoel, het blijft Sufjan).

Wat ik ga doen, die eerste week van maart
1. Integraal het tweede seizoen van Sopranos kijken.
2. Integraal het derde seizoen van Six Feet Under kijken.
3. Op een bankje midden in de stad rare mensen spotten.
4. Koffie doen in de stad. Met tik. Interesseert me niet als het nog geen vier, euh, twee, euh, twaalf, euh nee, twee uur is.
5. Bier drinken tot ik van een kruk (maakt niet uit welke, hoeft niet die van mij te zijn) val.
6. Wakker worden zonder wekker.

Wat eigenlijk op nummer 1 van de lijst Wat ik ga doen, die eerste week van maart moest staan, ware het niet...
Zoals ik al uit het raam riep, ik heb het druk. Mijn kamer zag er uit als Beirut (en dan bedoel ik de stad, niet de band). Ik overdrijf niet. Kleren, mijn oude pc, boeken, papier, tassen en the occasional meubelstuk, alles lag overal verspreid. Ik moest een soort van hinkelen om van A naar B te komen. Gister kwam ik ziekig van alles thuis met het plan om op de bank te storten. Toen ging de telefoon.
P de DJ.
Het ging als volgt:
"Ik kom bij jou om acht uur eten en ik neem chinees mee."
"Nee, het is hier een puinhoop."
"Het is altijd een puinhoop."
"Nee, nu echt."
"Dat zeg je altijd."
"Nee, nu echt. Ik kan niet eens meer lopen."
"Dan ruim je toch op?"
"Waarom eten we niet bij jou?"
(Korte stilte)
"Ai."
"Kijk, zo voel ik me nu. Dus."
(Korte stilte)
"Maar dan ruim je toch een beetje op? Ik haal de chinees al."
"Godver."
"Ja!"
"Maar ik hoef geen chinees."
"Ik sta om acht uur op de stoep."
"Ik word moddervet."
"Je hebt nog drie uur om op te ruimen."

Zwetend heb ik niet alleen in drie uur opgeruimd, maar heb ik het ook gepresteerd om mijn halve kelder-inboedel (u kent dat wel, de misschien-heb-ik-het-ooit-nog-nodig-inboedel) die van de wooninchbouw eruit moest alhier op te bergen, alsmede de gehele inrichting te veranderen, waarbij ik álle meubelstukken in mijn eentje heb verschoven.
Ook die zware kast, ja!

Om half negen zaten we op de bank.

En nu is het vandaag en is het al na elven (en ik lieg niet, het klokje hieronder rekent vanaf dat ik begin te tiepen).
(Dat zouden meer mensen moeten doen.)
Morgen gaat om half zeven weer de wekker. Filosofie, dramaturgie en daarna de hele middag monteren. Vandaag riep ik na drie uur klooien uit dat ik zo blij ben dan ik me soms licht-autistisch voel. Anders krijg je een film nooit afgesneeje.

Afijn, vrinden.
Ik begin te ratelen.
Het bed roept.
Hopelijk tot gauw.

Theo Maassen - Lauwe Pis
Met dank aan Walski, die Aag weer dankte.

In Afrika daar smaken rauwe bonen nogal zoet
omdat er altijd ergens wel een hongersnoodje woedt
je zit dan psychologisch net iets sneller in een dal
daarom zeg ik Afrikaantjes vier toch ook eens carnaval!

Alle moslim terroristen, of ja een heleboel
die zijn bereid te sterven voor een hoger doel
want dan mag je maagden neuken, in kleine honderdtal
maar dat is nog altijd minder als ik met carnaval.
Theo Maassen - Lauwe Pis

Eert dees' man.
Dees' held.
Hoe anders zou ons leven geweest zijn zonder hem?
Niet té lang over nadenken, trouwens.

Als ik de voordeur opensla roep ik al "halloooooooooo!" door het huis.

