Ik kreeg een stokje van Ivo Victoria.
Een biechtstokje.
Waarbij het er dus om gaat dat ik vijf dingen over mezelf opbiecht.
Hier.
Op mijn log.
Welnu.
Dat ga ik dus ook doen.
Anders dan ons aller new kid on the block aiebdbi, die misschien wel gevleid was maar kundig de stok gebruikte met het doel zijn vuurdoorn tot grote hoogten te kweken. Heeft 't tere ding de storm nog overleefd, Alsikerbendanbelik?
Afijn.
Ik ga het alleen een tikje anders doen dan mijn voorgangers die het zweterige houtje in de handen mochten houden. Tikje anders wegens de korte spanningsboog waarmee ik, en u wellicht ook wel, gezegend ben. Ik ga er steeds ééntje per keer doen.
Vandaag om op gang te komen deel 1 én 2.
's Logisch.

Vandaag dus the Stick -Guilty Pleasures- Part 1&2, so to speak. Heimelijke genoegens dus, want ik stal ooit wel eens wat, maar dat is geen geheim. En als ik al dan niet ooit destijds eens mijn bloempje door 'nanderenman liet plukken, dan zou ik dat natuurlijk nooit en te nimmer hier op 'tinternet plempen. Maar dat geheel ter zijde.
Daar gaan we.

Part 1
Ik heb een boel heimelijke genoegens ten aanzien van eten. Nou ja, een boel, het is nogal tweeledig. Aan de ene kant verkrijg ik namelijk een hoop pret en voldoening uit het opvreten van een hele bak ijs, 's avonds. Vooral tijdens slechte films, een bende gemakkelijk voor elkaar inwisselbare Amerikaanse crimi's of reality soaps op MTV.
En Oprah natuurlijk.
Vergis u niet, het is nog best een klus, een liter ijs wegwerken.
Ik doe dan ook die avond goed mijn best, om vervolgens tevreden, koud en totaal gevoelloos naar bed te gaan. Ik verzeker u, een kratje pils kan er niet tegen op.
Moeilijk was het ook, bij aanschaf in de supermarkt, om te kiezen. Caramel? Kaneel? Caramel? Kaneel? Wat nu opgelost is door Hertog (ik dankte de heer op mijn blote knietjes), die sinds kort stroopwafelijs in de vriezer heeft. Pas nu het er is besef ik hoe ik het gemist heb.
Dat was de eerste kant van de medalje.

Part 2
Aan de andere kant schep ik er genoegen in om, tja, het tegenovergestelde te doen.
Dan vind ik het heerlijk om een paar dagen nogal weinig te eten. Raar, eigenlijk.
Hunger hurts, but starving works zingt Fiona Apple en daar ben ik het wel mee eens. Je moet me eens zien met een gebroken hart.
Dan is het snikken boven de erretjes en dan hou ik de boel liever, nou ja, leeg.
Ik vond pas op een briefje gekrabbeld: ik voel me zo verdomde leeg, daar kan niks meer bij.
Zoiets dus.
Vrienden klagen er wel eens over, maar ik hou het gewoon op een tik.

Zo.
Morgen meer.
Eerst even eten.