"En toen moest ik in drie woorden omschrijven hoe ik mezelf zag", zegt de hooiman.
"Ik haat dat altijd, als je jezelf verkopen moet", zeg ik "wat heb je gezegd?"
"Groot, log en gezellig."
Ik hef een wenkbrauw.
Dat haat ik ook. Dat is gelijk aan als mensen zeggen dat ze spontaan zijn. Gezellig. Dat is zo spontaan, die moeten ergens wel wat liegen.
"Dan had je net zo goed kunnen zeggen dat je spontaan bent", zeg ik "zie jij jezelf als gezellig?"
De hooiman krabt met zijn nagel een gedroogde jusvlek van het tafelblad.
"Groot, log en spontaan", zegt de hooiman "dat had ik moeten zeggen." Hij zucht. "Dat is veel beter."
Hoe komt die jus daar nou, vraag ik me af. Ik eet nooit vlees waar jus vanaf komt.
"Of", begint hij opnieuw. Hij weegt zijn woorden. "Of groot, log en eet veel."
"Dat zijn vier woorden."
"De en telt toch ook niet mee?"
"Nee, dat is waar. Daar hadden ze het mis."
"Hoe zie jij jezelf dan in drie woorden en een en?"
Ik denk.
"Iets in sepia."
"Dat is zonder de en", zegt de hooiman geërgerd.
"En iets in sepia", zeg ik.

Ja, dat is het.
En ik zie mezelf als iets in sepia.