Klaas is de kat van de broer en zijn vrouw.
En ik merk.
Een kat is de ideale reden om gelegitimeerd tegen jezelf te praten.

Ik hou ervan.
Ik hou er intens van.
Intens.

NOER
Kijk, Bee, het is een soort kroket.
Als je je hele leven op kaviaar gaat zitten wachten, kun je wachten tot je een ons weegt.
En daarbij, eet jij wel eens kaviaar?
Nee.
Nooit.
Kroketten daarentegen eten we bij de vleet.
Dus.

BEE
Ben ik weer te trots?

NOER
Ik zeg het niet meteen zo negatief.
Bee, je bent altijd zo negatief.
Zo aan het rationeel doen de hele dag.
Ik zeg alleen, jij moet ook eens genoegen nemen met een kroket.

BEE
Met kroketten kun je alleen zijn niet vergelijken.

NOER
Ik geloof toch dat ik dat net toch echt dee', Bee.

BEE
Daarbij, eenzaam lost niet op door constant rond anderen te zijn.

NOER
Jij wijst het af omdat je weet dat ik gelijk heb.

BEE
Ik keek naar buiten en ik dacht:
Jeumig, Bee, je bent alleen.
Je bent alleen.
Ik stond daar met mijn voorhoofd tegen het raam. Condens op het glas, ik was net een film.
Bee is alleen.
Schreef ik.
Bee zoekt doekjes voor het bloeden.
Dacht ik.
Ik zei, ik kom naar je toe, ik kom slapen, maar ik ga je niet zoenen of neuken.
Gewoon slapen.
Ik wil gewoon tegen je aan liggen.
Dat zei ik.
Precies zo.
Gewoon.

NOER
Bee was een mishandeld hondje dat de regen voor een aai aan zag.

BEE
Ach, hij deed zijn best.

NOER
Best doen ze het altijd.

BEE
Ik verdien meer dan dat.
Ik vind er niks an.
Dan lig ik daar.
Ochtend.
Hij staat op om jus te persen.
Ik sta op en ik kijk in de spiegel.
Soms lijk ik met z'n tweeën te zijn.
Ik in mijn hoofd en ik in de spiegel.
En ik in mijn hoofd staat daar.
Nog steeds alleen, want hij kan me wel steeds vast gehouden hebben, maar in mijn hoofd kijken kan hij niet. Ook al perst hij jus voor me zonder dat ik daarom vraag.
En het wordt erger.
Ik kokhals.
Ik ben niet eens gewoon alleen, ik ben ook nog eens alleen in mijn hoofd.
Ik kijk naar mijn lijf alsof ik naar hem kijk.
Of naar jou.
Ik ben zo alleen, ik heb geeneens een lijf, zo alleen ben ik.

NOER
Kijk, Bee, het is een soort kroket.
Als je je hele leven op kaviaar gaat zitten wachten, kun je wachten tot je een ons weegt.
En daarbij, eet jij wel eens kaviaar?
Nee.
Nooit.
Kroketten daarentegen eten we bij de vleet.
Dus.

Waarom hebben we het vannacht in godsnaam niet over Marijke van Helwegen gehad?
Waarom niet?
Waarom nou niet?

Kijk dan toch!

Ina kreeg een zoontje (haar tweede, genaamd Roman) en poneerde naar aanleiding daarvan het volgende via de mail.

Stelling: Een kind is leuker dan een hond.

Pepeyn liet zich dat geen twee keer zeggen.
Leest u mee?

Een kind is leuker dan een hond?

Neen!

Iemand nog?
Het rest mij nu alleen nog te zeggen dat Pepeyn de trotse eigenaar is van een fijne Mallamut (oftewel een "is dat een Husky?" "Neeee!").

Gratis af te halen?

Hmmm?
Iemand?

Valentijnsdag?
Postzakken?
Bloemen?
Pah!

Er liepen allemaal lelijke mensen met bossen bloemen op het station.
Heus!
Allemaal lellek.

Pah!
Bloemen?
Zal ze leren.
Met hun rotkop.

Ik droomde zondagnacht zelfs over slapen.
Maar vannacht sliep ik tien uur.
Droomde ik over water.
En ongelukken.

Over Anna Nicole Smith en Balkenende 4. Die via commentatorstemmen door mijn slaap heen uit de wekkerradio klonken.

Ik ga de goede kant op.

"En nu GAUW naar bed!", zou mijn moeder roepen.

"Ze dacht dat ze zomaar stage kon gaan lopen bij zo iemand als Kofie Annan."
"Ik zou wel een relatie willen met iemand die Kofie heet."
"Dat gaat natuurlijk helemaal niet, zomaar stage lopen bij Kofie Annan."
"Het lijkt me het summum van geluk, tijdens de seks oh, koffie! te mogen roepen."

Ik droomde vannacht dat er kiemplanten in mijn koffiepot groeiden.

"Het is het feit dat ik tiep", zeg ik.
De schipper staat daar maar, het is al laat.
"Ik ben trots", zegt hij.
Nee, hij schreeuwt, de muziek staat hard in de kroeg.
"Ik ook!", roep ik.
En dat is ook zo.
Ik schreef een stuk en dat bleek goed en "ik schreef het merendeel op de boot", roep ik.
Het doet het niet meer, mij, die pijn. Het is anders geworden.
Ik kan me al bijna niet meer voorstellen dat ik daar was, zo vaak.
Hij ruikt hetzelfde.
"Ik ga", roept hij.
Want zo gaat dat.
Hij ruikt hetzelfde, maar de herinnering lijkt er niet meer op.
Het verlangen was toen en toen is nu niet en daardoor werkt zijn geur vervreemdend.
Hij gaat en hij is weg.
"Ik was er al", riep hij "kijk, we staan daar. Hoe is het met jou?"
Ik vertelde hem dat ik tiep en dat het genoeg is.
Het is een feit.
Net zoals dat hij dat is.
Hij is gereduceerd tot een geur van toen.
Dat is genoeg.

"Waarom heb je me niet wakker gemaakt?", roept de hooiman terwijl hij hinkelend de bank voorbij komt. Hij is zijn schoenen aan het aantrekken en hij heeft haast.
"Je lag zo fijn te..."
"Waarom niet? Waarom nou niet?"
"Je bent gew..."
"Nu kom ik te laat!" roept de hooiman.
Ik zit op de bank waarop hij zojuist wakker werd. Het dekentje is helemaal warm. Het ruikt nog naar mens. Chagrijnig was ik al. Vannacht vreselijk slecht geslapen en toen ik zo de hooiman zag slapen op de bank, vanmiddag.
Ach.
Ik kan er met mijn hoofd niet bij.
Hoe alles werkt. Hoe ik zoveel van alles om me heen kan houden.
Ik zag pas een handschoen in de sneeuw. Een leren, 's avonds onder een lantaarnpaal. Het frustreert me dat ik dat niet vast kan leggen. Het opschrijven verandert het, een foto verandert het. Niemand voelt wat ik voel als ik naar die handschoen kijk en het mooi vind.
"Als je dan daar ligt, heb ik geen zin om dat beeld stuk te maken."
"Hè?"

Gister vroeg ik het hem nog.
"Vind je me raarder, de laatste tijd?"
Ik heb de laatste tijd geen zin meer om me in te houden. Of anders te doen, omdat iedereen zo normaal op me overkomt. Ik heb er geen zin meer in. Toen ik pas bijna uitgleed met de fiets in de sneeuw piepte ik. Ik riep "wieieiek!". Per ongeluk.
Een oude man keek me aan. Ik besloot daarop volgend indringend naar mijn stuur te kijken en er een paar keer op te slaan.
"Ik vind je juist veel rustiger, de laatste tijd."

"Echt, je houdt je alleen maar bezig met al dat gerammel in dat hoofd van jou!"
De hooiman slaat op zijn zakken.
Ik wijs naar de salontafel.
Hij pakt zijn portemonnee.
Hij kijkt erin.
Ik wijs naar de kast met de papieren.
Hij pakt een buskaart tussen de enveloppen uit.
"Ik heb er zo genoeg van", bijt hij me toe, als hij voorbij loopt richting de deur.
"Ik ga je missen!" roep ik hem na "niet doodgaan, nu we boos zijn!"
"Maak er maar weer een grapje van!" roept hij vanuit de gang "daar heb ik al helemaal genoeg van!"
De voordeur slaat. Ik maak er helemaal geen grapje van. Ik meen het.
Ook al zeg ik het op een cynische toon. Ik kan het toch nog wel menen?
Ik zou doodgaan als hij doodging. Nu.

De telefoon rinkelt.
Het is de hooiman.
Ik neem de hoorn op.
Het is de hooiman.
Hij heeft de bus gemist.
En zijn sleutels laten liggen.
"Is er nog koffie?"
Ik ga maar alvast de koffie aan en de voordeur open zetten
Hop.
Het wordt zo'n dag.
Na al dat gechagrijn.
Op de valreep.
Nog een zeugma.

Ben ik de enige die dit grappig vindt?

Met dank aan Bas van Lingen

~

Mijn nieuwe lievelingsdier:

Zou je mangoesten ook kunnen eten?

~

Hyves is wel degelijk verslavend en JA, ik ben overstag.
Echt heul Nederland is te traceren.
En nog gemakkelijk òk nog.
Ik vind het geweldig en nog even en ik ga m'n hele profielpagina echt helemaal de tering pimpen.

~

U mag mij bedanken.
Vandaag bleef ik wegens het zo gezegde weeralarm thuis. En dus bleef de chaos uit. Zo gaat dat altijd.
Zo.
Ik zat twee keer vast in Utrecht, prima. Één keer sneeuw, één keer storm. En dus is het logisch dat als ik besluit om uit voorzorg thuis te blijven, er gans niets gebeurt. Niks geen mensen overnachten in de Jaarbeurs. Niks geen matrasjes bij vrienden op de vloer.

Ooit vertelde ik de mevrouw die in een zwaar vertraagde trein (kinderen op de fiets die de coupé inhalen, u kent het wel) tegenover me zat, dat de vertraging mijn schuld was. Ik ging immers nooit over Den Bosch, maar die dag was ik wat te vroeg op het station geweest en had ik geen zin om in de kou te wachten. Moest een hele, met mensen gevulde, trein met de brokken zitten. Omdat ik geen zin had om te wachten in de kou.
De mevrouw werd denk ik wel een beetje bang van me.
Ik, daarentegen, vond mezelf voornamelijk stiekem heel erg grappig.

~

Sms, verstuurd om tien voor tien in de avond:
..liter..ijs...bijna...op.....voel...ledematen..
...niet...meer...zeg...tegen....tegen....
..tegen...zeg..tegen....iedereen...dat...ik..
...een...fijn...leven...h...h..h.

~

In de categorie What ever happened to Bud Bundy? kan ik nu eindelijk uitsluitsel geven.
Dit.
Na dit olijke nieuws kunnen we allemaal weer opgelucht ademhalen.

"Als het maar droog blijft", zegt hij vanachter de Spits.
De twee oude mensen in de trein praten alsof ze het praten verleerd zijn. Op een toon, zoals ik tegen mijn moeder praat. Tegen mijn moeder praat als ik haar al een tijd niet gezien heb.
Alsof in iedere lettergreep nog eens extra onderstreept moet worden dat men elkaar heus wel kent. En stil mag het niet vallen, stiltes zijn gênant. Als je elkaar niets meer te zeggen hebt, dan is dat gênant. Na zoveel jaar, zijn de woorden op, is dat gênant.
"Doe je voeten eens opzij." ... "Nou, ik vraag het toch gewoon."
Daarna hernemen ze zichzelf.
Niet bokken in het openbaar.
Ze zijn zich bewust van mij.
Zo ging dat in die tijd.
Ze zijn zich bewust van wie ze om zich heen hebben.
Zo gaat dat in een dorp.
Ik weet dat.
De conducteur roept om dat we zo verder rijden. Volgens mij heeft hij zijn hoofd in een emmer gestoken, terwijl hij wacht op de tegemoetkomende trein.
"Wat zegt hij nou?", zegt zij.
"Dat is een dienstbericht", zegt hij.
"Ja", zegt zij "die kun je nooit verstaan."
De twee oude mensen praten over wat ze om zich heen zien. Ze zijn het veel niet met elkaar eens. Hij wint steeds. Ze zijn het ook niet veel oneens. Maar hij wint. Dat wel.
"Is dat een tankwagen?", vraagt zij.
"Kijk, we komen op het buitenste spoor binnen", zegt hij "dat was normaal nooit. Normaal kwamen we altijd op dat spoor binnen."
"Er staat niks op het bord", zegt zij.
"Je kijkt verkeerd, kijk maar achter je."
Ze kijkt achter zich.
"Ja, hou alles maar goed in de gaten", zegt hij.
Ik denk dat ze door al dat leven het praten verleerd zijn.
Hij leest nu de krant en ik kan niet zien wat zij doet.
Mijn getik houdt haar misschien bezig.
Maar misschien kijkt ze wel gewoon uit het raam.
Naar de weilanden met ijzel.
"Het is toch nog wel mistig", zegt ze na een lange stilte.

"Misschien moet je wat meer slapen", zei Joramir, toen ik vertelde dat het leek alsof ik alles met een paar tellen vertraging hoorde.
"Moeheid is zo moeilijk te bevechten", schreef het dronken schip "dat ken jij ook, je noemt het zo vaak."
"Ik heb wat jij hebt!", riep P de DJ door de telefoon "ik ben er helemaal niet bij vandaag!"
"Ik kook morgen wel voor je. Of zal ik sushi halen?", smste Jnnk. ("Jaaaaa! Sushi!", smste ik terug.)
"Zo, zwaar weekend gehad?", zei de bietsende klasgenoot terwijl we rook uitbliezen.
"Jij praat alleen nog maar over slapen", zuchtte de collega met haar hoofd in de koeling.
"Geen wonder dat jij steeds maar schrijft dat je moe bent", zei de journalist aan de bar die hoorde dat ik vroeg op moest.

En Jacco sloeg een paar keer bemoedigend op mijn, op de tapkraan rustende hand nadat ik aan het staren was geweest en zijn zin niet mee had gekregen.

Open dramaturgie dekt voor hen de lading heel-maal nie'.

1.
ANNA
Ik voel me hier meteen thuis.

BORIS
Dat zei die andere Anna ook al.

ANNA
Ja, en die Poolse hoer zei ook al iets, maar dat kon ik niet verstaan.

BORIS
Wat?

ANNA
Gister.

BORIS
Oh, toen ze dat muurtje aan het stuken was?

ANNA
Ik voel me hier meteen thuis.

2.
BORISSEN EN ANNAAS
Wij zijn over het algemeen nogal moe.
Moe.
Ja.
Moe.
Ja.
We zijn aan het wachten tot we een ons wegen.
Wachten.
Vechten.
We zijn aan het knokken.
En we zijn al goed op weg.
We werken hard.
Heel hard.
Jij.
Ja, jij.
Ja.
Jij.
Wij.
Wij zijn over het algemeen nogal gewelddadig.
Ja.
Gewelddadig.
Geweldig.
Nee.
Ja.
Jawel.
Geweldig.
Hoe jij je tanden erin zet.
Wij.
Hoe wij onze tanden erin zetten.
Dat vinden wij daarbij ook absoluut niet erg.
Wij.
Juist.
Ja.
Wij.
Dat vinden wij daarbij ook absoluut niet erg.
We slaan jullie nog lens als dat moet.
Maar dat moet niet.
Dus jullie boffen maar.
Ja.
Juist.
Jullie
Ja.
We zouden ons helemaal suf geslagen hebben.
Maar dat moet niet.
Wij zijn moe.
We doen zo ons best.
En hoe is het?
Wat zeg je?
Wij?
Jij?
Wat zeggen wij?
Dat niemand ons ziet.
Ons.
Ja.
Wij.
Ja.
Ons.
We snappen het gewoon niet.
Nee.
Niemand ziet hoe hard we werken
We lopen godverdomme op ons tandvlees.
Niemand ziet hoe mooi we zijn.
Niemand merkt op dat we zo mijn best doen.
Ons.
Ons.
Ons best.
Ons best.
Doen.
Ons best om een goed mens te zijn.
We moeten een goed mens zijn.
We zijn een goed mens.
Tot we een ons wegen.
Een ons zijn.
Een ons.
Ons.
Ons.
Ons.

3.
BORIS
Ik voel me hier meteen thuis.

ANNA
Dat zei die andere Boris ook al.

BORIS
Ja, en die Poolse hoer zei ook al iets, maar dat kon ik niet verstaan.

ANNA
Wat?

BORIS
Gister.

ANNA
Oh, toen ze dat muurtje aan het stuken was?

BORIS
Ik voel me hier meteen thuis.

"In alle gevallen is het nodig dat het gevoel gehandhaafd wordt", zegt het meisje aan de bar "want het is niet dat hij niks voelt, hij doet gewoon niet zijn best."
"Voor niks gaat de zon op."
"Hij moet er aan werken."
"Ja, hij moet er aan werken."
"En hij wil maar weg."
"Hij gaat toch weg?"
"Ja, vandaar."
"Vandaar."
"Vandaar dat het gevoel gehandhaafd moet worden."
"Mensen op het vliegveld willen meestal gewoon van iets weg."
"Hij wil niet weg van mij."
"Zeg ik dat?"
"Hij moet toch ook op het vliegveld."
"Jij brengt hem toch?"
"Maakt dat het anders?"
"Jij moet parkeren, dat is een soort verbintenis. Dat ziet hij toch ook wel, al die moeite. Weet je niet hoe duur dat is? Parkeren op Schiphol?"
"Het belangrijke is dat het gevoel gehandhaafd wordt."
"Koste wat kost?"
"Ja."
"Of hij nou wil of niet?"
"Je zegt net hoe duur parkeren op Schiphol is."
"En je hart?"
"Dat, ach lieverd", ze veegde een lok uit haar oog "kost geen zak per uur. En daarbij, wat weet jij daar nou van?"

Haast!
Te laat!
Tijd vergeten!
Bier schenken, nu!
Dus!
De noodzaak!
Van!
Dat!
Jullie!
Dit nummer!
(Klik, the City, the Airport!)
Horen!
Is!
Heellerggroot!
P de DJ!
Dank!
Zeggen mijn collega's!
Die nu op me aan het wachten!
Zijn!
Ja!

Ik ga rennen dus ik ben w

Als alles weer goed komt, betekent dat dan ook dat alles op dit moment slecht is?
Doet hoop leven? Of is het juist 't erge dat je zonder hoop ook gewoon door leeft?
En wat voor een toeval bestaat er nog als er ooit twee neurologen waren, die fantoompijn onderzochten en de naam Russell Brain en Henry Head droegen?

(En een richtige dat-haar-wordt-gelukkig-niet-meer-gemaakt.)

Ooit, op een goede dag, zal ook bij mij 'n jongen een met bloem beschilderd papieren bordje op een stok uit de grond trekken en me mee uit vragen... Zucht.

Ik moet hier heul erg om lachen.
Het komt van Cockie.